Fellini: vrouwenliefhebber of viespeuk?
City of Women (1980)

11 november 2014 · · Beschouwing + Salon Erotica

City of Women (1980)

Fellini hield van vrouwen. Wie vorig jaar de moeite heeft genomen om in het EYE zijn oeuvre, memoires en tekeningen te bezichtigen zal deze conclusie trekken. Vele dromen en hieruit voortvloeiende tekeningen bevatten overdreven grote en veel vrouwelijke vormen. Enorme borsten en billen, het leek een groot deel van de hersenmassa van de filmmaker te vullen. In veel van zijn films komt deze liefde voor vrouwelijke rondingen en seks naar voren, maar hij leek het nooit zo bont te maken als met City of Women (1980).

Wanneer Snaporaz (wie anders dan Marcello Mastroianni) in de trein een beeldschone vrouw denkt te verleiden weet ze hem de trein uit te krijgen. Hij volgt haar naar een conventie waar enkel en alleen vrouwelijk schoon aanwezig is. Een ultieme feministenparade waar alles wat vrouwonvriendelijk is wordt neergesabeld en veroordeeld. Mannen hebben we niet nodig in deze wereld. Mastroianni verwondert, verbaast en verlekkert zich volop. Wanneer het hem teveel wordt biedt een wat oudere forse vrouw hem een lift naar het station aan. Al snel blijkt ze hem enkel voor zijn lichaam mee te nemen.

City of Women (1980)

Zoals te doen gebruikelijk passen de droombeelden van de Italiaanse filmmaker in een prachtig visueel kader. Plotloos maar dankzij absurde, opwindende en soms hilarische verhandelingen weet City of Women grotendeels te vermaken. De bovenstaande verkrachtingspoging wordt op Monty Python-achtige wijze beëindigd. Snaporaz vervalt van de ene gekte in de andere wanneer hij een lift krijgt van naar techno luisterende dames in hogere sferen. Daarna is er de flamboyante Dr. Katzone wiens huis grossiert in fallussymbolen en waar hij van al zijn 10.000 ‘veroveringen’ een foto inclusief opwindend geluidsfragment heeft hangen. Je verzint het niet, behalve als je Fellini heet, dus. Om over Katzone’s met haar vagina muntjes opzuigende vrouw nog maar te zwijgen.

Dan wordt de film wat serieuzer. Snaporaz komt zijn ex-vrouw tegen om even lekker mee te bekvechten. Later, wanneer hij met twee speelse dames het bed denkt te kunnen delen komt zij weer tevoorschijn om de liefde met hem te bedrijven. Erg gecharmeerd is onze protagonist niet van haar en Fellini voert de chaos en de gekte nog wat op en haalt het door hem zo geliefde circus en alle bijbehorende toeters en bellen maar weer eens aan. Hiermee zal hij voor veel kijkers iets te veel hooi op zijn vork nemen. Een meesterwerk is deze film dan ook zeker niet, veel meer een ode aan de vrouw, of aan het vertier wat je er als man aan kunt beleven. Fellini leek, net als deze film, hierin nogal dubbel: het kon hem niet bont genoeg zijn als het om borsten en billen ging maar toch bleef hij zijn muze Giulietta Masina altijd trouw, voor zover we weten. Hij week in ieder geval nooit van haar zijde. City of Women trekt hierin een dunne parallel: vrouwen nemen de wereld over en hoe meer vrouwen hoe beter, maar om één ware grote liefde kan menig man niet heen.

City of Women (1980)


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel