Falende vaders.
Het IFFR 2014 volgens Theo (2)

25 januari 2014 · · Filmfestival + IFFR 2014

Big Bad Wolves

Dit tweede verslag bespreekt weer twee films die thematisch aan elkaar verwant zijn. Hoewel Kitchen Sink-drama The Selfish Giant (2013) en Israëlische wraakthriller Big Bad Wolves (2013) op het eerste oog niet veel met elkaar gemeen hebben zijn er twee grote overeenkomsten: beiden hebben als grootste thematische ondergrond volwassenen die zich bemoeien met kinderlevens en daarbij jammerlijk falen, en beiden zijn groot gehypte films die uiteindelijk niet meer te bieden hebben dan een goed uitgevoerde versie van hun respectievelijke genre.

Big Bad Wolves

Big Bad Wolves gaat over twee mannen, een in opspraak geraakte politieagent en een vader die onlangs zijn dochter heeft verloren, die samen werken om de potentiële moordenaar van de dochter eens goed onder handen te nemen in een martelsessie om hem te laten bekennen. Dat er tijdens deze martelsessies de nodige humor komt kijken is het meest opvallende aspect van deze goed uitgevoerde genre-oefening.

Het probleem met Big Bad Wolves is niet dat de uitvoering te wensen over laat. De film ziet er goed uit, is goed geacteerd, het script heeft een goede opbouw en de humor is goed getimed. Het is echter ook weinig verrassend, en weet weinig toe te voegen aan de respectievelijke genres van de martelhorror en de wraakthriller. De zoveelste film met als thema dat wraak problemen met zich mee brengt moet van goeden huize komen om nog iets nieuws toe te voegen aan het genre. Big Bad Wolves probeert dit door twee grote thematische metaforen toe te voegen.

De eerste metafoor is die van ouders en kinderen. Het slachtoffer is een vermeende pedofiel die kinderen op brute wijze vermoorden, en dit deed me zeer groteske verwijzingen naar Hans en Grietje, Roodkapje en kinderlokkers. Sprookjes, en hun kinderlijke moraal, spelen dan ook een rol om dit thema te onderstrepen. Het slachtoffer is ook nog eens leraar op een school.

De twee beulen zijn beiden vaders die een moeizame relatie met hun kind hebben/hadden, en die op hun beurt weer een moeilijke relatie hebben met respectievelijk hun ouders of hun leidinggevenden. Een terugkerend thema wordt dat ouders hun best doen om hun kinderen te beschermen en te helpen en om hierin een goed mens te zijn, maar daarin jammerlijk falen. De film stelt dus ook de vraag wat iemand een goed mens maakt, en wie van de protagonisten een goed mens is. Dit antwoord blijkt niet altijd evident.

De tweede metafoor heeft te maken met het land van herkomst. Wraak blijkt alleen maar ellende met zich mee te brengen, en geweld creëert alleen maar meer geweld. Dat de filmmakers dit thema ook betrekken op Israël-Palestina wordt duidelijk in een aantal scènes die deze metafoor op opzichtige wijze doortrekt. Toppunt daarvan is een gesprek tussen een van de twee beulen en een Arabische ruiter, die een gesprek hebben over het conflict en die een middenweg proberen te vinden om elkaar vervolgens te kunnen helpen.

Zoals alle symbolische terzijdes in Big Bad Wolves geldt dat deze nogal opzichtig zijn. Big Bad Wolves weet, omdat de symboliek te veel voor de hand ligt, de technisch goed uitgevoerde vingeroefening in het wraakgenre niet de thematische diepte mee te geven om de film meer te maken dan de dertiende in een dozijn.

★★★☆☆

The Selfish Giant

The Selfish Giant

The Selfish Giant bevind zich comfortabel in het keurslijf van de Kitchen Sink film. Zo zijn er de jonge protagonisten die zich moeten ontworstelen aan een moeilijk milieu, hier gerepresenteerd door de jonge agressieve Arbor, en de rustige, timide en iets oudere Swifty. Uiteraard is er de dorpsschurk, een agressieve zelfstandige ondernemer die de jongen verwelkomt op zijn sloop, maar ze uitbuit voor een paar centen. Natuurlijk zijn er ook de gebroken gezinnen waar Swifty en Arbor uit komen, met een respectievelijk overleden en een mishandelende vader, en een drinkende en een verwaarlozende moeder. Tot slot is de omgeving een klein industrieel stadje, die met zijn vervallen huizen en op paardenhandel gestoelde omgeving vertrouwd Kitchen Sink aandoet.

In The Selfish Giant, zeer losjes gebaseerd op een Christelijk stichtelijk sprookje van de normaal wat scherpere Oscar Wilde, wordt de jeugd van Swifty en Arbor op overtuigende wijze neergezet, en ook de coleur locale is treffend geschetst. Het probleem is dat deze film zich zo overduidelijk in de schaduw van Ken Loach en zijn afstammelingen bevind, dat de film weinig weet toe te voegen aan die twee a drie Kitchen Sink-titels per jaar.

Hoe goed het ook is uitgevoerd, de film voelt sleets aan. De gebroken gezinnen voelen als een herhalingsoefening. De twee acterende jongetjes zijn de zoveelste belofte van de cinema, net als de sterretjes van pakweg een Broken (2012) of een Somers Town (2008) gedoemd dit tot het hoogtepunt van hun carrière te rekenen, met misschien nog een aantal rollen in toekomstige Kitchen Sink-films. De film werd lovend ontvangen in de Britse pers, maar zo valt er elk jaar wel een titel van hetzelfde kaliber te ontdekken.

De vraag is wanneer de volgende écht goede Kitchen Sink-film op het pad komt, die wél iets nieuws aan het genre weet toe te voegen, zoals bijvoorbeeld de punky- en/of genre-varianten van Shane Meadows. Om The Selfish Giant met een ander sprookje te vergelijken: om deze film uit te roepen als een uitzonderlijk goed Brits drama, zoals sommigen deden is een beetje het loven van de nieuwe kleren van de keizer.

★★★☆☆


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel