American Hustle (2013)
Niet heel veel meer dan een aardige workshop acteren

5 februari 2014 · · Kritiek + Première

American Hustle (2013)

Silver Linings Playbook (2012) leverde vorig jaar aan alle vier de acteercategorieën van de Academy Awards een genomineerde en Jennifer Lawrence wist haar nominatie zelfs te verzilveren. De nieuwste film van regisseur David O. Russell herhaalt deze prestatie dit jaar met American Hustle, die daarnaast, ook net als vorig jaar, nog eens in een tal andere categorieën waaronder beste film in de prijzen kan gaan vallen. Nu al een hele prestatie maar mag deze film daadwerkelijk tot één van de besten van het jaar 2013 gerekend worden?

Voor het acteerwerk heeft regisseur O. Russel the best of van zijn twee vorige films The Fighter (2010) en Silver Linings Playbook opgetrommeld. Met een corpulente Christian Bale, sexy Amy Adams, gelegenheids-krullenbol Bradley Cooper, onvoorspelbare flapuit Jennifer Lawrence en strakgekapte nieuwkomer Jeremy Renner een noemenswaardige verzameling. Dit ensemble weet te vermaken en maakt een aantal scènes memorabel, vooral Jennifer Lawrence heeft een magnetische werking en weet haar medespelers regelmatig te doen verbleken met haar overduidelijke talent. Helaas moet deze film het wel hebben van het acteergeweld, qua plot mag American Hustle zich onder de B-films in het genre scharen en kent pijnlijk weinig originaliteit. Wie Scorsese, Tarantino of Guy Ritchie kent heeft beter gezien en zal op inhoudelijk vlak teleurgesteld worden.

Het verhaal zet uiteen met oplichter Irving Rosenfeld (Bale) die de aantrekkelijke Sydney Prosser (Adams) aan de haak slaat en samen met haar menig goedgelovige burger oplicht door leningen te verstrekken en hiervan de premie te innen om vervolgens de lening achterwege te laten. Ondertussen heeft Rosenfeld nog een zoontje bij zijn vrouw Rosalyn (Lawrence) die vooral thuis zit waar ze zichzelf met een magnetron of zonnehemel regelmatig in gevaar brengt, wat zonder meer op de lachspieren werkt. Irvings kostwinning komt in het geding wanneer hij door undercoveragent DiMaso (Cooper) wordt gepakt en mee moet werken om vier andere oplichters op te pakken. Met deze motivatie wordt een transactie opgezet om de burgemeester Carmine Polito (Renner) erin te luizen.

Zogezegd niet origineel, maar de door de Academy zo geliefde filmmaker weet met dit plot ook weinig mogelijkheden te benutten. Weten de eerdergenoemde regisseurs nog spanning te genereren, American Hustle zakt vrijwel meteen door de hoeven wanneer er even geen snedige dialogen, ruzies of grappige situaties plaatsvinden. De film teert op de grote namen en hun talent en begeeft zich zelfs hiermee af en toe op glad ijs. Die ene grap met die ene grote acteur in zijn cameo (vast niet moeilijk te raden wie) is hilarisch ware het niet dat deze letterlijk uit Tarantino’s laatje komt. Ook een running gag tussen Cooper en zijn meerdere is te flauw voor woorden. Het is vooral Jennifer Lawrence die voor de komische noot zorgt, jammer dat ze maar een paar scènes heeft gekregen.

Ook Christian Bale heeft wel degelijk zijn momenten maar zijn voorkomen is eigenlijk iets te belachelijk om van een ware acteerprestatie te spreken, grappig is het daarmee zeker, maar of dit altijd de bedoeling is vraag ik me af. Zijn relatie(s) met Lawrence en Adams zijn aardig uitgewerkt, hun gekibbel verveelt eigenlijk nooit en gedrieën vormen zij samen met de wat sullige Cooper de kern van de film. Van een film die bij wijze van zijn naam al gegraveerd heeft staan op een aantal Oscars verwacht je toch meer. Wat ziet film-minnend Hollywood toch in O. Russel? Hij bewijst wederom een prima acteur-regisseur maar is zeker niet compleet genoeg om zoveel eer te krijgen, in ieder geval niet op basis van American Hustle. Goed voor een leuke avond, maar geen memorabele film, laat staan één die prijzen verdient, of je moet Jennifer Lawrence voor de tweede keer op rij een beeldje willen geven.

★★½☆☆


Onderwerpen: , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Erwan

    Je slaat de spijker op zijn kop, ik snap ook totaal niet wat de Academy toch in deze filmmaker ziet buiten het feit dat ‘zijn’ acteurs voor vuurwerk zorgen. Het script was erg matig, het duurde allemaal veel te lang en O. Russell doet teveel zijn best om regisseurs te imiteren/prijzen zonder daarmee het gewenste resultaat te halen. Het zou een grote teleurstelling zijn geweest, ware het niet dat ik Silver Linings Playbook ook al uiterst matig vond. Maar ja, als hij ieder jaar dik in de nominaties valt en van het filmpubliek applaus krijgt (in de VS is deze film echt bizar goed ontvangen, de sterren, duimpjes omhoog en negens vliegen je om de oren!) verwacht ik geen verandering. En waarom zou hij ook eigenlijk met zoveel succes?


Reageer op dit artikel