De TV-sequel Friday Night Lights
En waarom ik van de serie ben gaan houden

Friday Night Lights

Friday Night Lights (2006-2011) is de afgelopen maanden uitgegroeid tot een favoriete serie van mij. Ondanks de vele gebreken, waardoor ik de serie toch moeilijk tot de besten aller tijden kan rekenen, veroverde de serie in de eerste plaats mijn hart en dat gebeurt toch minder vaak dat dan ik een serie goed vind. En de goede gedeeltes zijn zó geweldig dat de mindere makkelijk voor lief zijn te nemen. Rik opende onze sequel themamaand met een stuk waarin hij sequels met series vergeleek, met bij de series een focus op verdieping van personages en verhaallijnen. Wat ik daarin mis als zeer belangrijke, eigenlijk zelfs bepalende factor, is binding met die personages. De relatie die je daarmee over langere tijd opbouwt, als het ware, waardoor je na het aflopen van de serie het gevoel hebt dat je afscheid moest nemen van familie en/of vrienden.

Friday Night Lights is naast serie ook sequel. Eerst was er al een film in 2004, een verfilming van het gelijknamige boek uit 1988. Dat geschreven werd door een journalist die een jaar lang een American Footballteam van een middelbare school in een kleine plaats in Texas volgde. Het boek heb ik (nog) niet gelezen. Ik zag de film pas na de serie, en miste in deze wel aardige sportfilm meteen de uitdieping en nuancering van de personages en acteurs (en de rollen voor vrouwen) die de serie zo sterk maakten. Overigens is de serie niet echt een sequel op de film, maar meer wat men een reboot noemt. Voor de serie zijn fictieve personages bedacht, sommigen deels gebaseerd op de echte personen, en speelt hun verhaal zich af in een fictief stadje, verzonnen voor de serie (en bovendien niet meer in de jaren tachtig maar in het hier en nu). Toch is de serie rauwer en realistischer dan de film, misschien juist dankzij de vrijheid die fictie geeft.

Jarenlang wilde ik niet aan Friday Night Lights beginnen. Ik hoorde er wel goede dingen over hier en daar, maar ik had altijd een broertje dood aan American Football en kon me niet voorstellen dat ik daar een serie over zou willen volgen, ondanks dat mij verteld werd dat die eigenlijk vooral om de gemeenschap daaromheen ging en niet zozeer over de sport zelf. Mijn vriendin haalde me begin dit jaar echter eindelijk over, en daar zal ik haar altijd dankbaar voor zijn. Qua emotionele hoogtepunten kan de serie zich makkelijk meten met gelauwerde series als The Sopranos (1999-2007), The Wire (2002-2008), Mad Men (2007-2015) of Breaking Bad (2008-2013). En kennis van of interesse in American Football is niet eens nodig om zelfs de sportscènes goed te kunnen volgen.

Friday Night Lights

Friday Night Lights gaat namelijk over zoveel meer dan American Football, hoewel het seizoen van het schoolteam wel als anker voor de verhaallijnen wordt gebruikt. Het fictieve Dillon, Texas, is namelijk helemaal Footballgek, en de scholieren die in het team spelen zijn lokale helden. Tegelijk staat er een enorme prestatiedruk op hen, want in Dillon wil men altijd kampioen worden, ondanks dat het pas ongeveer een vijftal keer eerder ooit is gebeurd. Centraal in het verhaal staan de trainer van dit team, Coach Taylor, en zijn vrouw Tami. Hun gelukkige huwelijk is één van de dramatische hoogtepunten van de serie. Het is ontroerend, spannend en fascinerend zonder overspel, alcoholisme of grote onderlinge problemen. Er zijn wel ruzies, maar daar wordt altijd volwassen mee omgegaan. Hoe vaak zie je dat eigenlijk? Zeker op televisie kan ik me nu geen andere voorbeelden voor de geest halen.

Coach en Mrs. Coach zijn glansrijk vertolkt door Kyle Chandler en Connie Britton, wat deels met hun eigen talent te maken heeft maar ook met de manier waarop de serie gefilmd is. Altijd met meerdere camera’s tegelijk, waarvan een groot deel handheld is. De acteurs hebben alle vrijheid om rond te lopen waar ze willen en de scènes op hun eigen manier in te vullen, terwijl de cameramensen hun volgen. Zo vangt de camera regelmatig prachtige, betekenisvolle blikken op van Chandler, die hij niet eens per se altijd voor de camera bedoelde. Deze methode helpt ook de vele jonge acteurs, waarvan sommigen die hulp in het begin nodig hebben.

Enkelen blijven echter altijd negatief uitsteken, net zoals het terecht veel bekritiseerde tweede seizoen. Het beschrijven van veel verhaallijnen in Friday Night Lights zouden het misschien op een doorsnee soap doen lijken, maar als je Mad Men of Game of Thrones kort en bondig zou samenvatten zou dat hetzelfde effect hebben. De manier waarop die verhalen verteld worden is allesbepalend. Een van de jongere hoofdrolspelers noemt dat zelfs “de FNL manier”, een soort soapcliché nemen en dat op zo’n manier vertellen dat het rauw en dramatisch oprecht wordt.

In het tweede seizoen gebeurt dat echter helaas een aantal keer niet, en dat levert dat seizoen een wat vreemde ervaring op waarin de voor elke sterke scène een aantal zwakkere volgen. Die ook nog eens voortijdig afgekapt werd door de schrijversstaking van 2007. Maar dat is gedeeltelijk eigenlijk juist wel prettig, want daarna komt de serie met seizoen drie in één klap op het oude niveau terug. Waarna in de laatste twee seizoenen de serie een doorstart krijgt en als het ware zichzelf opnieuw uitvindt, wat eigenlijk de beste jaren oplevert. Een succesvolle soort reboot binnen de reboot dus. Wat geheel binnen de thematiek van de serie past.

Van alle gevierde Amerikaanse series van de afgelopen vijftien jaar is Friday Night Lights zo ongeveer de enige waar echt iets positiefs van uitgaat. Het is wel een heel Amerikaans optimisme, dat moet je kunnen hebben, maar als je net zoals ik daar geen enorme moeite mee hebt zul je meeleven met zowel de jongens die wedstrijden willen winnen als de jongens en meisjes die door de sportgekte worden gemarginaliseerd en die niet kunnen wachten totdat ze uit Dillon kunnen wegtrekken. Die overigens bijna allemaal slechte of afwezige ouders gemeen hebben. En als de serie dan toch sentimenteel wordt, gebeurt dat op zo’n manier dat het werkt. Ik vermoed zelfs dat geen enkele serie me zo geraakt heeft als deze, sinds The Wire – en die serie is allesbehalve sentimenteel. Friday Night Lights is verre van perfect, maar ik ben er heel snel van gaan houden, zoveel dat de gebreken vergeven zijn.


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel