Film Fest Gent (1): films over film
Over o.a. Mr. X (2014) en Life Itself (2014)

14 oktober 2014 · · Filmfestival + Gent 2014

Life Itself

Vanavond begint de 41ste editie van Film Fest Gent met de wereldwijde première van The Loft (2014), de Amerikaanse remake van het Belgische Loft (2008). Voor het eerst zal Salon Indien aanwezig zijn op dit grootste filmfestival van België, en voor mij persoonlijk zal het de eerste keer in Gent zijn. Helaas kan ik niet het hele festival aanwezig zijn, maar vanaf aanstaande zondag zal ik er verslag van doen tot en met het daarop volgende weekend. Wat van te voren al opvalt aan het programma, is de grote hoeveelheid aan films die op de een of andere manier over cinema gaan, en dat zal dan ook een terugkerend thema in de verslaggeving worden.

Het filmfestival van Gent heeft internationaal of zelfs in Nederland mogelijk geen grote naam, maar toch heeft het een rijke historie. Het festival is het thuis van de World Soundtrack Awards en heeft een reputatie op het gebied van filmmuziek en muziekfilms. Daarom zijn er ook onder andere concerten van Cliff Martinez en Goblin te bezoeken dit jaar. Daarnaast draaien er een aantal films over muziek en muzikanten, zoals Whiplash (2014) en films over onder andere James Brown, Nick Cave en Spandau Ballet. Daarnaast is dit jaar de Franse cinema ook een thema, met onder andere nieuwe films van o.a. Jean-Luc Godard, Bruno Dumont en Mia Hansen-Løve, en oude films van François Truffaut en Luis Buñuel.

In de officiële competitie draaien zowel nieuwe Belgische films als een aantal titels die eerder in Cannes om de Gouden Palm streden. Kan het zelfverklaarde meesterwerk van Naomi Kawase, Still The Water (2014) hier wel winnen? Of zal er opnieuw succes zijn voor Black Coal, Thin Ice, die ook al de Gouden Beer won? Of zal François Ozon zich met zijn nieuwste, Une nouvelle amie (2014), zich voegen bij eerdere winnaars als Aki Kaurismäki, Tommy Lee Jones, Iñárritu en Miguel Gomes. Of herhaalt Andrej Zvjagintsev zijn winst van drie jaar geleden?

Naast aandacht voor muziek, Frankrijk en competitie om de Grand Prix van Gent draaien er dit jaar ook opmerkelijk veel documentaires en speelfilms over kunstenaars en filmmakers. Dat het bij deze titels ook enorm uitmaakt wie er achter de camera staat wordt onderstreept door het kwaliteitsverschil tussen Mr. X (2014), eerder ook al op het IFFR te zien, en Life Itself (2014). Gezien het onderwerp zou de verwachting misschien zijn dat een docu over Leos Carax interessanter zou zijn dan eentje over criticus Roger Ebert, maar niets blijkt minder waar te zijn. Het debuut van Tessa Louise-Salomé moet het afleggen tegen de ervaring van Steve James (Hoop Dreams (1994)).

Mr. X

Mr. X
Mr. X., oftewel Mr. leos caraX, is een doorsnee ode aan deze regisseur. Dat is geen grote ramp, aangezien Carax een van de beste Franse filmmakers van de afgelopen dertig jaar is. Doordat hij in die periode slechts vijf films draaide is er ook flinke aandacht voor elke titel. De docu over hem is echter lang niet zo baanbrekend of opmerkelijk als zijn eigen werk. Het is een ietwat simpele hagiografie, vol critici en kenners die hem ophemelen en cast en crewleden die vertellen over het werken met hem. Nu zitten daar hele interessante en leuke anekdotes tussen, vooral van muze Denis Lavant die veel aan het woord komt, en die ophemeling is misschien wel een beetje terecht. Carax zelf blijft echter een mysterie. Plezierig, zeker voor de liefhebber, maar ook niet echt bijzonder. Zou niet misstaan op de eerstvolgende DVD of Blu-ray uitgave van een film van hem.
★★★☆☆

Life Itself

Life Itself
Deze documentaire over Roger Ebert heeft twee grote voordelen ten opzichte van Mr. X.: het vakmanschap van regisseur Steve James, verantwoordelijk voor onder andere Hoop Dreams (1994), The Interrupters en de uitstekende 30 For 30 aflevering No Crossover: The Trial of Allen Iverson, en de volledige medewerking van Ebert zelf. Kort nadat hij en James plannen maakten voor de film moest de criticus de kaakoperatie ondergaan waarna hij niet meer kon praten. Hierdoor werd Life Itself niet alleen een terugblik op het leven en werk van Ebert, maar ook een portret van zijn levensvreugde en doorzettingsvermogenheid. Geen van beiden kan echter voorkomen dat hij nog tijdens het project overlijdt. Dat lijkt voer voor nog een hagiografie, maar James laat ook de criticasters aan het woord die vonden dat Ebert een slechte invloed had op de Amerikaanse filmkritiek. Desalniettemin laat hij daarover het laatste woord aan vrienden als Werner Herzog en Martin Scorsese.

De beste (en ontroerende) gedeeltes van de film gaan echter niet zozeer over zijn werk maar meer over zijn moeizame relatie met Gene Siskel, waarmee hij door de jaren die gehekelde filmkritiekprogramma’s op televisie presenteerde, en over zijn liefdevolle huwelijk met zijn vrouw Chaz. En hoewel blijkt dat Ebert vrij toevallig filmrecensent werd, overheerst (zijn) liefde voor het medium de film. James houdt er een vlot tempo en weet precies hoe daarbij humor en emotie moet inzetten om van Life Itself een makkelijke doch inspirerende documentaire te maken. Die daardoor in tegenstelling tot Mr. X. wel bioscoopwaardig is.
★★★★☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel