Scherpe satire versus de Capra-formule
The Dirty Thirties (6): The Miracle Woman (1931)

The Miracle Woman (1931)

De jaren 20 en 30 hebben, zeker in tijden van depressie, gegrossierd in religieuze beunhazen en aanverwante bedriegers. Eén van de bekendste evangelisten uit deze tijd is Aimee McPherson geweest. Een dame die zich kleedde als engel en niet alleen mensen via haar publieke genezingssessies wist te bereiken maar ook via de ‘moderne’ media als radio snel in populariteit toenam. Met een gevoelig onderwerp als religie lijkt deze thematiek niet te missen geweest voor filmmakers in de vroege jaren 30. Frank Capra baseerde zich met The Miracle Woman (1931) op het toneelstuk Bless you Sister, gebaseerd op McPherson, en wist de toen nog relatief onbekende Barbara Stanwyck te strikken voor de hoofdrol.

De film opent ijzersterk met Florence Fallon (Stanwyck) die tekeer gaat in de kerk tegen de vaste kerkgangers die eerder haar vader ontslagen hebben na jaren van trouwe dienst als priester. Haar indrukwekkende tirade eindigt ze met de mededeling dat deze doodsteek haar vader teveel is geworden en dat hij is overleden. De kerk loopt mopperend en schande sprekend leeg en Florence is vastberaden om wraak te nemen tegen alles en iedereen die iets met de kerk en het geloof te maken heeft. Haar gepassioneerde uitbarsting wordt opgemerkt door Bob (Sam Hardy) die hier een slaatje uit wil slaan. Hij overtuigt Florence om bij wijze van wraakactie een genezingsact op te zetten om zo goedgelovige deelnemers hun zakken te legen.

En deze act blijkt succesvol, bijzonder succesvol. Florence haar zalen zitten al snel bomvol en ook haar radiouitzendingen worden mateloos populair. Wanneer de blinde ex-vliegenier John Carson (David Manners) net voordat hij zijn leven wil beëindigen geïnspireerd lijkt te worden door een vrouwenstem op de radio bedenkt hij zich. Al snel zit hij bij Florence in de zaal en komt met haar in contact. De verbitterde oplichtster lijkt niet bestand tegen de ontwapenende en charmante blindeman. Florence lijkt in conflict te komen met zowel haar gevoelens jegens geloof als haar opdrachtgever Bob.

Regisseur Capra zou Capra niet zijn geweest als hij niet voor een romantische ontwikkeling zou kiezen waarin oprechte en eerlijke karakters de overhand krijgen, zo ook in deze film wat nauwelijks een spoiler te noemen valt. Voor deze film, met dit specifieke thema, heb ik dit toch als teleurstellend ervaren. De eerste twintig minuten waarin we de verbitterde woede die Stanwyck ventileert goed voelen en de spanning sterk oploopt waren voor mij bijzonder veelbelovend. Met de keuze van Capra om na de ontmoeting tussen haar en John de focus op hun relatie te leggen wordt de belofte van de eerste akte toch niet echt ingelost. Weliswaar blijft de film onderhoudend en scoort deze daarmee zeker een voldoende, de impact en scherpte die met de behandeling van dit thema behaald had kunnen worden wordt toch enigszins teniet gedaan. Een gemiste kans, zogezegd.

Deze kritiek kan ook gestaafd worden met het feit dat er rond Aimee McPherson, op wie Stanwycks karakter dus werd gebaseerd, mysterieuze omstandigheden zijn geweest. Zo verdween zij eind jaren 20 tijdelijk en al snel deden er geruchten over zelfmoord de ronde. Toen ze terugkeerde kwam de aap uit de mouw: haar verdwijning was in scène gezet om een verhouding met een medewerker van haar radiostation te verhullen. Naar verluidt hield Aimee er nog een aantal minnaars op na. Tja, geruchten die filmmakers in tijden zonder Hays code toch smeuïgere scenarios op hadden kunnen leveren, zou je zeggen. Kennelijk had Will Hays toch al flink wat invloed. Robert Riskin, de scenarioschrijver met wie Capra werkte had zich liever willen beroepen op een boek genaamd Elmer Gantry wat zich uiterst cynisch over de religieuze charlatans van die tijd uit schijnt te laten maar Hays wist dit nadrukkelijk te verbieden.

Los van deze achtergrond had Capra, zeker op basis van het bronmateriaal en de geruchten hieromtrent meer uit dit verhaal kunnen halen. Nu is The Miracle Woman, weliswaar prima, toch een licht voorspelbare exercitie geworden waar een gebrek aan scherpe satire voelbaar is. Vervelend is deze film echter nergens en Stanwyck speelt geweldig, zoals ze dat later nog veel vaker zou doen.


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel