2010 – 2014: de 15 beste films (3/3)
De nummers 5 tot en met 1

Gravity

Wacht even met die champagne, het is nog niet zover. Eerst hebben we nog de conclusie van onze top vijftien beste films van de eerste helft van dit decennium. Met maar liefst tweemaal één van onze favoriete acteurs in een hoofdrol, en tweemaal zien we lange tijd voorbijgaan. Salon Indien zou Salon Indien niet zijn als daar niet minstens één vreemde eend tussen zou zitten. Hoeveel van deze films staan er eind 2019 nog in onze toplijst van het decennium? Schakel over vijf jaar weer in! Maar blijf in de tussentijd niet weg, alsjeblieft.

The Master

5. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)

Paul Thomas Anderson is al geruime tijd een van de meest interessante en visueel uitbundige Amerikaanse cineasten. Hij is zeker geen veelfilmer – we moesten het de afgelopen vijf jaar met slechts een film doen al zal zeer binnenkort Inherent Vice (2104) in de Nederlandse bioscopen verschijnen – maar als Anderson met nieuw werk komt, ben je eigenlijk wel verzekerd van kwalitatief hoogstaande cinema. Zo ook met The Master waarin Anderson het verhaal uit de doeken doet van een getroubleerde geest die zich laat inpakken door een charismatisch figuur en tevens leider van een sektarische groepering. Naast Andersons gebruikelijke visuele grandeur en vertellende kracht wordt de film gedragen door werkelijk magnifiek acteerwerk van Joaquin Phoenix, de helaas veel te vroeg overleden Philip Seymour Hoffman en Amy Adams. Het is een fascinerende en hypnotische film, nog meer bezwerend dankzij de soundtrack van Jonny Greenwood. The Master is confronterend en bij tijden krankzinnig, een verdere stap in het indrukwekkend oeuvre van Paul Thomas Anderson.
-Erwan Ticheler-

4. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)

Terrence Malick staat nou niet bekend om zijn hoge filmproductie. Tussen zijn films Days of Heaven (1978) en The Thin Red Line (1998) zat maar liefst twintig jaar. Deze lange wachttijd staat doorgaans wel garant voor kwaliteit en het was zes jaar na het prachtige The New World (2005) dat Malick met The Tree of Life kwam. Een film die voor mij, na een paar keer kijken, als zijn magnum opus gekroond mag worden want hier zit alles in. Oogstrelend camerawerk, spiritualiteit en prachtige muziek inclusief poëtische voice-over. Kan eigenlijk al niet meer stuk maar door een mogelijk doorsnee christelijke gezinssituatie in de jaren 50 als kern van zijn film te kiezen raakt hij een snaar die eindeloos blijft resoneren. Volgens sommigen te pretentieus, maar puur op basis van esthetiek en sfeer al de beste film van de laatste jaren. De openingsscène vat dit gevoel en de strekking al prachtig samen. Te prachtig en veelomvattend om onder woorden te kunnen brengen, eigenlijk.
-Hendrik de Vries-

Boyhood

3. Boyhood (Richard Linklater, 2014)

Een uniek filmproject, op voorhand al. Richard Linklater startte met filmen in 2002 met de 6-jarige Ellar Coltrane, zijn dochter Lorelai, Patricia Arquette en Ethan Hawke. Elk jaar schoten zij een paar scènes tot het 2014 was. Mason was 18 geworden en Boyhood kwam ten einde. Het resultaat bleek verbluffend en veel meer dan alleen een gimmick. Linklater zijn natuurlijke schrijfstijl, de chemie tussen de acteurs maar met name de keuze van Linklater om vooral alledaagse dingen te laten zien bleek een voltreffer. Het klinkt een beetje afgezaagd, maar bijna drie uur cinema vloog voor mij voorbij en het voelde alsof ik mijn jeugd opnieuw had beleefd. Dit komt allereerst door de makkelijke identificatie met de hoofdpersoon, de ontwikkeling die de jongen en zijn familie doormaakt en tot slot de soundtrack die uitstekend de tijdgeest representeert. Een film die zich onderscheidt in nuance. Mason is nooit echt de loser of superpopulair, het wisselt en Linklater laat Mason zich ontwikkelen onder invloed van grote gebeurtenissen maar toont ook met name de kleine en het zijn die paar, op het oog nietszeggende, personen die het verschil kunnen maken in je leven. ”What do you want to do Mason? Who do you want to be?” Zo’n simpele vraag, maar ging bij mij door merg en been.
-Hendrik de Vries-

Under The Skin

2. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)

Zeker niet bij iedereen geliefd, maar bij ons des te meer: Under the Skin is een van de meest unieke en visueel verbluffende films van de afgelopen jaren. Het is ook wat als je werk wordt vergeleken met Kubricks monumentale 2001: A Space Odyssey (1968) en zowel qua beelden als thematiek valt hier zonder meer een lans voor te breken. Under the Skin is ontzettend verontrustend en zal lang in je hoofd rondspoken. De experimentele beelden, de prachtig geflipte muziek van Mica Levi, het magnifieke en gedurfde spel van Scarlett Johansson en een veelvoud aan gruwelijk enge scènes maakt het tot een bizar meesterwerk. Under the Skin zet aan tot denken en kan tot meerdere uiteenlopende interpretaties leiden, maar het is tevens ook een film waar je gedurende de hele rit ademloos van kan genieten zei het lang niet altijd met een glimlach op het gezicht. Het is voor sommigen te uitdagend of pretentieus, maar wie zich helemaal openstelt ziet een van de meest originele beste films van de afgelopen vijf jaar.
-Erwan Ticheler-

Her

1. Her (Spike Jonze, 2013)

Een van de meest overtuigende romances afgelopen jaren zag ik in Her. Een paradox misschien, aangezien het een relatie tussen een eenzame nerd en een computerprogramma betreft. Dat obstakel is een welbewuste ingreep om tot een dieper begrip te komen van wat mensen wel of niet bindt. En juist daarmee wordt terrein betreden dat te vaak onverkend blijft in filmrelaties. Ook omdat Her de romance vanuit één perspectief bekijkt, daarmee de twijfels en fricties extra blootleggend. De illusie die Samantha letterlijk is als computerprogramma, is ze ook figuurlijk als droomvrouw; een projectie van Theodore’s verlangens. Het zeepbelgehalte van deze constructie gaat ook op voor de vormgeving van de film. Fantastisch design in zuurstokkleurtjes waarmee een modern soort sprookjeswereld gecreëerd wordt. Betrokkenen uit deze film (Joaquin Phoenix, Scarlett Johansson en Hoyte van Hoytema) kregen van ons al de nodige accolades bij de Indientjes op basis van o.a. deze film. Hier kan nu de titel ‘beste film van 2010 – 2014’ aan toegevoegd worden.
-Rik Niks-


Onderwerpen: , , , , , , , , ,


6 Reacties

  1. Beavis

    Vat het plagerig op, maar eeh… Drie films van dit jaar in een top vijf voor de afgelopen vijf jaar?!? Wat ging hier mis?

    Zaken als Amour, la Grande Belezza of, als we het over dit jaar hebben, Winter Sleep zijn ongetwijfeld te “gezapig” om hier in aanmerking te komen, maar dan had ik mijn geld bijvoorbeeld nog op een Post Tenebras Lux kunnen zetten… Dat zijn allemaal recente films die bij mij nog steeds erg sterk resoneren

  2. Kaj van Zoelen

    We waren er zelf ook verbaasd over…

    Winter Sleep is een hele goede film, maar toch niet het meesterwerk dat Once Upon A Time in Anatolia was, onze nr. 6. Gezapig zou ik geen van beiden noemen.

    Die eerste twee zijn voor mij persoonlijk juist door critici overgehypte films die je daarom in dit soort lijstjes kan verwachten, maar die absoluut niet resoneerden.

  3. Hendrik De Vries

    Daarnaast kom je als redactie tot een compromis, zie deze top 15 als een mooie dwarsdoorsnede. 2014 is sterk vertegenwoordigd maar eerlijk is eerlijk, is ook het beste jaar van de afgelopen vijf, 2011 als goede tweede, wat mij betreft.

    Ben wel benieuwd naar jouw lijstje, Beavis.

  4. Kaj van Zoelen

    Puur op IMDb/kalenderjaar beschouwd is 2012 de opvallende winnaar, met meer dan de helft (8) van onze top 15 uit dat jaar.

  5. beavis

    Grande Bellezza, La (2013)
    Amour (2012)
    Post Tenebras Lux (2012)
    Kis Uykusu (2014) Winter Sleep
    V Tumane (2012) In the Fog

    3x 2012 en 0x USA, ook niet eerlijk :)

    Had er gevoelsmatig nog een Grandrieux film in moeten/willen plaatsen, maar hij is de laatste vijf jaar van features weg gegaan richting installatie en zelfs terug richting docu, wat ik toch minder snel in de top toelaat. Nu had hij zijn thema’s ook al behoorlijk sterk uitgewerkt in de eerdere drie features…. hopelijk wordt zijn nieuwe pure fictie film weer een nieuwe richting voor em, want ik mis em altijd wel in toplijstjes, zo ook hier :)

    Dit was overigens mijn huidige selectie uit 13x de volle 5-sterren score voor deze periode. We leven in goede tijden inderdaad! Al zal een aantal van die scores in de loop der tijd nog wel worden afgezwakt naar 4,5 zie ik dat met deze vijf absoluut niet gebeuren.

  6. Kaj van Zoelen

    Dat laatste heb ik met Post Tenebras Lux, destijds een overweldigende bioservaring waardoor ik die tien erop peerde, maar is toch twee jaar later minder blijven hangen merk ik…


Reageer op dit artikel