The Lone Ranger (2013)

7 augustus 2013 · · Kritiek

The Lone Ranger 2

De casting van Johnny Depp

Het vergt nog meer lef om kritiek te uiten op hoe het westen Native Americans vervangen heeft, en alles van hun heeft afgepikt, om vervolgens een blanke Amerikaan te casten in de rol van een Native American. En stel dat Johnny Depps beweringen dat hij in zijn geslachtslijn ergens een Native American heeft zitten, ondanks dat hij niet eens zeker is of hij afstamt van de Cherokee of de Creek Indian, dan voelt het nog steeds raar om iemand die overwegend blank is te casten in een rol die duidelijk gestoeld is op een andere raciale achtergrond. Daarbij vergeten we maar even dat er ook een verschil zit tussen Cherokee, Creek Indian en Comanche.

In mijn ogen zou het hetzelfde zijn als pakweg een Vin Diesel, die ongeveer elke raciale achtergrond in zijn bloedlijn heeft zitten, te casten als pakweg Shaft. Ondanks dat de raciale achtergrond voor een deel overeenkomt tussen het originele personage en de acteur, zouden er terecht kanttekeningen gesteld kunnen worden bij de casting van Vin Diesel in de rol van een African-American, omdat er ook genoeg acteurs rondlopen van grotendeels dezelfde raciale achtergond als Shaft. Nu zullen Native American-acteurs een stuk minder makkelijk te vinden te zijn, en Disney wil natuurlijk star power. Nu hebben ze echter een onbewezen acteur gecast in de rol van The Lone Ranger, en een bewezen acteur in de rol van Tonto, maar men had dit net zo goed kunnen omdraaien. Maak van The Lone Ranger een Bradley Cooper, Ryan Gosling of een andere blonde mooiboy, en cast een Native American in de rol van Tonto. Probleem opgelost. Al zou er, wil de film raciale problemen vermijden, nog steeds flink gesneden moeten worden in de stereotypes in het script. Ook elders is het script flink politiek incorrect, want er worden ook stereotypes aan de dag gebracht rondom mensen met gezichtslittekens, cross-dressers, lichamelijk gehandicapten, Mexicanen en Aziaten. Nu is politieke correctheid ook enigszins overgewaardeerd, en leveren de stereotypen wel hun kleur aan de film. Dat brengt ons echter bij het derde en laatste punt waarop de film uit het lood slaat.

Verbinski vs. Disney

Disney staat immers bekend als een heilzaam bedrijf voor familievermaak, zonder al te veel duistere haken en ogen. Van Gore Verbinski weten we, sinds Rango, dat familievermaak bij hem juist wel haken en ogen heeft. Ook in The Lone Ranger vallen er haken en ogen te ontdekken, waaronder enkele heerlijk vreemde scènes in een Fellini-esque hoerenhuis, duistere grappen rondom kannibalisme, een aantal nogal bizar vergaande opmerkingen voor een jeugdfilm (”He was gonna violate me with a duck foot”), seksuele toespelingen (inclusief een universele fetisj voor een ivoren kunstbeen), politiek incorrecte stereotypes, vleesetende konijnen en meer van dat soort vreemds. Het zijn fijne toevoegingen die aanvoelen als puur Verbinski, en die de film de gehele lengte fris laten voelen. Toch merk je een worsteling met de Disney-top, waardoor enkele potentieel grafische scènes (zoals het kannibalisme en een onthoofding) of dan wel opzichtig buiten het kader afspelen of verbazingwekkend bloedeloos zijn. Ook de soms kinderlijke humor (zoals een dronken paard), voelt aan als doorgegeven van hogerop.

De worsteling die de film op drie wijzen met zichzelf voert, op het gebied van boodschap (“progress”), hoofdpersoon (Tonto) en toon (duister vermaak voor het gehele gezin) maken de film interessanter kijkwerk dan een rechtlijnige update van The Lone Ranger. De film weet het kleurloze personage kleur te geven, de problematische sidekick in ieder geval boeiend problematisch te maken, de boodschap onbedoeld gelaagd te maken (door de problematische consequenties) en de familiefilm ondanks zelfcensuur een pittige smaak te geven. Het is het schoolvoorbeeld van een guilty pleasure: de film is schuldig aan van alles en nog wat en de film is bij vlagen onverwacht plezierig.
★★★☆☆

Bladzijdes: 1 2


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. beavis

    even los van dit interessante stuk waar verder weinig op aan te merken valt (behalve dat er iets van herhaling nog uit geschrapt zou kunnen worden om het nog iets meer to-the-point te maken), Theo, gooi ik graag de volgende gedachte even in de groep:

    ik vraag me af of de “grote problemen” die critici/mensen met deze film hebben misschien vooral voortkomt uit een doorgeslagen politieke correctheid (eventueel aangewakkerd door een Johnny Depp moeheid, dat wil ik er verder even buiten laten, ik vond hem wel weer erg aardig “zijn ding doen”)? Verbinski werkt tenslotte met genre cliche’s naast dat hij er, zoals altijd, kwistig op los citeert uit andere films (wellicht als de over bekende post-moderne knipoog, wellicht om zich verbonden te voelen met de filmgeschiedenis en aan te geven dat hij vooral een film maakt in dié context en niet zozeer in een werkelijk historische) en geeft met zijn vertelstructuur ook al vanaf de eerste scene aan dat we te maken hebben met een onbetrouwbare verteller die een grootse mythe aan een klein jochie aan het uitbeelden is… in dat kader kon ik wel erg van het verhaal, de rariteiten en de capriolen genieten zonder me ook maar een moment bezwaard of geconflicteerd te voelen over boodschappen die met elkaar in de knoop zouden liggen…


Reageer op dit artikel