De Nederlandse slag
Imagine 2014 volgens Erwan (3)

Dit jaar zijn er op Imagine liefst drie Nederlandse films te zien, iets wat in het verleden wel eens anders is geweest. De Nederlandse genrefilm – buiten de (romantische) komedie om – is sowieso altijd wel een ondergeschoven kindje geweest en dus is het extra fijn als we eens een aantal titels hebben om te kunnen aanschouwen. Toegegeven, een van deze drie films is Engelstalig maar laten we vooral onze zegeningen tellen. Ik bespreek vandaag al deze drie films en laten we toch vooral hopen dat deze stroom van genrefilms in ons land niet weer tot stilstand komt. De films zijn Deadly Virtues: Love.Honour.Obey, Capsule en De Poel.

Deadly Virtues: Love.Honour.Obey (Ate de Jong, 2014)

Ate de Jong verzeilde in een diep dal na het door hem geregisseerde Het Bombardement (2012), een film die door critici de grond in werd geboord. Verbitterd zocht de Jong zijn heil in Engeland waar hij geld vond voor de productie van Deadly Virtues: Love.Honour.Obey, een zogenaamde house-invasion-horror waarin een stel tijdens een weekend wordt gegijzeld door een geheimzinnige indringer genaamd Aaron. De man des huizes – Tom – wordt vastgebonden in bad en als hij niet gehoorzaamd verliest hij een van zijn vingers. De vrouw – Alison – moet tijdens het weekend de metgezel van Aaron acteren wat leidt tot vele ontberingen, maar ook meer inzicht over de duistere kant van Tom.

Deadly Virtues: Love.Honour.Obey – het moet gezegd – is een walgelijke film. Van begin tot eind is het een exercitie in misantropie, misogynie en geweldsverheerlijking die bijna op het fascistische af is. Het is een zeer curieuze mix van de zo bekende invasie door een psychopaat gekoppeld aan het wraakgenre en zogeheten torture-porn. Het is allemaal ongelooflijk naar en net als je denkt dat de makers wel ver genoeg zijn gegaan in het vernederen van de vrouw in kwestie gooien ze er nog een schep bovenop. Nou zullen de Jong en zijn kompanen vast stellen dat dit juist een verhaal is over een sterke vrouw die in een uiterst benarde situatie toch de bovenliggende partij weet te blijven, maar wat de kijker voorgeschoteld krijgt is niets meer dan een extreem cynische kijk op exploitatie en dat in de meest negatieve termen. Daarnaast is het ook nog eens een ontzettend luie en knullige film. De mogelijke ontsnappingen voor Alison zijn zo incompetent in beeld gebracht en zo voorspelbaar dat je bijna medelijden krijgt met de actrice in kwestie. Tel daarbij op dat je in tegenstelling tot eerdere ‘sterke vrouwen in uitzichtloze situaties’ totaal geen bevredigend einde hebt en de ramp is compleet. Misschien is het beter als Ate de Jong in de toekomst zijn brood ergens anders mee gaat verdienen.
☆☆☆☆☆

Capsule (Djie Han Tung, 2014)

Laten we hopen dat science fiction ons dan meer soelaas biedt. In Capsule is het einde van de mensheid nabij en de enige hoop voor enkele gelukkigen is een capsule waarin – in Nederland in ieder geval – 900 zielen minimaal een jaar kunnen leven. De Nederlandse wetenschapper Ichigo heeft een theorie ontwikkelt die zegt dat de mensheid kan voortbestaan in deze capsules niet omdat in deze relatief kleine ruimte er een natuurlijk hiërarchisch stelsel ontstaat op basis van geld en macht, maar op basis van liefde. Zodoende kan zowel arm als rijk naast elkaar leven onder claustrofobische druk. Capsule richt de focus op enkele van deze mogelijke gelukkigen en aan de hand van hun laatste dagen op de normaal functionerende planeet krijgen we een beeld van hun dagelijks leven en idee over liefde.

Capsule is best een goed geschoten film met hier en daar voldoende sfeer die het einde der tijden weet te visualiseren. Het grote euvel is echter dat de film ondanks zijn tamelijk geringe speellengte van 78 minuten veel en veel te lang duurt. Dit is typisch zo’n verhaal dat zich uitstekend had geleend voor een kortfilm van pakweg een kwartier. In die speelduur kan je net zo goed het nu vertelde verhaal uit de doeken doen en verveelt het geen seconde. Nu is Capsule vooral een dodelijk saaie poging om zoveel mogelijk het onderwerp uit te persen. Het gaat op een gegeven moment behoorlijk op de zenuwen werken bij weer een gortdroge dialoog over wat nu te doen en de gevolgde personages zijn ondanks hun treurige leven alles behalve interessant. Het is eeuwig zonde dat Capsule in potentie echt een zeer goede korte film had kunnen zijn, als speelfilm is het vooral oersaai en gezien de speelduur verbazingwekkend eindeloos lang. Een tragisch geval van teveel van het goede.
★★☆☆☆

De Poel (Chris W. Mitchell, 2014)

Laat dan alsjeblieft Nederhorror de redding bieden! Deze vraag positief beantwoorden is misschien wel de moeilijkste opgave van de drie aangezien we de afgelopen decennia nou niet bepaald verwend zijn met Nederlandse horrorfilms die zich ook daadwerkelijk in Nederland afspelen. De echte uitschieters zijn makkelijk op een hand te tellen met misschien wel het meest uitmuntende voorbeeld De Johnsons die toch alweer dateert uit 1992. De Poel laat er geen gras over groeien en begint direct daar waar de actie zich zal afspelen. Lennaert en zijn familie gaan samen met twee familievrienden een week wild kamperen in een Gelders bos en treffen een poel aan die perfect dient als standplaats. Al gauw blijkt dat in en rond de poel mysterieuze krachten aan het werk zijn en langzaamaan neemt de gekte binnen de groep toe wat uiteraard leidt tot een hoop dood en verderf.

De Poel is zeker voor Nederlandse begrippen een erg geslaagde film. Het is het eerste uitgewerkte project van House of Netherhorror, een project van onder meer producent en Neerlands horror-hoop in bange dagen Jan Doense. De Poel kent een fijn sfeertje en voelt zeer Nederlands aan qua locatie en dialogen. Echt origineel is het allemaal niet, maar een goed uitgewerkte horrorfilm hoeft dit ook helemaal niet te zijn. De Poel haalt vooral zijn mosterd bij films als The Shining (1980) en The Legacy (1978) vandaan maar ook de psychologische spanning van Roman Polanski is nooit ver weg. En het is vooral die psychologische spanning die van De Poel zo’n prettige film maakt, zeer zeker omdat hoofdrolspelers Gijs Scholten van Aschat en Carine Crutzen het heerlijk vilein en prettig gestoord spelen. Verwacht geen reusachtige verassingen of een onvergetelijk horror-spektakel maar binnen het genre van de Nederhorror is De Poel een zeer welkome en positieve toevoeging en tevens een prima startpunt voor een hopelijk vruchtbare toekomst van House of Netherhorror.
★★★½☆


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel