Film Fest Gent (3): Hoe beïnvloed de waardering van een film het kijken van de volgende?
Over Captive (2014) en White Bird in a Blizzard (2014)

21 oktober 2014 · · Filmfestival + Gent 2014 + Kritiek

The Captive

Gent is een stad met een rijke geschiedenis, wat direct te zien is als je door de Middeleeuwse binnenstad loopt op weg naar een film tijdens het festival. Niet direct te zien is dat Gent de geboorteplaats van keizer Karel V is. Karel V is zelf een belangrijk historisch figuur, maar voor ons Nederlanders en onze onafhankelijkheidsstrijd zijn zijn kinderen Margareta van Parma en Filips II nog belangrijker. Relaties tussen ouders en kinderen, of liever gezegd het ontbreken van een ouder dan wel een kind, zie je ook vandaag de dag nog terug in Gent, in meerdere films op het filmfestival:

The Captive (2014)

Wat is er met Atom Egoyan gebeurd? In de jaren negentig maakte de Canadees nog erkende drama’s als Exotica 1994 en The Sweet Hereafter (1997), maar halverwege vorig decennium lijkt hij een beetje de weg kwijt geraakt te zijn. In ieder geval vanaf Where the Truth Lies (2005) begint Egoyan aan een reeks matige tot slechte melodramatische thrillers waarin hij een loopje neemt met de kijker en regelmatig de dramatische spanning moet komen van nodeloos gecompliceerde structuren zonder echt gewicht. The Captive past niet alleen binnen deze reeks, maar is daarin zelfs de ergste tot nu toe.

In The Captive speelt Egoyan een saai spelletje met de kijker door drie tijdlijnen door elkaar te presenteren, het heden, een korte tijd ervoor en een aantal jaar geleden. Het gevolg is dat we zowel meer als minder als de personages weten. Door ons meer te laten weten (doordat we al weten wat er gebeurd aan het eind) probeert Egoyan een beetje suspense te creëren, maar tegelijkertijd houdt hij informatie achter die de personages wel hebben. Dit hinken op twee gedachten levert vooral frustratie op, en geen spanning. Nog irritanter is hoe Egoyan schaamteloos probeert dramatische spanning op te roepen door middel van het onderwerp, kidnapping en kindermisbruik. The Captive is weinig meer dan een verzameling goedkope trucjes.
★½☆☆☆

White Bird in a Blizzard (2014)

White Bird in a Blizzard
Net als The Captive gaat Gregg Araki’s White Bird in a Blizzard over een verstoorde relatie tussen een ouder en een kind, in dit geval is echter de ouder vermist en niet het kind. Daarnaast is White Bird in a Blizzard geen manipulatieve thriller. Het grote verschil is dat dit drama draait om het effect van de verdwijning van de moeder op haar dochter, inclusief het liefdeloze huwelijk van moeder en vader, in plaats van om de zoektocht naar de vermiste persoon. Er worden wel vragen gesteld over de verdwijning van de moeder, maar toch vooral in de dromen en de therapie van de dochter. Dromen die fraai zijn vormgegeven door Araki.

Wat ook voor de rest van de film geldt, met regelmatige fijne wijde of juist gecentreerde symmetrische composities en opvallend, contrastrijk kleurgebruik. Waarmee herinneringen, flashbacks en dromen visueel worden gescheiden van het stilistisch minder opmerkelijke heden. Het maakt de uiteindelijk niet zo interessante resolutie en een daarbij komende twist makkelijker te vergeven, ook omdat ze niet van groot belang zijn in het verhaal van de dochter. In tegenstelling tot in recente andere films laat Shailene Woodley hier weer eens zien nog steeds een veelbelovend talent te zijn, terwijl Eva Green als de moeder haar femme fatale rol inruilt voor haar andere specialisme, emotioneel/metaal getroebleerde vrouwen.

Is dat genoeg voor een goede film? Zijn de scènes waarin Woodley met haar vrienden rondhangt en openlijk over seks praat echt zo fijn, of een verademing na het zo op het (domme) plot gerichte The Captive? Is hoe haar ouders op de trap van de kelder over hun dochter en haar vrienden of vriendje heen torenen en de kadrering daarvan echt heel goed, of ziet het er simpelweg beter uit dan The Captive en genoot ik er daarom van? Ik twijfel toch of mijn waardering van de film echt een gevolg is van de intrinsieke waarde van de film en mijn gemoedstoestand puur tijdens de film zelf.

Voor cinefielen die veel films kijken is dit sowieso een prangende vraag, maar op een filmfestival speelt dit een nog grotere rol doordat je toch een dag of een aantal dagen ondergedompeld wordt in een wereldje dat alleen om film draait. Het is iets om in het algemeen in gedachten te houden, hoe een dagindeling of zelfs artikel planning van invloed is hoe je een mening vormt over de films die je ziet, maar al helemaal de komende dagen hier in Gent.
★★★½☆


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel