7 Ondergewaardeerde Actiefilms
Unieke actie en aardige variaties

2 augustus 2014 · · Actie! + Kritiek + Lijst


3. Final Fantasy VII: Advent Children (2005)

Final Fantasy VII: Advent Children

Final Fantasy VII: Advent Children (Nomaru, 2005) moet niet worden verward met het bekendere Final Fantasy: The Spirits Within (Sakaguchi en Sakakibara), de Japans/Amerikaanse coproductie die in 2001 met veel bombarie werd aangekondigd als de eerste volledig ‘fotorealistische’ computergeanimeerde film en een enorme flop werd in de bioscopen. Beide films hebben wel een connectie met de klassieke Final Fantasy-videogames. Bij de videogamereeks bevatten de verschillende delen op zichzelf staande verhalen, telkens nieuwe personages en een eigen stijl. Zo ook staat Final Fantasy VII: Advent Children verder los van The Spirits Witrhin, al is Advent Children wel gemaakt als direct filmvervolg op het zevende deel uit de videogamereeks. Dat deel kwam in 1997 uit voor de eerste Playstation en staat nog altijd bekend als niet alleen het meesterwerk van de reeks, maar ook als één van de allerbeste RPG’s (Role Playing Games) ooit gemaakt.

Hoe het ook zij, om Advent Children te kunnen volgen hoef je het spel niet perse gespeeld te hebben, maar het helpt wel. Zoals zoveel Japanse animatiefilms is Advent Children bij tijd en wijlen erg sentimenteel en dromerig, bevat de film een ecologische boodschap, spelen kinderen een grote rol, is er een wat androgyne slechterik en dreigt er een Apocalyps. Wel revolutionair zijn de briljante actiescènes. Daarin zit nog wel het grootste verschil tussen The Spirits Within en Advent Children.
Met The Spirits Within probeerden de makers te laten zien hoe vergevorderd computeranimatie inmiddels was door alles er zo realistisch mogelijk uit te laten zien. Wat me destijds zo aan de film tegenviel was dat men zoveel andere die computeranimatie had kunnen bieden onbenut liet. De actiecinematografie was precies die van een normale actieblockbuster, terwijl de vrijheid die computeranimatie met zich meebrengt nu juist heel eigen nieuwe mogelijkheden biedt. De personages hoeven in hun bewegingen immers niet perse meer gebonden te zijn aan de wet van de zwaartekracht en de eigen fysieke beperkingen. Dit geldt ook voor de ‘camera’ die nu volledig virtueel is geworden. Ineens kunnen de meest complexe bewegingen en onmogelijke shots ontworpen worden en dat is precies wat de actie in Advent Children zo goed maakt.

Final Fantasy VII: Advent Children

De film vuurt een groot aantal lekker lange, hyperkinetische actiescènes op de kijker af. De virtuele camera draait snel om de actie heen, zoomt in en uit, gaat even over in slowmotion, schiet naar de actie in close-ups of gaat juist voor grootse totaalshots terwijl je als kijker wordt uitgeput en haast zelf door de camera murw wordt gebeukt.

Final Fantasy VII: Advent Children

Final Fantasy VII: Advent Children

Advent Children zet eerst zijn verhaal op terwijl het zo af en toe een actiescène levert, zoals een gevecht met pistolen, enorme zwaarden en energieflitsen in een bos of een mannelijk en vrouwelijk personage die in een kerkruïne van ver op elkaar inspringen, inschoppen en flink hard met elkaar gooien. Zo’n veertig minuten voor het einde gaat de film écht los en volgt één lange trip, een aaneenrijging van lange actiescènes als grand finale met enige tussenposes om je als kijker even op adem te laten komen. Zo nemen de hoofdpersonages het in een bijna tien minuten durende sequentie op de grond en vervolgens in de lucht op tegen een enorme draak; volgt er een motorachtervolging waarbij twee personages elkaar met hun pistolen en zwaarden te lijf gaan en ook hun motors als wapens gebruiken; en gaat het geheel uiteindelijk over in een uitgebreid episch zwaardgevecht waarbij men hard en hoog door de ruïnes van enorme gebouwen springt.

In tegenstelling tot Final Fantasy: The Spirits Within werd Final Fantasy VII: Advent Children wél een commercieel succes, met name in Azië dan. In het Westen heeft de film slechts een kleine cultstatus. Helaas.

Bladzijdes: 1 2 3 4 5 6 7


Onderwerpen: , , , , , ,


3 Reacties

  1. beavis

    Daar zitten een paar interessante titels tussen die ik nog niet kende of waar ik in principe geen interessante film achter had gezocht!

    Mijn eigen nominatie is Salute of the Jugger (1989). Een enkele regie credit voor David Peoples, die bekend is als de schrijver van Blade Runner en Twelve Monkeys. Het is een variant op zowel de post-apocalyptische film als een sport film en weet het beste van beide genres te combineren. Volgens mij valt de score op Imdb nog enigszins mee, maar de film was zelfs toen die uitkwam (direct op video als ik me niet vergis) al onderbelicht, terwijl het wat mij betreft juist met kop en schouders boven de competitie uitstak.

  2. arjen

    Dank je, Beavis. Van Salute Of The Jugger had ik dan weer niet gehoord, die moet ik maar eens bekijken dan. De post-apocalyptische/ dystopische sportfilm zal wel een subgenre van rond de jaren tachtig zijn met films als Rollerball (1975), Future Sport en min of meer The Running Man. Ik ben ook wel eens een pulpfilm tegengekomen van Uit ongeveer dezelfde tijd, waarin een man het in een buitenaardse arena moest opnemen tegen telkens een andere alien.

  3. Kaj van Zoelen

    Leuk om te lezen dit, vooral natuurlijk over Resident Evil: Afterlife. :) En La Citadelle Assiégée en Legend of the Sacred Stone moet ik maar eens opsporen.


Reageer op dit artikel