Promised Land (2012)

28 februari 2013 · · Kritiek

Promised Land

Matt Damon en Gus Van Sant vormen na Good Will Hunting (1997) en Gerry (2002) opnieuw een team. Matt Damon schreef het verhaal ditmaal samen met John Krasinski (The Office) en zij vertolken tevens de hoofdrollen. Oorspronkelijk zou Damon ook de regie op zich nemen, maar die taak is uiteindelijk naar Van Sant gegaan. Dat is jammer, want Promised Land is na Restless (2011) de tweede teleurstellende film achtereen van Van Sant.

De film vertelt ons over de wereld van fracking; het boren naar gas. Dit gebeurt vaak op het terrein van kleine Amerikaanse gemeenschappen, die daar vervolgens een aardig zakcentje aan overhouden. Vertegenwoordigers van de gasbedrijven – vertolkt door Damon en Frances McDormand – gaan op pad om de boeren te overtuigen door hen een zak geld voor te houden. Er zit echter een keerzijde aan deze medaille; fracking zou schadelijke gevolgen hebben voor het milieu. En dan komt John Krasinski als milieuactivist om de hoek kijken, waarna een strijd ontstaat om de gemeenschap van hun gelijk te overtuigen. Dat betekent dus vriendjes worden met de plaatselijke bevolking; feestjes organiseren en Bruce Springsteen zingen met de band in de buurtkroeg.

De film houdt het midden tussen een milieu-activistisch pamflet en een luchtig drama. Op komische wijze proberen de makers er een boodschap door te rammen. Er wordt duidelijk partij gekozen tégen fracking, zo duidelijk dat het voor de kijker riekt naar propaganda. Desalniettemin is het een interessant vraagstuk in hoeverre geld superieur is aan het milieu. Het Amerikaanse kapitalisme wordt neergezet alsof het zonder achterom te kijken keihard over arme boeren heen walst. De naïviteit waarmee dat gebeurt is schrijnend. Damons personage is er werkelijk van overtuigd dat hij het beste met de mensen voor heeft, maar de film doet ons geloven dat het bedrijf achter hem enkel slechte bedoelingen heeft.

Beide partijen strijden voor hun gelijk en pogen de kijker mee het debat in te trekken. Helaas vervalt de film aan het slot in een irritant stichtelijke boodschap in de vorm van een morele openbaring; een lachwekkende twist die het hele probleem laat ondersneeuwen in Amerikaans sentiment. Het wordt daarmee dermate ongeloofwaardig dat de plank wordt misgeslagen. Het verhaal verliest al zijn scherpte, we krijgen uiteindelijk een voorgekauwde boodschap.

Wat overblijft is een magere feel good, die op geen enkel vlak echt weet te overtuigen. Ook Van Sants regie heeft de film niet kunnen redden. Het voelt als een film op de automatische piloot; formulewerk dat naast wat mooie plaatjes en potentieel interessante thematiek helaas weinig te bieden heeft.

★★☆☆☆


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel