Children Who Chase Lost Voice From The Deep Below (2011)

15 maart 2014 · · Was Getekend

Children who chase

Children Who Chase Lost Voices From Deep Below(2011), is de meest recente speelfilm van Makoto Shinkai, de man die al eerder het even mooi betitelde 5 Centimeters per Second (2007) en Voices of A Distant Star (2003) creëerde, en wiens nieuwste korte film The Garden of Words (2013) dit jaar draait op het HAFF. In zijn vorige films speelde afscheid nemen en sterfelijkheid al een rol, maar hier nemen deze thema’s een centrale plaats in.

De drie hoofdpersonen zijn namelijk allemaal geteisterd door een verlies: Asuna reist na het verlies van haar vader een symbolische wereld binnen, een dodenrijk genaamd Agartha. Ze wordt vergezeld door haar leraar Ryuji, die bekend is met de historie van Agartha en een kans ziet om zijn dode vrouw tot leven te brengen door het centrum van de nieuwe wereld te bezoeken. In Agartha ontmoeten Asuna en Ryuju de jonge jongen Shin, die de opdracht krijgt om de bezoekers om te brengen maar sympathie voor ze opbrengt. Shin heeft ook een verlies te verwerken. Zijn tweelingbroer Shun overleed kort nadat deze Asuna probeerde te redden. De drie krijgen in Agartha te maken met clan-oorlogen, monsters en mystieke goden, die allen uiteindelijk dienen ter illustratie van het rouwproces.

Je zou verwachten bij een film die zo thematisch is opgezet dat het plot volledig uitgekiend en logisch is. Helaas laat de plotstructuur te wensen over, en vindt er opvallend weinig ontwikkeling plaats binnen Asuna en Ryuju tot de finale. Shin ontwikkelt zich wel, maar de manier waarop zijn plot wordt afgehandeld is rommelig. Children Who Chase Lost Voices From Deep Below heeft helaas geen doortimmerde plot, maar het is in de periferie dat de film briljantie bereikt.

Makoto Shinkai weet namelijk een zeer overtuigende wereld neer te zetten in de vorm van Agartha. De uiterst gedetailleerde animatie doet denken aan het werk van Studio Ghibli, en ook de manier waarop de details in de wereld doordacht zijn doet denken aan Miyazaki’s meesterwerken. Agartha kent bijvoorbeeld eigen mythologische wezens, de Quetzal Coatl, die de wereld bewaken en met uitsterven bedreigd zijn. Deze wezens beginnen aanvankelijk vijandig doch indrukwekkend, maar eindigen poëtisch en ontroerend.

Hun vormgeving, en de vormgeving van heel Agartha is gestoeld in mythologische voorbeelden. Elementen van Noorse mythologie, Azteekse architectuur, mythes uit Mongolië en Siberië, Keltische legenden en ornamenten, Griekse sagen en Romeinse beeldtaal komen allemaal voort in de wereld van Agartha, en worden gemengd tot één unieke stijl. We zien ook invloeden van Kabbala, het kleurenwiel van de Hopi-indianen en de Goden van de Inuït. De plot zelf ontleent ook dingen uit mythologische verhalen, waarbij het Gilgamesj-epos, de Orpheus-mythe en ook Bijbelse invloeden niet achterwege blijven. Er is binnen de film een verklaring voor de eclectische stijlenpotpourri, want de mensheid zou regelmatig symbolen en verhalen geleend hebben na een bezoekje aan Agartha.

Waar Children Who Chase Lost Voices From Deep Below faalt als verhaal en niet volledig succesvol is als karakterschets, daar onderstreept de film wel op effectieve wijze de gezamenlijke oorsprong van verhalen. Door zo leentjebuur te spelen bij de “grote verhalen” bevestigt de film de kracht van de beelden en verhaalelementen die duizenden jaren herhaald zijn. Clichés zijn niet voor niets clichés geworden, en in al hun kitscherigheid bezitten ze regelmatig nog potente kracht in de film. De film is niet volledig geslaagd, het spoort wel aan de oorspronkelijke verhalen (nogmaals) op te zoeken.


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel