The Christies (2006)
Phil Mulloys The Christies-serie (1/3)

6 juli 2013 · · Kritiek

Christies

Phil Mulloy is een animator van het absurde. Zijn stijl bestaat uit zwarte, rommelige silhouetten, die in een simpele omgeving (vaak ook zwart-wit) de meest naargeestige dingen beleven. Hij maakt vaak series waarin hij hetzelfde concept van verschillende kanten belicht en hij langzaam de boel uit de hand laat lopen. Cowboys (1991) was een serie van simpele animaties met oostindische inkt die steeds grover werden, zowel qua stijl als qua humor. De Intolerance-trilogie (2000) was een experiment in absurde omdraaiingen waarbij zwart-wit cut-out-animaties van aliens wiens hoofd en geslachtsdeel waren omgedraaid uiteindelijk uitmondden in een krankzinnig commentaar op intolerantie (in kleur, in de laatste twee delen). The Christies (2006) is zijn meest recente reeks, bestaande uit 12 korte films waarin een bizarre familie wordt geïntroduceerd.

De gebundelde versie van de shorts, eveneens The Christies genaamd, vormt de springplank van zijn eerste twee feature-films Goodbye Mr. Christie (2012) en Dead But Not Buried (2012) (daarover komende weken meer). De animatie is voor het eerst met de computer gemaakt, maar dat betekent niet dat de stijl meer uitgekiend of bombastischer is. Precies het tegenovergestelde: de flash-animaties zijn erg simpel en bewust lelijk, vaak bestaande uit een egale rode of blauwe achtergrond (soms versierd met een pixelig behangpatroontje) met in de voorgrond een uit de losse pols getekend silhouet. The Christies lijkt een experiment in hoe humor overgebracht kan worden als alle andere elementen de kijker zo veel mogelijk distantiëren.

Het lijkt namelijk Phil Mulloys bedoeling om het publiek zo veel mogelijk tegen zijn schenen te schoppen. Het plot van de filmpjes bevat “fijngevoelige” grappen over incest, moord, pedofilie, verkrachting, infanticide, nazisme, religie, rassenonderscheid, xenofobie, seksisme en rockabilly. De grappen zijn vaak de basis voor absurde terzijdes en vreemde loops (herhalende sequenties animatie), waarbij de grap zo ver wordt uitgerekt dat deze de grens van het absurde zo ver overschrijdt dat het kunst wordt. De serie experimenteert met terugkerende elementen, zoals oneliners over de rockabilly-zanger Gary Challenger en de taalfouten van een absurde Japanse zakenman.

Niet alleen de humor en de animatie zijn bewust afstotelijk, ook de dialoog is bijzonder afwijkend. Alle dialogen komen uit een spraakcomputer (zoals die op Google Translate), en hebben dus een monotone computerstem. De al te letterlijke vertalingen van de computer leveren vaak een hilarisch effect op. Dat is sowieso het effect van deze film: de afstotelijke en afzichtelijke humor en animatie zijn vaak bedoeld hilarisch in hun knulligheid en krijgen juist vanwege de abstractie en absurditeit een impact. Het is niet aan te raden het werk van Phil Mulloy te beginnen bij The Christies, of de vervolgen (Intolerance is een betere introductie), maar voor fans is het een logische voortzetting van het bewust lelijke minimalisme waar Mulloy naar zoekt. Zie het als het latere werk van Jean-Luc Godard: ontoegankelijk, ondoordringbaar en minimalistisch als een malle, maar voor wie de beste man al die jaren op de voet heeft gevolgd een logische voortzetting van het oeuvre dat eveneens al zijn obsessies omvat. Een beter compliment (of belediging, hangt er van af aan wie je het vraagt) kan Mulloy niet krijgen: de bejaarde Godard van de animatie-wereld.

Hieronder een kort voorproefje:


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel