Gone Girl (2014)

7 oktober 2014 · · Kritiek + Première

David Fincher is een filmmaker die graag de duistere kant van de mens onderzoekt. Zij het moorddadig slinks – Se7en (1995) -, obsessief – Zodiac (2007)- of egocentrisch – The Social Network (2010) -, Fincher ziet er het fascinerende van in en weet het als geen ander naar het witte doek te vertalen. Het nieuwste hoofdstuk in deze macabere zoektocht is Gone Girl, een film over de verdwijning van een jonge vrouw van rijke komaf en de mysterieuze wijze waarop haar echtgenoot met het pardoes vermissen omgaat.

Nick en Amy Dunne lijken op het eerste oog een perfect stelletje te vormen. Ze zoeken seksuele uitdagingen met aparte spelletjes (The Game (1997) echoot om de hoek), kennen dezelfde interesses en alles lijkt voor de wind te gaan. Maar dan is Amy opeens van de aardbodem verdwenen en via een grootschalige zoektocht en uitgebreide flashbacks komen we te weten dat het helemaal niet zo koek en ei was tussen de twee en er meer aan de hand is dan enkel een verdwijning met mogelijke kidnapping of moord. Waarom doet Nick zo blasé over het hele gebeuren en nog belangrijker: wat is er precies aan de hand?

Gone Girl is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Gillian Flynn die tevens het script van de film schreef welke afwijkt van de originele tekst. Laat het verder maar aan David Fincher over om van dit verhaal een piekfijne thriller te maken. Typische kenmerken van de regisseur zijn er ook in Gone Girl legio: het constante gevoel van dreiging, de klasse om twist na twist te creëren zonder dat het maar enigszins als een gimmick overkomt, de gevatte en realistische dialogen in tijden van crisis, schitterende muziek (wederom van Trent Reznor en Atticus Ross) en de bijna akelige capaciteit die Fincher beheerst om precies de juiste toon aan te slaan en de sfeer perfect te schetsen. Het onbehaaglijke gevoel zit er ook in Gone Girl flink in al was het maar omdat werkelijk zo’n beetje ieder personage een behoorlijk nare kant kent.

De film ontpopt zich als ware grand guignol en als je een vergelijking zou willen trekken met een andere filmmaker dan komt deze Fincher het dichtst bij Brian De Palma. De suspense die De Palma zo overduidelijk leende van Alfred Hitchcock is met een dikke laag in Gone Girl gesmeerd, maar dan aangevuld met de expliciet perverse kantjes en hoge mate van over the top dat De Palma’s werk zo eigen maakt. Want oh, wat schiet Gone Girl alle kanten op en vervlechten de genres zich zo bruut en zelfs absurd dat een zekere mate van liefde voor dit soort vertellingen meegenomen is. En laat je niet afschrikken door de behoorlijke speelduur van 149 minuten, want Gone Girl raast als een bezetene voorbij.

Naast het script van Flynn en de regie van Fincher valt of staat Gone Girl met het acteerwerk en laat dat misschien wel het meest verrassende aspect van de film zijn. Rosamund Pike spat van het scherm als Amy en ze laat een bijna oneindige reikwijdte aan emoties zien, het zou weleens een doorslaggevende rol in haar carrière kunnen betekenen en het geroezemoes over mogelijke prijzen is meer dan terecht. En dan is daar Ben Affleck, verguisd in het verleden maar meer en meer een gewaardeerde persoon in Hollywood en voor het grote publiek waarschijnlijk zelfs de grootste magneet voor financieel succes van Gone Girl. De acteur die gezien zijn lichaamsbouw al flink aan het trainen lijkt voor zijn aankomende rol als Batman moest nog niet eerder zo diep gaan en het is een succes, zelfs zijn beste prestatie tot nog toe. Naast deze twee kanonnen zien we ook gewaardeerde televisie-acteurs (al lang geen scheldwoord meer) als Neil Patrick Harris, Carrie Coon en Kim Dickens schitteren en ook Tyler Perry doet van zich spreken met een uitstekende rol als de aalgladde advocaat van Nick.

Gone Girl is zonder meer een echte thriller met een hoop mysterie, maar toch zeker ook een kritiek op de verafgoding van beroemdheden die in hun echte eigen leven constant een optreden lijken op te voeren. Amy is de door haar eigen ouders vleesgeworden Amazing Amy, centraal personage in een boekenreeks waarmee ze door de jaren heen overduidelijk worstelt en waardoor de aandacht rondom haar verdwijning morbide vormen aanneemt bij zowel fans als ook de media. Maar het betekent ook dat de zoektocht direct vorm krijgt en massaal is, iets wat uiteraard nooit zou gebeuren bij de verdwijning van zomaar iemand. Gelukkig krijgt in Gone Girl deze meer serieuze kant van de intrige nooit de overhand – dat had Fincher al gedaan met Zodiac – en is de film bovenal ontzettend vermakelijk in al zijn horribele glorie, tot op bijna het zwart-komische af. En het begint meer en meer duidelijk te worden dat er in de cinema van de Verenigde Staten geen andere regisseur zo in staat is de donkere ziel van de mensheid te verfilmen als David Fincher.
★★★★★


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel