Grace of Monaco (2014)
Hitchcock als MacGuffin

21 augustus 2014 · · Suspense Indien

Grace of Monaco

Grace of Monaco werd op zeer agressieve wijze afgekraakt in de internationale pers. Bij de première op Cannes werd de film ontvangen als misschien wel de slechtste film die er ooit zijn vuurdoop had. Grace of Monaco is inderdaad een draak van een film: een dramatisch onbekwame vertelling met een houten Nicole Kidman. Waar de film echter wél een beperkt bestaansrecht vandaan haalt is de manier waarop Alfred Hitchcock, als personage, in het plot verweven word.

Alfred Hitchcock speelt uiteraard een rol in Grace of Monaco, aangezien de film verhaalt over Grace Kelly. Hitchcock speelt een belangrijke rol in haar leven. Hij lanceerde haar carrière met Dial M for Murder, maakte haar een icoon met Rear Window, en speelde in op haar grootste status met To Catch a Thief. Grace of Monaco verhaalt echter over de periode kort na de release van Charles Walters’ High Society, waarin zij haar laatste rol speelden, voor ze echt onderdeel werd van de “high society”. Ze trouwde met Rainier III van Monaco, en Hitchcock en Hollywood verdwenen voorgoed uit haar leven. Althans, dat was het plan. In Grace of Monaco moet Grace wennen aan de culturele elite in Monaco en alle etiquette die daar bij komt kijken. Wanneer Hitchcock om de hoek komt kijken om te informeren of ze interesse heeft in een hoofdrol in Marnie is Grace ook meer dan verleid om op het aanbod in te gaan.

Hitchcock en zijn film Marnie verworden daarmee de crux waarmee het plot in gang gezet word. Marnie word het bot dat boven het hoofd van Grace bungelt; Marnie word hetgene waar Grace naar verlangt en waar de rest over vecht. Marnie en Hitchcock zijn, in de woorden van Hitchcock zelf, “de MacGuffin”. De MacGuffin is datgene wat de raderen van het plot in werking zet, maar het is niet precies van belang wat datgene is. Het is een symbool voor een aankomend gevaar, of een droom die verwezenlijkt moet worden, of de methode waarmee een conflict opgelost kan worden. De precieze toedracht is zelden van belang. De MacGuffin is dus vaak een icoon, een symbool, een object, en zelden genuanceerd of uitgewerkt, want dat is niet nodig.

Hitchcock is in Grace of Monaco de MacGuffin in de zin dat het niet zo zeer belangrijk is dat het Hitchcock is die langskomt. Hitchcock staat symbool voor Hollywood in het algemeen, en Hollywood staat weer symbool voor de onbereikbare plek die je enkel kunt bereiken als je bereid bent offers te brengen. Dat dit dilemma in Grace of Monaco op onbeholpen manier word gebracht, word geïllustreerd door de luiheid waarmee de verschillen tussen Hollywood en Monaco opgetekend worden.

Monaco is een verzameling van luxueuze aan zee gelegen villa’s en jachten waarop Grace sociale blunder na sociale blunder maakt en zuurpruimerige harken met de neuzen in de lucht “tut-tutten” op elke actie van Grace. Nicole Kidman speelt in twee modi, afhankelijk van de state of mind waarin ze zich bevind. Denkt ze aan Monaco, of weegt het juk van de elite te zwaar op haar, dan staat ze op haar plek genageld in de verte te staren als een hert in de koplampen. Denkt ze aan Hollywood en Hitch, dan staart ze eveneens in de verte, maar met een smeulende blik in haar ogen dat een hoopvol verlangen en vuur in haar lendenen moet symboliseren. Hollywood is niets meer dan een utopia dat er voor moet zorgen dat Grace weer wat extra blunders maakt.

De dun geschetste emotie, en de tot pantomime gestripte performance van Nicole Kidman, worden geëvenaard door de uitbeelding van Hitchcock in de film. Hitchcock is dermate karikaturaal dat hij enkel van voren word gefilmd met zijn neus in de lucht, zodat zijn onderkin extra goed uitkomt, of en profile, zoals de meest iconische verschijningen van Hitchcock. Het gehele acteerwerk lijkt aangepast op het feit dat acteur Roger Ashton-Griffiths pas een zeer treffende gelijkenis toont met Alfred Hitchcock als hij de lucht in kijkt. Hitchcock is in deze film zo sterk gebaseerd op het publieke imago, en de iconische postuur, en krijgt zo weinig lagen als personage mee, dat zijn status als MacGuffin niet duidelijker had kunnen zijn. Maar waar Hitchcock de MacGuffin in zijn films als short cut gebruikt om zijn aandacht te kunnen focussen op de interessante aspecten van het plot zoals intrige, suspense en gelaagde personages, daar blijft hier naast de MacGuffin weinig interessants over.


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel