Gremlins 2: The New Batch
De sequel als subversieve kloon.

10 mei 2014 · · Sequeleritis

Gremlins 2

Wanneer ik mensen met een beetje verstand van film vertel wie mijn favoriete regisseur aller tijden is, kijken me ze altijd een beetje verbaasd aan: “Joe Dante, serieus? De kerel van Gremlins en Gremlins 2: The New Batch en The Howling? Het zijn leuke films, daar niet van, maar erg diepgaand zijn ze toch niet?”. Vaak steek ik dan een uren lang durende tirade/ loftrompet af, waarbij ik de (geërgerde) toehoorder probeer te overtuigen van de politieke en satirische potentie van Joe Dante’s verrassend subversieve films. Ik schreef mijn masterscriptie over de beste man, maar daarin behandelde ik niet zijn meest geflipte en anarchistische film. Voor deze sequel-maand bespreek ik dan ook een van de weinige films waarin Joe Dante volledig los kon gaan én daarmee een perfecte parodie afleverde van wat sequels normaliter zijn: het ultiem onderschatte Gremlins 2.

Sequels zijn normaliter grootser opgezet, met meer actie en hoger gevaar voor de personages. De schurk is groter, of er zijn meer schurken, of de locaties zijn groter. Allemaal omdat bewezen is dat het origineel geld in het laatje bracht, en de redenatie dat meer van hetzelfde, of een grootser opgezette versie van hetzelfde, meer geld in hetzelfde laatje zal brengen. Gremlins 2 doet precies hetzelfde: meer monsters, met een grotere variëteit; een verplaatsing naar de grote stad; een gigantische locatie in de vorm van een wolkenkrabber; en een herhaling van scènes uit het origineel. In Gremlins 2 gebeurt dit echter allemaal met een gigantische knipoog, en het verhaal sneuvelt al snel in een spervuur van grappen met één groot doel: het met liefde belachelijk maken van Hollywood en commercialiteit dat de spuigaten uitloopt.

De grote industriële gigant in wiens wolkenkrabber de film zich afspeelt is de Clamp Corporation, geleid door Daniel Clamp, die zijn gebouw vol stopt met technologische snufjes die simpelweg niet werken. Hij is de multinational-versie van protagonist Billy Peltzer’s vader uit het origineel: een uitvinder en verkoper die zich niet bekommert om de kwaliteit van het product dat verkocht moet worden. De grappen over rookloze asbakken die terugkeren in Gremlins 2 zijn dan ook een flinke knipoog naar Randall Peltzer’s uitvinding in het origineel.

Niet alleen is de corporatie van Daniel Clamp een bijna dystopische omgeving van technisch falen en onmenselijke werkomstandigheden, Daniel Clamp en zijn bedrijf hebben andere nare trekjes. Daniel Clamp is volstrekt blind voor de racistische trekken in zijn campagne rondom een Chinatown Centre, wat wederom een flinke knipoog is naar het origineel, dat terecht bekritiseerd werd vanwege zijn stereotypering van de Chinese cultuur. Daarnaast, en dat lijkt Dante het ergst te vinden, plaats hij verkoop boven kwaliteit: Daniel Clamp kleurt films in omdat hij een hekel heeft aan zwart-wit en verknipt films voor commerciële doeleinden: “Don’t miss Casablanca, now in full color and with a happier ending”. Het is een flinke steek onder water naar Ted Turner, de multi-magnaat achter Turner Classic Movies, die zelf ook een hang had naar “colorization” tot groot protest van veel filmmakers. Kabeltelevisie, en de lage kwaliteit daarvan begin jaren 90, bepaalt sowieso het beeld van de film. Clamp Cable Network, met een logo dat een kruising is van de logo’s van CNN en Cartoon Network, zend verschrikkelijke (maar hilarische) programma’s uit als Microwaving With Marge, en kent zulke niche zenders als The Archery Channel.

De artistieke zielloosheid van dit soort zenders is ook terug te vinden in de hilarisch wollige video die het einde van de wereld aankondigt, en het bizarre maar zeer geestige brandalarm. Dante voelt zich duidelijk geteisterd door dit soort nietszeggendheid, wat briljant geparodieerd word wanneer een Gremlin geteisterd word door muzak, en wanneer de eerste reactie van Clamp bij het zien van Gizmo is dat deze uitstekend in de markt gezet kan worden, in een scherpe steek naar producer Steven Spielberg. Aan het eind mogen de Gremlins dan vernietigd zijn, de wereld is nog steeds verdoemd, omdat een onschuldige ziel als Gizmo verlangt naar kabeltelevisie. De grote klauwen van leeghoofdige en zielloze corporaties die de wereld in hun greep houden word letterlijk gesymboliseerd in het logo van The Clamp Corporation dat de wereld in een wielklem houd. Het logo zou terugkeren als het logo van de even zielloze corporatie Globotech Industries in Small Soldiers, in wezen een soort van Gremlins 3, waarbij de wereld in de greep word gehouden van de hoofdletter G.

Een van de vormen van humor in Gremlins 2 zijn de vele verwijzingen naar films en televisieseries, waaronder onder andere The Looney Tunes, Hulk Hogan, The Phantom of the Opera, Tarantula, The Beast from 20.000 Fathoms, Dr. Quartermass, New York, New York, Busby Berkeley, Invasion of the Body Snatchers, Alvin & the Chipmunks, Rambo en The Marathon Man. Hoewel popculturele grappen in spoofs gemeengoed zijn, en vaak niet grappig zijn, zijn de verwijzingen in Gremlins 2 vaak goed gevonden en hebben ze wel degelijk een functie. Ze zijn het zoveelste teken aan de wand dat Hollywood alle lagen van de samenleving infiltreert. Dat de Gremlins, monsters die symbool staan voor ons Id, kennelijk hyperconsumenten zijn schets geen verbazing. De kritiek van Gremlins 2 is overduidelijk gericht tegen de alomtegenwoordigheid van commerciële tendensen, maar de film steekt ook de hand in eigen boezem. De meest geparodieerde film in Gremlins 2 is namelijk Gremlins, het origineel.

Bladzijdes: 1 2


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel