Film Fest Gent (2): Ook hier de dood
Over Doc of the Dead (2014) en Cold in July (2013)

Doc of the Dead

Ook in Gent waart de dood rond. Maar op het Film Fest Gent is de dood niet het einde, maar het begin. Niet van hiernamaals, maar gewoon op aarde. De dood is verandering, een katalysator voor een nieuwe fase van het leven. Van een enkel individu of van hele maatschappijen, de wereld zelfs. Op het moment dat de doden weer tot leven komen en over aardbol strompelen bijvoorbeeld, dan noemen we ze zombies. Dat kennen we vooral van films, en over die films gaat Doc of the Dead. Ondertussen doodt een brave Texaanse huisvader in Cold in July een inbreker, waardoor hij in een neerwaartse spiraal van geweld beland. De dood heeft gevolgen, en we zijn er maar mooi klaar mee.

Doc of the Dead (2014)

Na Dawn of the Dead (1978) en Shaun of the Dead (2004) is er nu Doc of the Dead. Zoals de titel al enigszins aangeeft, is dit een documentaire die een blik werpt op de geschiedenis van de zombiefilm. Deze wordt vertelt met veel beelden uit de films die daarvan de hoogtepunten zijn, met tussendoor een groot aantal talking heads van belangrijke betrokkenen. Zo is er uiteraard een hoofdrol voor George A. Romero, en wordt er tijd besteed aan zijn zes zombiefilms, van Night of the Living Dead (1968) tot Survival of the Dead (2010). Naast mensen uit de filmindustrie komen er ook mensen aan het woord die zichzelf presenteren als ‘zombie geleerde’ of als het hoofd van een ‘zombie instituut’. Wat dat dan ook verder mag wezen.

Daarnaast is er ook ruim aandacht voor de folklore zombie van daarvoor, de connectie met voodoo-rituelen uit Haïti en uiteindelijk de link met de oorsprong van het idee in Afrikaanse mythes. De documentaire volgt de ontwikkeling van deze soort zombies in films als White Zombie (1932) tot de films van Romero en de populariteit van het fenomeen zombie in de eenentwintigste eeuw. Inclusief de zombie walk/crawl en figuren die zich serieus voorbereiden op de zombie apocalyps. Er wordt een hoog tempo aangehouden, met altijd een licht humoristische toon. Vermakelijk voor zowel kenners als nieuwkomers, maar tegelijk wel wat oppervlakkig.
★★★½☆

Cold in July (2013)

Cold in July
Jim Mickle die een boek van Joe R. Lansdale verfilmt, dat is een samenwerking die enkelen van ons op de redactie zeer blij zal maken (hoewel een Nederlandse release vooralsnog niet op het programma staat). Daarnaast werd er ook een zeer herkenbare cast voor Cold in July verzameld. Michael C. Hall combineert in wezen zijn twee bekende rollen uit Six Feet Under en Dexter in de huisvader die in 1989 een inbreker doodschiet. Toch komt Hall heel anders over dan in die twee rollen, geholpen door een vies matje en dito snor.

Sam Shephard maakt er de laatste jaren gewoonte van ruige vaders van criminelen te spelen, en doet dat hier ook weer fijntjes als de vader van de inbreker die na zijn dood de huisvader en diens gezin komt lastigvallen. In eerste instantie lijkt Cold in July daardoor op een goed gemaakte maar toch wat afgezaagde versie van Cape Fear. Maar na de eerste van een aantal twists (waarna ook de perfect gecaste Don Johnson ten tonele verschijnt als verlopen detective) die de kijker steeds dieper in de duistere Texaanse onderwereld brengt, blijkt Cold in July veel meer te zijn. Niet in de laatste plaats doordat Mickle gaandeweg steeds meer van zijn visuele flair laat zien, onder andere om de onderlinge verhoudingen tussen de personages zonder woorden weer te geven en hun innerlijke worstelingen in beelden uit te drukken, terwijl tegelijk de spanning wordt opgevoerd.
★★★★☆


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel