Beneath the Planet of the Apes (1970)
De sequels van Ted Post (1/2)

18 mei 2014 · · Kritiek + Sequeleritis

Er zijn van die filmmakers wiens gehele oeuvre niet echt interessant is, maar toch verantwoordelijk zijn geweest voor meerdere zeer bekende en vaak succesvolle sequels. Neem Irvin Kershner bijvoorbeeld wiens beroemdste en beste film zonder enige twijfel Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back (1980) is, maar de man regisseerde ook de niet officiële James Bond-film Never Say Never Again (1983) en RoboCop 2 (1990). Een andere regisseur die over het algemeen niet tot de groten der aarde wordt gerekend, maar toch twee zeer bekende en ook succesvolle sequels regisseerde is Ted Post. In dit eerste deel van het tweeluik bespreek ik Beneath the Planet of the Apes, de eerste sequel in de serie. Dit artikel bevat lichte spoilers.

Beneath the Planet of the Apes begint direct waar het zo geroemde eerste deel eindigde. Sterker nog, de slotsequentie wordt netjes overgedaan waarna we Taylor (Charlton Heston in een curieuze rol) en Nova op zoek zien gaan naar een mogelijke oplossing voor het raadsel waarin ze zich bevinden. Taylor verdwijnt gauw hierna in het niets en de verbijsterde Nova reist verder en ontmoet Taylors reddingsploeg waarvan nog een lid in leven is: Brent, een rol van James Franciscus. Samen rijden ze te paard naar het apendorp en na een ontsnapping aan de meer en meer agressieve en militante apen stuiten ze op een ondergrondse wereld, te weten het metronetwerk van New York.

Beneath the Planet of the Apes is zeker niet van het niveau van zijn illustere voorganger, maar Planet of the Apes (1968) is ook wel een van de grote science-fiction films van zijn tijd. En toch is Beneath the Planet of the Apes een alleraardigste sequel die vooral erg vermakelijk is en hier en daar een tamelijk zachte maatschappij-kritische boodschap voorlegt. Visueel is de film indrukwekkend met zijn desolate landschappen en een vrij fraaie onderwereld. Ook de apen zien er weer piekfijn uit en het voelt niet echt gedateerd aan, ook al kent de huidige nieuwe reeks met de aankomende sequel uiteraard CGI-creaties. Het enige punt waar de film visueel tekort schiet is zodra er special effects gebruikt worden want deze zien er niet best uit.

Een ander sterk punt is de aanwezigheid van James Franciscus en vooral de manier waarop zijn personage Brent zich een weg baant door het verhaal. Brent weet echt totaal geen raad met de pratende apen wat leidt tot enkele hilarische momenten zoals zijn eerste zicht op de apen: “Oh my God! it’s a city of apes!” roept hij het verdwaasd uit. Eigenlijk loopt Brent de gehele film als een verdwaalde toerist rond, maar wel eentje die zijn mannetje staat. Charlton Heston had geen trek om nogmaals de hoofdrol te spelen en dus zit Taylor alleen aan het begin en aan het eind in de film. Daartussen is het de show van Franciscus die niet alleen de fysiek van Heston heeft, maar ook als hem klinkt.

Qua ideeën is Beneath the Planet of the Apes zo nu en dan ontzettend wonderlijk, zeker zodra er gemuteerde mensen het strijdtoneel betreden en niet alleen telepathische krachten hebben maar er ook nog eens grotesk uitzien zodra ze hun masker afdoen. En werd er in Planet of the Apes alleen in woord en gevolg verwezen naar de atoombom en atoomoorlog, in Beneath the Planet of the Apes zien we daadwerkelijk een bom, de doomsday machine. Het is allemaal de aanzet voor een climax die wel niet zo iconisch is als het origineel, maar zeker te pruimen valt en je misschien niet had zien aankomen. Is Beneath the Planet of the Apes een miskend meesterwerk? Zeker niet, maar wil je anderhalf uur vermaakt worden en meer zien van het apenuniversum dan is de film zeer zeker de moeite waard.


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel