Film Fest Gent (6): Cinema!
Over Pasolini (2014), Altman (2014 en Rohmer in Paris (2013)

26 oktober 2014 · · Filmfestival + Gent 2014 + Kritiek

Pasolini

Het is helaas alweer voorbij, het Film Fest Gent 2014. Er draaiden veel mooie films, waarvan er een boel de komende maanden nog in de Nederlandse bioscopen zullen verschijnen en een aantal waarschijnlijk op het IFFR volgend jaar. Het Colombiaanse Gente de bien (2014) bijvoorbeeld, dat hier de Grand Prix (de hoofdprijs van het festival) won afgelopen donderdag, waarmee dit debuut grote namen passeert als Andrej Zvjagintsev, François Ozon en Naomi Kawase. Zoals ik al schreef in mijn vooruitblik, draaiden er in Gent veel films over filmmakers en artiesten, en gedurende het festival zag ik er daar nog een aantal van, waaronder Abel Ferrara’s ode aan Pasolini, een docu over Robert Altman en mijn afsluiter van het festival: Rohmer in Paris.

Pasolini (2014)

Inmiddels alweer de vierde film over de dood van cineast, schrijver en poëet Pier Paolo Pasolini. Maar Abel Ferrara, net als Pasolini een overduidelijk katholiek filmmaker, is niet zo geïnteresseerd in het hoe en waarom van de moord op Pasolini, maar laat Willem Dafoe in de rol van de Italiaan vooral oreren over zijn visies op het leven en kunst. Dat vermengt hij met scènes uit een nooit gefilmd script van Pasolini, waarvan het niet helemaal duidelijk is of dat echt was of een idee van Ferrara, waarin Pasolini’s liefde Ninetto Davoli nog een grote rol in heeft. Helaas slaagt Ferrara er niet echt in om de verbale uitingen van Pasolini’s visie om te zetten naar die filmscènes en zo die ideeën zichtbaar en voelbaar te maken. Daarvoor kan je dan toch beter het werk van de man zelf kijken en lezen dan deze ode aan hem.
★★★☆☆

Altman (2014)

Altman
Een typische talking heads, foto’s en clips documentaire die eerder voor op televisie dan voor het witte doek aanvoelt. In anderhalf uur komt het hele leven van regisseur Robert Altman voorbij, vanaf zijn legertijd en zijn begin als filmmaker door het maken van commerciële instructiefilmpjes tot aan zijn ere-Oscar in 2006. Aan sommige fases van zijn carrière wordt flink wat aandacht besteedt (voornamelijk de bekende hoogtepunten, en een enkel dieptepunt), anderen worden nauwelijks bij stil gestaan: dan zie je een aantal filmtitels en jaartallen in tekst in vogelvlucht voorbijvliegen, met af en toe één citaat van een recensie erbij.

Wel beschikken de makers over een aantal homevideo’s van door de jaren heen, maar door de hoeveelheid informatie en tijd die overbrugt moet worden blijft het allemaal behoorlijk oppervlakkig. Als algemeen overzicht van Altmans werk is het desalniettemin een vermakelijke documentaire die de zin aanwakkert om toch nog wat meer van zijn werk te kijken en wat oude favorieten opnieuw te gaan zien. Aan de ene kant kun je je afvragen of zoiets niet meer thuishoort op televisie of dvd in plaats van een filmfestival, aan de andere kant is het in een druk filmprogramma wel even een lekker tussendoortje.
★★★½☆

Rohmer in Paris (2013)

Rohmer in Paris
Een perfecte manier om dit leuke filmfestival af te sluiten, deze heerlijke liefdesbrief aan Eric Rohmer, aan Parijs en aan cinefilie in het algemeen, waar de film zelf een extreem voorbeeld van is. Richard Miseks enige spijt is dat Rohmer zelf overleed voordat Misek zijn ode aan de Fransman afhad. Met bijna alleen beelden en geluid uit Rohmers films, en daarvan bijna alleen weer die gesitueerd in Parijs, analyseert Misek via voice-over het oeuvre van de regisseur, en haalt bepaalde (visuele) patronen naar voren. Emoties, blikken, ontmoetingen, soorten gesprekken, toevalligheden, locaties en bewegingen die telkens terugkeren. De filmliefhebberij van de Cahiers du Cinema regisseurs die de Nouvelle Vague werden linkt Misek aan zijn eigen cinefielie en voorliefde voor het werk van Rohmer, waarbij hij stelt dat cinefilie een onbeantwoorde liefde is, en in die zin een pure liefde. Hoewel het in zijn geval een obsessie werd, die tot deze fijne film leidde.
★★★★☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel