White House Down (2013)
Hersenloos vermaak

12 september 2013 · · Kritiek

Roland Emmerich staat niet bekend om zijn genuanceerde wereldbeeld als het gaat om wereldpolitiek. Wat wil je ook met films die gaan over buitenaardse aanvallen, het einde der tijden en poorten naar andere werelden. Emmerich is een ouderwetse spektakel-filmer die teruggrijpt naar de zo fijne jaren 50 waar dankzij de angst voor het rode gevaar de meest uitzinnige science fiction films werden geproduceerd. Ook Emmerichs nieuwste titel is een van de pot gerukt verhaal over een groep terroristen die het Witte Huis bestormt en met wereldwijde nucleaire destructie dreigt. Valt het serieus te nemen? Nee. Is het vermakelijk? Wel degelijk.

John Cale (een rol van Channing Tatum) is wanhopig naar een baan bij de geheime dienst, het liefst als persoonlijke bewaker van President Sawyer (Jamie Foxx). Uiteraard wordt Cale afgewezen (hij beschikt niet over de benodigde diploma’s) en tijdens een tour door het Witte Huis met zijn dochter wat hierna volgt nemen terroristen het gebouw over in een poging de President te grazen te nemen. Cale ontsnapt ternauwernood aan de eerste aanvalsgolf, bevrijdt de President van enkele slechteriken en samen gaan ze in het Witte Huis de strijd aan met de terroristen. Ondertussen proberen regeringsmedewerkers van buitenaf de boel onder controle te krijgen en stukje bij beetje worden de intenties van de terroristen duidelijk.

Verwacht van White House Down niets nieuws onder de zon, Emmerich probeert echt niet het wiel opnieuw uit te vinden en recyclet vooral eerder werk gekoppeld aan de conventies van bovenal jaren 80 en jaren 90 een-locatie-actiefilms als Die Hard (1988), Under Siege (1992) en Air Force One (1997). Tatum herhaalt in zekere zin de rol van Will Smith in Independence Day (1996) inclusief gelijksoortige stoere one-liners (er wordt zelfs letterlijk naar ID4 verwezen) en het geboefte is over-the-top slecht, kijk maar eens naar de besnorde Killick (!) die veel weg heeft van Bennett, de uit Commando (1985) stammende cult-boef. En net als eerdere Emmerich-films gaan meerdere monumentale gebouwen er aan. Het Capitool ontploft, Air Force One krijgt een behandeling en het Witte Huis heeft weinig verrassend veel te verduren. Ook qua script geen verheffende opbouw of verrassingen. De plottwist is uiterst voorspelbaar en het werkt allemaal toe naar de climax die ongelooflijk ridicuul is maar zeker passend in het geheel.

Maar ondanks alle clichés die je om de oren vliegen en het tamelijk infantiele script verveelt White House Down geen seconde. Je kan wat dat betreft Roland Emmerich wel om een boodschap sturen, het gaat hem puur om het spektakel en de film is dat zonder meer. Het raast werkelijk voorbij ondanks dat de film de twee uur passeert met een mix van grootschalige actie en aanstekelijke humor. Hoogtepunt is zonder meer een even geweldige als ook hilarische achtervolging in de tuin van het Witte Huis waar Cale en Sawyer in een Presidentslimousine proberen weg te komen van de terroristen. Besef dat de President (die dan overigens al Nike Air Jordans draagt) op een gegeven moment uit het zijraam met een raketwerper verschijnt en je weet hoe laat het is.

Emmerichs naïeve idealisme moet natuurlijk niet serieus genomen worden, al zit zijn hart wel op de juiste plek. De kritiek op het militair industrieel complex is ontzettend kort door de bocht, maar de havik-politiek van sommige personages is niet eens zo vergezocht en de twist inzake de terroristen is leuk gevonden. Ditmaal geen Moslimterroristen, maar blanke rechts-extremisten. En uiteraard kan de filmmaker het ook nu weer niet laten te spelen met beroemde mythes. Was het in ID4 nog Area 51, nu zijn het de al dan niet aanwezige tunnels die vroegere Presidenten zouden hebben laten bouwen om onder meer maîtresses ongezien te escorteren. White House Down is aldus net zo krankzinnig als het klinkt en past zonder enig probleem in het oeuvre van Roland Emmerich. Het is absoluut hersenloos vermaak, maar in die vreemde wereld zal je dit jaar niet veel beters zien.

★★★½☆


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


4 Reacties

  1. Arjen

    Jamie Foxx is dus een soort ass kickende tegenhanger van Obama zo te zien?

  2. Erwan

    Ja, wat dat betreft gaat de film mee in de vaart der volkeren (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Iron Man 3 die eerder dit jaar een blanke President kende). En het is zowaar ook een sympathiek personage, waar in Independence Day Bill Pullman behoorlijk irritant was.

  3. Arjen

    Ik vind je recensie erg aanstekelijk Erwan. Ik ga er niet in de bios heen, maar ik ga hem nu zeker eens een keer kijken :) Allicht als double feature met Olympus Has Fallen, maar die schijnt dan weer niet te begrijpen dat dit soort spul beter werkt als je het als film niet al te serieus neemt.

  4. Thiver

    Ik waande me eveneens weer even helemaal terug in de jaren negentig met deze vlotte combinatie van Die Hard, Air Force One en The Rock, voorzien van inderdaad een dikke knipoog naar Commando. Bonuspunten voor de afwezigheid van xenofobisch gedachtegoed.


Reageer op dit artikel