De Indientjes 2010-2014 – Beste Scriptschrijver

We vervolgen onze prijsuitreiking met wat wij van Salon Indien beschouwen als de beste scenarioschrijvers van de afgelopen vijf jaar. Schrijvers die echt wat toevoegen aan de cinema van het afgelopen halve decennium en waar we hopelijk de komende jaren nog veel van zullen horen en genieten. Laat ons uiteraard weten welke schrijvers ontbreken en wat je van onze keuzes vindt!

John Logan

John Logan maakte als scriptschrijver indruk door oude iconen nieuw leven in te blazen. Ondanks dat Bond al een tijdje weer springlevend is, was Skyfall artistiek en financieel een hoogtepunt in de huidige Daniel Craig-periode; de western kreeg een prachtige en meta-tekstuele ode in zijn script voor Rango, en ook de beginperiode van de cinema kreeg een podium in het wonderschone familiepareltje Hugo. Daarnaast maakte Logan ook succesvol de stap richting televisie. Hij was, in een trend waar ook Nic Pizzolatto (True Detective) en Noah Hawley (Fargo) toe behoren, in zijn eentje geheel verantwoordelijk voor de scripts van de serie Penny Dreadful. En ook hier drukte hij zijn stempel op iconische personages, in een soort van ode aan/ geestverwant van The Leaugue of Extraordinary Gentlemen, waarbij personages als Dorian Gray en Victor Frankenstein rondlopen in een Victoriaans Londen. Het zijn geen uiterst vernieuwende scripts, maar wel een fijne terugkeer naar oude klassiekers, die uitmuntend zijn uitgevoerd.
-Theodoor Steen-

Jeff Nichols

Een van de vele scenarioschrijvers die momenteel als een van de beste het Amerikaanse rurale leven weet te schetsen is Jeff Nichols. Zijn twee films tot nog toe dit decennium zijn uitmuntende voorbeelden van het zo typische leven in het Amerikaanse binnenland. Daarnaast weet Nichols aan deze beide films – Take Shelter (2011) en Mud (2012) – een hoge mate aan mysticisme mee te geven. Take Shelter is zonder meer de meest mysterieuze van de twee waarin een vader des huizes door lijkt te slaan wanneer hij visioenen krijgt van de naderende apocalyps. Nichols mengt deze bijna horror-achtige fenomenen met het rustige bestaan in Ohio en het contrast is bij tijden angstaanjagend. Het razend knappe aan het scenario van Mud is dat Nichols ook in staat blijkt zeer geloofwaardige dialogen en scènes te schrijven voor tieners. Het helpt uiteraard dat de prestaties van de jonge acteurs uitstekend zijn, maar de kracht komt ook zeker van de intelligente regels neergezet door Nichols. Oh, en hij regisseert al zijn geschreven scenario’s ook nog eens zelf. Zijn eerstvolgende project betreft volgens hem een “sci-fi chase film” wat maar aangeeft hoe veelzijdig de man als scenarioschrijver is. Ik heb zo’n gevoel dat we in de toekomst nog veel van Jeff Nichols zullen horen.
-Erwan Ticheler-

Richard Linklater

Regisseur en scenarist Richard Linklater kan terugkijken op misschien wel de beste paar jaren uit zijn carrière. In ieder geval qua resultaat, want met Boyhood (2014) en Before Midnight (2013) oogstte hij uit gedachtegoed en ideeën die al eerder in zijn loopbaan ontstaan zijn. De eerste filmde en schreef hij over een tijdspanne van 12 jaar en met Before Midnight sloot hij een trilogie af die hij samen met hoofdrolspelers Ethan Hawke en Julie Delpy schreef, en in eerste instantie baseerde op zijn eigen ervaringen. En dat Linklater levenservaring heeft blijkt telkens weer uit zijn natuurlijke dialogen die allesbehalve gelikt of perfect getimed zijn maar soms net zo knullig, intuïtief of geïmproviseerd over komen als dat ze dat in het dagelijks leven kunnen doen. Daarnaast heeft hij de gave om zijn realistische schrijfstijl te koppelen aan grote levensthema’s zonder hierin belerend of moralistisch over te komen. Linklater schrijft als uit het dagelijks leven gegrepen zou je kunnen stellen.
-Hendrik de Vries-

Hong Sang-soo

Hij wordt wel eens de Woody Allen van Zuid-Korea genoemd, of de Eric Rohmer van Zuid-Korea. Het is niet moeilijk te zien waarom, net als hen met Hong Sang-soo verfijnde, intelligente komedies over relaties, romantiek en het leven van artiesten, en is een schrijver-regisseur die meer bekend staat om de inhoud van zijn films dan om de (onopvallende) vorm daarvan. Verder gaat de vergelijking echter niet op en doe je Hong Sang-soo ermee tekort als artiest met eigen stem en blik op de wereld. Voor zijn regiestijl wint hij misschien niet zo snel prijzen, behalve bij echte hardcore fans, maar als auteur doet hij hier wel. Met zijn narratieve spelletjes en herhaling van verhaallijnen binnen dezelfde film vestigt Hong de aandacht op hoe we met elkaar communiceren en hoe kleine details in gesprekken, of timing, een wereld van verschil kan maken in hoe we elkaar zien en met elkaar omgaan. Het liefst doet Hong dat tijdens scènes waarin twee of meer mensen samen drinken en dronken worden, waardoor deze vaak de hoogtepunten van zijn unieke films zijn. Net aan het begin van het huidige decennium breekt voor hem een nieuwe periode van creativiteit en erkenning ervoor aan, met inmiddels alweer zeven film van min of meer constant hoog niveau. Met daarbovenop als positieve uitschieters The Day He Arrived (2011) en Oki’s Movie (2010). Men zegt wel eens dat als je één Hong ziet, je ze allemaal gezien hebt, maar het is juist andersom: Hoe meer Hong je ziet, hoe meer kleine details, variaties en uitdiepingen van zijn vaste onderwerpen je gaat zien.
-Kaj van Zoelen-

Nuri Bilge Ceylan & Ebru Ceylan

Geen verbluffend originele wendingen of perfect uitgerolde plots, nee de scriptschrijvers Nuri Bilge Ceylan en zijn vrouw Ebru moeten het van de dialogen hebben. Kritiek was er geregeld over de eindeloze uitwisseling van futiliteiten in Once Upon a Time in Anatolya (2011). Haast een Tarantino goes slow cinema. Maar in een film die draait om de onmogelijkheid elkaar ten diepste te kunnen begrijpen is taal cruciaal. Taal als gemankeerd schakelstuk tussen personen. Let in deze film vooral op de non-verbale signalen, een parallelle ‘dialoog’ naast de gesproken woorden. Veel explicieter gaat het er aan toe in Winter Sleep (2014). Ook deze film oogstte hier en daar kritiek om de dialogen (ook van mij). Doorwrochte dialogen van hoog literair gehalte; de veelheid maakt Winter Sleep meer ‘boek’ dan ‘film’. Maar ook hier weer centraal de afstand tussen mensen die met taal alleen niet overbrugd kan worden. Hoe scherp en gevat de polemieken ook zijn, het is verbaal eenrichtingsverkeer, daarmee de inhoudelijke waarde tot nul komma nul reducerend. De Ceylans zijn als scriptschrijvers compromisloos, maar met een scherp oog voor wat taal wel en vooral niet vermag.
-Rik Niks-


Onderwerpen: , , , , ,


3 Reacties

  1. Olaf K.

    Hong Sang-soo! Hear hear! Zijn laatste film, Our Sunhi, is weeeer dezelfde film, weeer met professoren en studenten film studies, speelt zich weeeeer grotendeels af in eettentjes, is weeeeer iedereen de helft van de tijd aangeschoten of dronken, begint weeeeer halverwege te spelen met gezichtspunten en tekstverdraaiingen. Geen idee wie dat erg vindt, maar ik in ieder geval niet.

  2. Kaj van Zoelen

    En hij heeft alweer een nieuwe film, die Hongeriger dan Hong klinkt. Hopelijk komt die weer op het komende IFFR.

  3. Straka

    In ieder geval is wel geestverwant Lee Kwang-Kuk met zijn tweede film A Matter of Interpretation op het IFFR.


Reageer op dit artikel