De dood als excuus voor alcoholisme
Leaving Las Vegas (1995)

22 oktober 2014 · · Beschouwing + Salon Mort

Leaving Las Vegas (1995)

Or, is killing myself a way of drinking?

Je bent zwaar alcoholist en wilt je vastbesloten naar je einde drinken. Je schrijft dit gedurende het proces op en verkoopt je boek om te laten verfilmen. Vervolgens maak je er alsnog zelf bijzonder snel een eind aan. Het is het verhaal van John O’Brien, schrijver van het bronmateriaal waarop de film met Nicolas Cage in deze rol, is gebaseerd. Een film die vooral gaat over de behoefte naar menselijk contact en intimiteit en een relatie die al bij voorbaat erg kort maar bijzonder intens zal blijken te zijn.

Cage speelt Ben Sanderson, een Hollywood-scenarist die aan lager wal raakt. Hij raakt zijn vrouw en baan kwijt en kijkt met grote regelmaat te diep in het glaasje. Hij besluit al zijn geld op te nemen, naar Vegas te rijden en zichzelf letterlijk dood te drinken. Wanneer zijn destructieve zelf tegen het mooie, maar eenzame en gekwetste, hoertje Sera (Elizabeth Shue) aanloopt bloeit er iets op. Iets wat toch moeilijk als een gezonde relatie bestempeld kan worden, maar waarin de oprechtheid en het snakken naar elkaars gezelschap en liefde duidelijk de boventoon voert.

Het is het goeie, zachtaardige karakter van de steeds afhankelijker wordende Cage versus de vrouw die doorgaans door mannen wordt vernederd en als lustobject wordt bejegend. Zo lijkt hun relatie in eerste instantie ook te starten maar wanneer Cage haar gezelschap prefereert over orale bevrediging blijken de twee elkaar te vinden. Eenzame dolende zielen, in een allesbehalve perfecte wereld. Zo verslaafd als hij is aan alcohol, raakt zij verslaafd aan hem en begint steeds meer naar zijn aanwezigheid te verlangen. Wanneer zij te dicht bij komt en niet meer zonder hem lijkt te kunnen, drijft ze hem weer weg. Hij had immers duidelijk aangegeven dat stoppen met drinken nooit een voorwaarde zou kunnen zijn voor hun relatie. Waarom dat zo is, weet hij niet, maar hij weet het wel zeker.

Leaving Las Vegas (1995)

Net als The Virgin Suicides (1999) stemt Leaving Las Vegas droevig. Niet alleen vanwege het onvermijdelijke einde en de uitzichtloosheid van beide levens, maar vooral vanwege het inzicht dat de meest intense relaties zich misschien wel alleen onder fatalistische omstandigheden openbaren. Eigenlijk bevinden zowel Cage als Shue zich op een dieptepunt in hun leven. Twee mensen die in de kracht van hun leven zouden moeten staan, beide aan lager wal geraakt. Van allebei leren we eigenlijk niet precies het hoe en waarom van hun situatie, maar duidelijk is dat ze elkaar nodig hebben. De kwetsbaarheid en intimiteit waarmee ze hun scènes spelen maakt dat deze film alleen op hun relatie staat als een huis. Dat het plot hier en daar rommelt is secundair. Cage bewijst zich een groot acteur en Shue voelt hem perfect aan. Zij blijkt zijn engel, maar niet een reddende.

Shue lijkt in deze film terug te blikken op de beschreven gebeurtenissen middels gesprekken met een psychiater. Hierin beschrijft ze haar werkzaamheden als prostituee met enige trots zoals Jane Fonda dat eerder al eens deed in Klute (1971). Dat er weinig eer te behalen valt aan haar bestaan als dame van lichte zeden weet deze film krachtig over te brengen. In schril contrast zijn het de scènes tussen haar en Cage waaruit volledige onbaatzuchtigheid en een echte relatie blijkt. Cage, hier een scenarist uit de oppervlakkige filmwereld, komt net als Shue uit een realiteit die veelal gaat om uiterlijkheden en relaties die niks om het lijf hebben. Een belevingswereld die beide gemeen lijken te hebben en met hun samenzijn van zich af proberen te schudden. Dat het al te laat is voor tenminste één van beide, zorgt des te meer voor een intense en compromisloze filmervaring.


Onderwerpen: , , , ,


1 Reactie

  1. batistuta

    Nu kan ik het dan nog wel weer eens weer met je eens zijn. Ook je virgin suicides revisie in casu, das geen vrolijke kost idd, blij dat je het nog even meld alsnog :P

    De hoogste intensiteit en spanningsbogen van het leven zitten hem in de onaantastbare momenten van totaal verlies van controle. Nic Cage kan dat toewvallig bijzonder goed acteren, alhoewel hij dan meestal gewoon zichzelf speelt waarschijnlijk.


Reageer op dit artikel