De Indientjes 2010-2014: Beste Actrice

In de laatste editie van de Indientjes 2010-2014 zijn de vrouwen aan de beurt. Ook hier hebben we, net als bij de acteurs, afwegingen moeten maken. Gaan we voor nieuw talent, of voor actrices die in vrijwel elke rol uitblonken? Of gaan we toch voor de comeback, de actrice die slechts in het afgelopen jaar een positieve ommekeer maakte in kwaliteit? Evenals bij de acteurs zijn de redenaties achter de nominaties uiteenlopend. Toch is de line-up misschien nog wel sterker dan die van de acteurs.

Léa Seydoux & Adèle Exarchopoulos

Lange tijd was het mijn idee enkel voor Léa Seydoux te gaan gezien haar indrukwekkende CV van de afgelopen vijf jaar. Ze speelde hoofdrollen in zowel bekende Franse films als Les Adieux à la Reine (2012) en La Belle et la Bête (2014) als ook sterke bijrollen in grotere Engelstalige producties als Robin Hood (2010), Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) en The Grand Budapest Hotel (2014). Maar toen zag ik La Vie d’Adèle (2013) en werd het wel duidelijk dat er naast Seydoux nog een jonge Franse actrice flink aan de deur bonkt het stokje qua bekendheid en adoratie over te nemen van grande dames als Catherine Deneuve, Juliette Binoche en in jongere mate Marion Cotillard. Ik heb het uiteraard over Adèle Exarchopoulos die met de titelrol van Gouden Palmwinnaar La Vie d’Adèle werkelijk iedereen wegblies, een rol die een carrière bezegeld. Beide actrices waren subliem in Kechiche zijn succesvolle film en zeker Exarchopoulos zal deze doorbraak als springplank gebruiken. Zij is immers volgend jaar onder meer te zien in de nieuwe film van Sean Penn terwijl Seydoux in 2015 hoogstwaarschijnlijk vooral internationaal hoog zal scoren met de rol die ze heeft binnengehaald in de nieuwe James Bondfilm Spectre (2015). De verwachtingen zullen de komende vijf jaar rondom deze twee actrices zeer hoog zijn en terecht.
-Erwan Ticheler-

Tilda Swinton

Tilda Swinton

Het is niet waarschijnlijk in onze door jeugdigheid geobsedeerde cultuur, maar toch is een 54-jarige vrouw één van de coolste populaire personen op het westelijk halfrond. Dat werd het afgelopen jaar andermaal bevestigd met haar fantastische schurk in Snowpiercer (2013), een rappende digitale therapeut in The Zero Theorem (2013) en de grand dame in Wes Andersons The Grand Budapest Hotel (2014). Die twee sciencefiction films zitten vol aparte figuren en er is er van alles aan de hand, maar toch steelt Tilda tweemaal de show. Ondertussen ís ze als efemerische én eeuwige vampier in Only Lovers Left Alive (2013) de show, glijdend door de straten van Tangiers met haar zonnebril op. Perfect casting. Dat allemaal na een eerdere fijne samenwerking met Wes Anderson in Moonrise Kingdom (2012) en haar ijzersterke hoofdrol in We Need to Talk About Kevin (2011), het soort rol waar ze toch eigenlijk gewoon de Oscar voor had moeten winnen. Is er iets waardoor de komende vijf jaar Tilda’s decennium nog beter kan worden? Ik hoop nog altijd op een David Bowie biopic in de stijl van I’m Not There (2007), met Tilda Swinton als Bowie. De fotoreeks is er al, nu de film nog!
-Kaj van Zoelen-

Mia Wasikowska

Als er één actrice stormachtig carrière heeft gemaakt in de laatste jaren dan is het wel Mia Wasikowska. De Australische kwam bij het grote publiek voor het eerst onder de aandacht in het familiedrama The Kids Are All Right (2010) om vervolgens meteen een hoofdrol in Tim Burtons Alice in Wonderland (2010) te scoren. Vanaf dat moment speelde ze al in meer dan tien films, waarvan ze in het merendeel haar stempel weet te drukken. Hoe grappig en irritant was ze dit jaar in Only Lovers Left Alive (2013)? Vervolgens was ze ontroerend en daadkrachtig in het op waarheid gebaseerde Tracks (2013), waarin ze gestalte geeft aan de jonge Robyn Davidson die in haar eentje, met een horde kamelen de Australische woestijn doorkruiste. Dat deze actrice een breed palet aan vaardigheden bezit bewees ze vervolgens in Stoker (2013) en David Cronenbergs Maps to the Stars (2013), waarin ze haar donkere kant laat zien. Een indrukwekkende dame en een zichtbare verrijking in de grote vijver met jong talent waaruit Hollywood graag vist.
-Hendrik de Vries-

Amy Seimetz

Amy Seimetz geldt, net als de rijzende ster Greta Gerwig, als één van de belangrijkste actrices in de mumblecore-beweging. Nu mumblecore steeds meer word opgeslokt door de mainstream, is het niet lang wachten tot Amy Seimetz ook een grote naam zal worden. Niet alleen schrijft en regisseert ze ook zelf films, als actrice heeft ze een enorm brede schaal. Wie kan de tuthola uit You’re Next (2011), verenigen met de gebroken protagonist uit Upstream Color? (2013) Wie kan én een enge psychotische freak spelen in The Sacrament(2013) en een enorm empathische rol spelen als gemoedelijke ex-vrouw van de homoseksuele hoofdpersoon in Pit-Stop(2013)? Amy Seimetz, dus. Toch heb je bij Amy Seimetz, ondanks haar kameleontische kwaliteiten, nooit het idee dat ze aan het spelen is. Met zo’n extreem scala nog steeds naturel overkomen, in kwetsbare hoofdrollen én semi-ondankbare bijrolletjes, én acteren in pakweg 10 titels per jaar, dat doen maar weinigen haar na.
-Theodoor Steen-

Scarlett Johansson

Akkoord, tót haar sloot aan goede films dit jaar, moeten we terug tot 2008 voor de laatste respectabele rol van Scarlett Johansson; Vicky Cristina Barcelona. Op een uitverkiezing van ‘beste actrice’ voor de periode 2010-2014 valt dan ook veel af te dingen. Maar vooruit, omdat het comebackjaar het jaar 2014 was, mogen we de hoop koesteren dat Johansson de weg terug structureel heeft gevonden. Hier en daar werd in de aanloop geopperd dat een eerste Best Actress Oscar voor een ‘stemmetje’ (Johansson in Her (2013)) niet eens onverdiend zou zijn; persoonlijkheid geven aan personage dat niet zichtbaar is, is ten slotte een hele kunst. In Under the Skin (2013), al snel een Salon Indien-favoriet gebleken, zien we mogelijk haar meest gewaagde rol tot nu toe. Rauwer en vervreemdender dan ooit, terwijl tegelijkertijd een spel met haar status als beroemdheid. Kijk je naar een alien die Schotland afstruint, of naar een Amerikaanse superster in een rammelend busje? Het is een van de dubbelzinnigheden waar de film het van moet hebben, en dus de rolbezetting met Johansson (welke A-sterren hadden dit nog meer aangedurfd?) cruciaal. Ten slotte mag Lucy (2014) niet onvermeld blijven, waarin Johansson als actieheldin al net zo cool is als Willis of Schwarzenegger in hun betere dagen.
-Rik Niks-


Onderwerpen: , , , , ,


1 Reactie

  1. Beavis

    Swinton is briljant!

    Dat mag een tweede keer gezegd worden :)


Reageer op dit artikel