Children of Heaven (1997)
Drama op microniveau

Children of Heaven (1997)

In mijn beschouwing over Turtles Can Fly (2004) benoemde ik al dat de Iraanse cinema veelal kinderen in de hoofdrol plaatst. In de betreffende film werden ze flink door de spreekwoordelijke mangel gehaald in onveilig gebied waar weinig ruimte voor ‘kind zijn’ is. Children of Heaven (1997), van regisseur Majid Majidi, stelt ook kinderen centraal. De problematiek lijkt hier met een paar kwijtgeraakte schoenen alledaags en triviaal, maar niks is minder waar. Dit voorval kan tevens als zeer dramatisch worden ervaren, en levert een aangrijpende film op.

Wanneer Ali bij de schoenmaker de gerepareerd schoen van zijn zusje Zahra ophaalt legt hij ze heel even uit het zicht om aardappelen te kopen. De schoentjes worden voor vuilnis aangezien en meegenomen door de plaatselijke schoonmaker. Er breekt paniek uit bij de jonge Ali. Hij durft het voorval niet te vertellen aan zijn arme ouders. Zijn zusje heeft een probleem: ze moet zonder schoenen naar school.

De twee bedenken een omslachtig maar kennelijk noodzakelijke oplossing: ze delen samen een paar schoenen. Aangezien Zahra ’s ochtends en Ali ’s middags naar school gaat is dit, onder lichte tijdsdruk, mogelijk. Helaas loopt Ali, een voorbeeldige leerling, elke dag een klein beetje vertraging op in de schoenenwissel en komt hij te laat in de les en werkt zichzelf, in al zijn schaamte en onschuld, in de problemen.

In eerdere beschouwingen in deze themamaand waren het thema’s als oorlog, fysieke beperkingen en de rol van de vrouw in de Iraanse samenleving die centraal stonden. Armoede, ook zonder meer een veelvoorkomend issue in Iraanse contreien wordt in deze (kinder)film invoelend gemaakt op een schijnbaar eenvoudige maar wederom effectieve en realistische manier. De film bevat een scène waarin Ali met zijn vader de rijke buurten ingaat om een klusje als tuinman te scoren. Het is bijzonder aandoenlijk om te zien hoe de schuldbewuste Ali zijn ietwat schuchtere vader helpt om de rijke, kennelijk intimiderende, medeburgers te vragen om werk.

Concluderend lijkt de Iraanse cinema zich in de breedte te onderscheiden als het gaat om realisme, vergelijkbaar met de Italiaanse cinema van bijvoorbeeld De Sica in de jaren 40. Het hieraan gekoppelde drama en de soms verrassende, maar erg menselijke plotontwikkelingen maken rijke cinema. De ontknoping van deze film, een hardloopwedstrijd waar de derde plaats een paar schoenen oplevert, levert eens te meer het bewijs: film kan simpel ogen, simpel zijn maar je op het puntje van je stoel doen zitten zonder kunstgrepen maar met goed doordacht schrijfwerk en oprechte acteerprestaties. Zo lijkt de Iraanse cinema vele kleine pareltjes te bezitten.


Onderwerpen: , ,


3 Reacties

  1. Kaj van Zoelen

    Zijn het eigenlijk wel “kleine” pareltjes? Ik moet nog heel wat zien van o.a. Panahi en ben helaas niet toegekomen aan de Mohsen Makhmalbaf films zoals ik beloofd had in mijn Samira Makhmalbaf artikelen, maar van wat ik van Kiarostami heb gezien zou ik toch zeggen dat een aantal films van hem juist tot de grotere titels van de wereldcinema van de afgelopen 25 jaar behoren.

  2. Hendrik De Vries

    Ja, met klein bedoel ik niet per se klein qua bekendheid maar meer qua pretentie/opzet. Een categorie films die ogenschijnlijk ‘klein leed’ belichten.

  3. Kaj van Zoelen

    Ah ja. En met kleine mensen natuurlijk. :P


Reageer op dit artikel