De erotische thriller: twee kanten van dezelfde medaille
Basic Instinct (1992) en Body of Evidence (1993)

19 november 2014 · · Beschouwing + Salon Erotica

Sharon Stone

De erotische thriller vierde begin jaren 90 haar hoogtijdagen. Een genre, met duidelijke wortels in de film noir, wat enkele bijzonder aardige en een paar zelfs goeie films opleverde maar minstens zoveel prullaria. Body of Evidence (1993), met in de hoofdrol Madonna, kwam uit vlak na het veel bekendere Basic Instinct (1992). Beide films lijken in een aantal elementen bijzonder veel op elkaar. Toch ligt het kwaliteitsverschil mijlenver uit elkaar. Een vergelijking tussen deze erotische thrillers op de belangrijkste thema’s.

Plot

In beide films staat er een bloedmooie blonde vrouw onder verdenking van moord. In Body of Evidence wordt Madonna ervan verdacht haar rijke en veel oudere man middels seks de dood in gejaagd te hebben. Haar advocaat, vertolkt door de in eerste instantie onverstoorbare Willem Dafoe, ondervindt haar charme en seksuele drijfveer aan de levenden lijve. Basic Instinct kent een iets andere constructie, maar komt ook neer op een vrouw die van iets explicietere en ziekere moorden verdacht wordt. De geplaagde rechercheur (Michael Douglas) die met haar zaak belast wordt ervaart de kracht van Sharon Stone en wordt langzamerhand meegezogen in haar opwindende wereld. In beide films is het de relatie tussen verdachte en ofwel advocaat of rechercheur die de film moet dragen en waarmee het welslagen hiervan sterk afhangt van de ontstane spanning.

Body of Evidence (1993)

De femme fatale

Tsja, Sharon Stone of Madonna? Beide wereldberoemd, de één onder andere vanwege het fragment uit Basic Instinct en de andere als zangeres en niet zozeer als actrice. En dat Madonna acteren niet als dagelijkse kostwinning heeft valt helaas te merken. Haar voorkomen en aantrekkelijkheid voor de ongelukkige advocaat Willem Dafoe is in de basis dan ook geen probleem. Het ontstaan van chemie en spanning echter, lijkt toch echt samen te hangen met een goeie acteerprestatie en dat krijgt Madonna absoluut niet voor elkaar. De seksscènes, waar deze film grotendeels, net als in Basic Instinct, op zou moeten drijven, zijn hierdoor bijna steriel en soms zelfs lachwekkend. Van een broeierig en spannend samenzijn is nooit echt sprake. En dat terwijl Madonna persoonlijk Dafoe had geselecteerd als ideale kandidaat voor een heet filmpje. Hoe anders is dit tussen Sharon Stone en Michael Douglas? De ambiguïteit omtrent Stone haar persoon en de onzekerheid maar ongeremde aantrekkingskracht van Douglas richting de blondine zorgt voor een constante spanning die net als de seks zelf, op intense wijze tot een hoogtepunt komt. Stone weet zowel het genie als de onweerstaanbare seksbom moeiteloos uit haar mouw te schudden. Douglas gaat hier moeiteloos in mee. Nee, dit wint Stone vrij moeiteloos.

Basic Instinct (1992)

Filmische kwaliteiten

Body of Evidence heeft flauw genoeg erg weinig om het lijf. Een rechtbankdrama, tenminste daar speelt het gros van de film zich af. Van werkelijk drama is echter weinig sprake. Een enkele acteerinspanning van Willem Dafoe, Julianne Moore of Joe Mantegna kan hier geen verandering in brengen. Combineer dit met een onvermijdelijk en weinig fantasierijke plottwist en je houdt een saai en slechts bij vlagen onderhoudende film over. Voor Basic Instinct geldt in veel gevallen het tegenovergestelde: een heerlijk tempo, spanning, een ijzersterke Stone en een fantastisch en mede daardoor wereldberoemd einde. Menig man checkt nog regelmatig bedden op ‘icepicks’. Daarnaast brengt Paul Verhoeven een moderne ode aan klassiek Hollywood. Hij heeft een aantal shots en details letterlijk overgenomen uit bijvoorbeeld Hitchcocks Vertigo (1958). Zo kleed hij Sharon Stone bijna letterlijk zoals Kim Novak en als je je ogen dichtdoet bij de soundtrack waan je je in de jaren 50. Ook de rol van Michael Douglas voelt als een modernere versie van de ‘hard-boiled detective’. Als kers op de taart heeft Verhoeven de toen 67-jarige Dorothy Malone, uit o.a. The Big Sleep (1946) en Written on the Wind (1956), de rol van Hazel Dobkins gegeven.

Eindoordeel

Body of Evidence lijkt in sommige scènes letterlijk gejat van Basic Instinct. Grappig genoeg was Verhoevens film nog niet uitgebracht toen de laatste takes van Madonna’s prent al op film stonden. Van jatwerk lijkt dus geen sprake te kunnen zijn geweest. Het zegt veel over het tijdperk en de bulk aan scripts en thematiek waar men begin jaren 90 in Hollywood brood in zag. Het verschil in de uitwerking hiervan kon niet duidelijker gemaakt worden dan door deze twee films te vergelijken. Verhoevens ode aan noir en Hitchcock, de chemie tussen Stone en Douglas, de fenomenale bijrollen en het ambigue en mij nog steeds achtervolgende einde maken van Basic Instinct een pareltje in het genre. Body of Evidence zal de geschiedenis ingaan als ‘die slechte film waarin Madonna naakt ging’ en dat is bij benadering ook echt alles wat er over deze film te melden valt.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel