De Indientjes 2010-2014 – Beste Componist

Een zeer belangrijk en soms wat onderbelicht aspect van een film is de soundtrack. Muziek voegt immers zoveel toe aan de beelden die de regisseur ons toont. Een soundtrack kan uiteraard bestaan uit al bestaand werk – hitjes van vroeger of evergreens van de klassieke muziek bijvoorbeeld – maar een originele score voegt ook ontzettend veel toe. Hieronder bespreken we van de redactie kort onze favoriete componisten van de afgelopen vijf jaar, muzikanten die er in geslaagd zijn een film of meerdere films dat stuk extra mee te geven wat het tot een echt onvergetelijke ervaring maakt. Discussieer graag mee over onze keuzes en laat weten welke muzikale helden ontbreken.

Trent Reznor & Atticus Ross

Ondanks dat dit duo de afgelopen paar jaar gezamenlijk slechts verantwoordelijk was voor drie soundtracks, en Trent Reznor pas in 2010 debuteerde als filmcomponist (na zijn verdiensten voor Industrial-band Nine Inch Nails), hebben deze mannen hun stempel gedrukt op de recente films van David Fincher. De soundtrack van The Social Network was modern en opzwepend, passend voor een film over facebook, maar kende net genoeg venijnige randjes om de onaangepaste kanten van Mark Zuckerberg te illustreren. De agressie nam volledig over op de soundtrack voor Girl With The Dragon Tattoo, een soundtrack die piept, kraakt en zoemt als de beste techno- of punkalbums, maar die tegelijkertijd nog steeds fungeert als muzikaal behang. Een prachtige combo. Hun beste werk leverden ze echter met Gone Girl, een soundtrack die geïnspireerd werd door liftmuzak en de soundtracks op vliegvelden en in massagesalons. Onder de heilzame, verwarmende klanken borrelt langzaam een a-ritmische, knisperende sound op die de bovenlaag wegrot. Het is de perfecte muzikale begeleiding voor een film over het huwelijk als een beerput, wiens stank verbloemd moet worden met een overdreven hoeveelheid ambi-pur.
-Theodoor Steen-

Mica Levi (Micachu)

Alhoewel deze categorie ruimte biedt voor de beste componist(e) van de afgelopen vijf jaar kies ik hier net als in onze eerdere regisseurscategorie voor een muzikante die slechts aan één film heeft meegewerkt tot nu toe. Eén van de meest onheilspellende films van 2014 is zonder meer Jonathan Glazers Under the Skin (2013) geworden. Een film die veel van haar kracht ontleent aan de spookachtige soundtrack, Mica Levi’s indrukwekkende debuut. De klassieke geschoolde Britse combineert haar cello en vioolkunsten met onheilspellende synthesizercomposities en raakt hiermee zowel spreekwoordelijk als letterlijk de juiste snaar om vanaf de Persona-achtige opening tot aan het laatste shot bij te dragen aan een film die letterlijk onder je huid gaat zitten. Een indrukwekkend debuut wat, mijn inziens, meer dan gemiddeld bijdraagt aan de filmsfeer en dus het eindproduct.
-Hendrik de Vries-

Alexandre Desplat

“Now we will demonstrate the orchestration of mister Desplats musical suite.”
In de afgelopen vijf jaar won de Franse Alexandre Desplat bij de World Soundtrack Awards driemaal de prijs voor beste componist van het jaar (een prijs die hij sinds 2007 nu al vijf keer kreeg). In die tijd maakte hij voor maar liefst 34 films de muziek. Desplat werkt met een vrij klassiek geluid maar weet daar toch veel variatie in te vinden en klinkt nooit ouderwets. De laatste Harry Potter films en een bombastische blockbuster als Godzilla (2014) worden schijnbaar moeiteloos afgewisseld met Franse arthouse als Renoir (2012) en De rouille et d’os (2012). Eén van de hoogtepunten uit zijn carrière tot nu toe is The Ghost Writer (2010), tegelijk tijdloos en de sfeer van jaren ’60/’70 Eurothrillers oproepende. Zijn andere samenwerkingen met Polanski passen perfect bij die regisseur, net zoals zijn toch best anders klinkende werk voor Wes Anderson. Zowel in zijn score voor Moonrise Kingdom (2012) als in die voor The Tree of Life (2011) laat hij ondertussen een talent zien voor het vermengen van zijn geluid met bestaande muziekstukken, waarbij zijn modernere muziek nooit dissonant afsteekt tegen de klassieke keuzes van de regisseur.
-Kaj van Zoelen-

Cliff Martinez

Het retro-geluid van Cliff Martinez kan op het eerste oog overkomen als een ontzettende gimmick, maar zijn soundtracks voor onder meer Steven Soderbergh, Nicolas Winding Refn en Harmony Korine blijken bij het zien van de respectievelijke films een tijdloze toevoeging aan de meeslepende beelden. Martinez kende als filmcomponist zijn echt grote doorbraak met de spetterende filmhuishit Drive uit 2011, zijn ontzettend coole muziek paste perfect bij de film en diens hommage aan alles wat de jaren 80 zo fijn maakte. De synthesizers vliegen je ook om de oren bij Contagion (2011) en wederom lijkt het in eerste instantie helemaal niet te passen bij het verhaal of de beelden, maar Martinez weet zijn muziek toch perfect in het geheel te passen wat uiteraard ook mede te danken is aan de regie van Soderbergh met wie Martinez inmiddels een indrukwekkende samenwerking heeft opgebouwd. Overigens blijft Martinez zijn werk met soundtracks niet enkel tot het medium film beperkt, dit jaar creëerde de muzikant misschien wel zijn meest uitzinnige soundtrack met de muziek voor de televisie-serie The Knick van Steven Soderbergh. Uitzinnig omdat Martinez hypnotische en onwijs subtiele elektronische muziek hanteert terwijl de plot van The Knick zich afspeelt rond de eeuwwisseling. Die van de 19e naar de 20e eeuw weliswaar. Het werkt wonderbaarlijk goed en is het zoveelste bewijs dat Martinez elektronische muziek tijdloos weet te maken.
-Erwan Ticheler-


Onderwerpen: , , , ,


1 Reactie

  1. Kaj van Zoelen

    Ah, daar kwam de muziek van de leader van Gent vandaan, en ik maar denken dat Martinez het voor het festival had gemaakt. Toch jammer.


Reageer op dit artikel