TV-series: een voortdurend dilemma

28 oktober 2013 · · Column + Serial / Killer

The Wire

Het leven van een cinefiel gaat niet altijd over rozen. Als veelvraat van bijna alles wat er ooit op camera is vastgelegd weet je dat het een hels karwei zal worden om alles te kunnen zien wat je zou willen. Je kunt als filmkijker, zeker middels het medium internet, meer dan een eeuw filmgeschiedenis uitgespreid over de meest exotische oorden tot je nemen. Als er dan ook nog eens een keur aan TV-series voorbijkomt lijkt het schier onmogelijk om alles tot je te nemen.

Persoonlijk ben ik tegenwoordig nogal terughoudend als het gaat om het kijken van series. Kwalitatief zijn er een aantal, zeker Amerikaanse, die hun filmequivalent met gemak overstijgen aangezien er doorgaans veel meer ruimte is voor diepgang in zowel verhaallijn als personages. Hierin zit wat mij betreft dan ook meteen het euvel, het kost een immense hoeveel tijd om een serie te kijken in vergelijking met een speelfilm. Aangezien ik nogal verslavingsgevoelig ben kies ik er bewust voor om me slechts af en toe over te geven aan al het goede wat tv-series te bieden hebben. Uitgezonderd een enkele sitcom of South Park-aflevering, wat prima tijdens een ontbijt, treinreis of ander willekeurig verloren half uurtje gekeken kan worden.

Bijzonder regelmatig hoor ik van menig collega, vriend en andere bekenden dat ik toch echt Game of Thrones moet gaan kijken. Dat ik niet zou kunnen sterven zonder ooit Lost gezien te hebben, en elke zichzelf respecterende kijker van het medium film moet toch echt wel mee kunnen praten over Breaking Bad, recentelijk het gespreksonderwerp bij menig koffie-automaat. Tsja, het zal allemaal, maar aangezien een seizoen van een zojuist genoemde serie gelijk kan staan aan het gehele oeuvre van menig vooraanstaand filmmaker kies ik toch graag voor het laatste.

Toch laat ik me af en toe overhalen om iets te kijken wat ‘echt goed’ moet zijn. Zo keek ik jaren geleden al naar Twin Peaks en heb ik deze surrealistische speurvreugde zelfs zonder aarzeling in de herkijk gegooid, met in mijn achterhoofd de aanname dat ik nooit een betere serie te zien zou krijgen. Dat ik het fout bleek te hebben, had ik, als stronteigenwijze niet-kijker van tv-series nooit durven vermoeden.

Alhoewel minder vaak voorbijkomend in de dagelijkse theekransjes had ik al vaak gehoord van The Wire. Een serie die met haar 5 seizoenen van pakweg 12 afleveringen a 60 minuten mij eigenlijk veel te lang zoet zou gaan houden. Maar aangezien de inhoud (een politieteam versus georganiseerde misdaad) ook nog eens perfect in mijn straatje past besloot ik, licht aarzelend, de pilot op te zetten. Een besluit wat leidde tot een kluizenaarsweekend waarin ik ademloos het gehele eerste seizoen consumeerde. Bijzonder goed besteedde vrije tijd, laat daar geen misverstand over bestaan. Toch heb ik voor mezelf, inmiddels een paar seizoenen verder, lichtjes de rem erop gegooid. De fenomenale serie, die alsmaar beter en beter lijkt te gaan worden gaat ten koste van mijn voornaamste kijkbehoefte. Hoeveel films, waaronder die groeiende stapel klassiekers die ik nu maar uitstel, had ik in die tijd kunnen kijken?

De vergelijking tussen het kijken van een speelfilm en een serie gaat natuurlijk niet altijd helemaal op. Voor een speelfilm dient, hoe kort deze soms ook duurt, telkens een nieuwe investering gedaan te worden. Je maakt bijna altijd kennis met nieuwe personages en maakt je, als het goed is, hun wereld eigen. In geval van een goeie serie als The Wire is deze ‘drempel’ niet aanwezig wat maakt dat je deze makkelijker in één spreekwoordelijke ruk uit kunt kijken.

Ondanks deze nuancering zal ik mij na The Wire (die ik inmiddels boven Twin Peaks durf te verheffen als favoriete serie) niet snel aan een nieuwe serie van een vergelijkbaar formaat wagen. Hoe goed de ervaring soms ook kan zijn, ik blijf bij mijn eerder ingenomen standpunt dat ik 30 tot 40 speelfilms die in een potige serie passen prefereer. De diversiteit en vooral de keuzevrijheid levert mij op lange termijn meer kijkplezier op.


Onderwerpen: ,


2 Reacties

  1. Thiver

    Oeh, herkenbaar. Het staat mij nog goed bij dat ik in 2011 het voornemen had een een jaar lang een gemiddelde van een film per dag aan te houden… en toen zes seizoenen van The Sopranos ging bekijken. Toevallig heeft Cinema.nl trouwens vandaag een artikel met dezelfde strekking geplaatst. Ik ben overigens al een paar jaar geleden gestopt met het bekijken van series die nog lopen. Ik leg het maar uit als seriebindingsangst, maar de achterliggende gedachte heeft een hoop te maken met wat in de slotalinea staat.

  2. Erwan

    Interessant, bij mij is juist het tegenovergestelde gaande de afgelopen pakweg twee jaar. Ik was daarvoor een echte filmfanaat en keek nauwelijks tot geen series. Hoe anders nu dat ik alleen al deze week 10 gaande series volg! Ik ben zelfs volledig om, TV-series zijn het ding op dit moment. Uiteraard, films kunnen me nog steeds ontzettend bevallen en emotioneren (12 Years a Slave eerder deze week), maar op de een of andere manier hebben TV-series me gegrepen. Hoe kan het immers ook anders dat ik eerder vandaag twee totaal verschillende gesprekken had over dat de Franse serie Les Revenants nu in de VS te zien is? Zoals David Lynch al zei zijn TV-series het medium van het moment.


Reageer op dit artikel