Guardians of the Galaxy (2014)
Over Marvel's comfortzone.

15 augustus 2014 · · Kritiek

Guardians of the galaxy

Marvel heeft met haar Cinematic Universe, een gedeeld universum van superhelden, een gouden greep te pakken. Doordat de naam van het bedrijf inmiddels zwaarder weegt dan de naamsbekendheid van de respectievelijke superhelden of acteurs, kan Marvel inmiddels ook de gok wagen om onbekendere personages een plek in de spotlight te gunnen. Deze gok pakt perfect uit met Guardians of the Galaxy (2014) wat zonder meer hun meest eigenzinnige, én een van hun meest geslaagde, titels is tot nu toe.

Je zou kunnen zeggen dat Marvel een comfortzone heeft vanwaar ze uit kunnen werken. Door de franchise te bouwen op bekende bouwstukken als een slot vol destructie, een groteske schurk die zint op werelddominatie, en een magische en superkrachtige “MacGuffin” (in dit geval een object genaamd The Orb), kan Marvel de gaten invullen met uniekere en gewaagdere opties. Dat uit zich in het team waar de Guardians of the Galaxy uit bestaan. Stuk voor stuk zijn het hilarische en innemende personages en ze zijn verre van van-dik-hout-zaagt-men-planken.

Je hebt Star-Lord, een soort van Han Solo, maar dan geobsedeerd door eighties-films en seventies-muziek. Je hebt Gamora, een groen gekleurde stoere held, die goed overweg kan met zwaarden en die een moeilijke relatie heeft met haar vader en zus, de schurken Thanos en Nebula. Je hebt Drax, een getattooeerde spierbundel die, letterlijk, nog nooit van metaforen heeft gehoord, en die in zijn letterlijkheid de show steelt. En tot slot heb je de twee meest unieke figuren van het gezelschap: de boomlange eh…boom Groot, die slechts drie woorden kan uitspreken (“I am Groot”) en zijn beste vriend, een pratende, opvliegende wasbeer met een geweer, genaamd Rocket Raccoon. Het is zacht gezegd een divers clubje. Ook de regisseur is een gewaagde keuze: James Gunn is vooral bekend vanwege zijn werk voor bewust smakeloze pulpmakers Troma, de slijmerige horrorkomedie Slither en de zeer gewelddadige en moreel ambigue superhelden-satire Super.

Dat Marvel hiermee uit hun comfortzone treedt, en voor het eerst échte risico’s neemt met een franchise, is toepasselijk, gezien de film zelf constant terugkeert bij het thema van een comfortzone of terugvalbasis. De personages uit de film zijn allen uit hun element, met de als kind van aarde ontvoerde Star-Lord als meest letterlijk ontheemde. Maar ze vinden alleen hun voeting bij elkaar. Ze vormen in de film langzaam aan een cirkel van vrienden, en het cirkel-motief als symbool voor bescherming keert een aantal keer letterlijk terug. Op het moment dat de Guardians besluiten actie te nemen met gevaar voor eigen leven staan ze op in “a circle, like a bunch of jackasses”, en tegen het einde vormt men een zeer letterlijke cirkel om elkaar te ondersteunen. Zelfs de krachtige MacGuffin kan enkel onklaar gemaakt worden door te omhulzen in een bolvorm.

Ook Intergalactisch politie-orgaan The Nova Corps slaan letterlijk hun handen in elkaar om de schurk tegen te staan. Familie en vrienden als een comfortzone. Het idee van één groot orgaan waar je slechts een klein schakel in bent als symbool voor bescherming. Het is tekenend voor Marvel, waar elke film een onderdeel is van een groot geheel, en daardoor risicos kan nemen.

Star-Lord, voordat hij onderdeel word van een familie, berust zich eerder op een andere comfortzone: zijn mixtape met muziek uit de jaren ’70. Het is een kalmeringsmiddel dat zijn weerslag heeft op de film, want de soundtrack bestaat voor een groot deel uit de tracks van de mixtape. Regisseur James Gunn benadert zijn eigen inbreng in het geheel op dezelfde manier als Star-Lord: hij trekt zijn eigen plan en selecteert zijn favorieten voor zijn eigen plezier.

Het idee van Guardians of the Galaxy als een inviduele mixtape is terug te vinden in verscheidene elementen: de film leest als een verzameling van James Gunn’s favoriete momenten in de popcultuur, en Guardians heeft hints van, en naar, iconen als Star Wars, Indiana Jones, The Maltese Falcon, verscheidene Marvel Comics, Heavy Metal (Metal Hurlant) en zelfs cultfavorieten als Risky Business, Full House en Footloose. Ook de zeer eclectische casting is een smorgasbord van popculturele iconen, onder welke Chris Pratt, Zoe Saldana, Vin Diesel, Bradley Cooper, Michael Rooker, Karen Gillan, Djimoun Hounsou, Lee Pace, Glenn Close, Josh Brolin, Benicio Del Toro, John C. Reilly en cameos van Troma directeur Lloyd Kaufmann, Marvel directeur Stan Lee en stemmen van Nathan Fillion, Rob Zombie en Seth Green. James Gunn is uiteindelijk net als de personages in zijn film: als onderdeel van een radertje in het geheel, als iemand met een comfortzone als terugvalbasis, neemt hij risicos en maakt hij een vrij unieke film. Dat hij daarvoor een overbekende blauwdruk moet gebruiken nemen we maar voor lief.

★★★★½


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel