Het ritme van Ringo Lam
Helden van Hong Kong (5)

Ringo Lam

“I like visuals and simple stories. I would prefer my movies to have very little dialogue.” Dit citaat van Ringo Lam is een mooi ideaal en wat de betere film uit Hong Kong zo goed maakt: woordeloze actie die vooral visueel vertelt wordt. Maar haalt Ringo dit ideaal zelf wel? En hoe vaak? Ringo Lam is een regisseur die ik voordat ik aan deze reeks nauwelijks kende, behalve van zijn reputatie als tijd- en soortgenoot van John Woo die ook vaak met Chow Yun-fat werkte. In het westen is hij vooral bekend van City on Fire (1987) omdat Tarantino daar de inspiratie uit haalde voor Reservoir Dogs (1992). Dus lijkt mij dat een goed beginpunt van mijn verkenning van Ringo’s werk.

City on Fire lijkt helemaal niet zo op Tarantino’s debuut als je misschien zou verwachten. De Amerikaan kopieerde vooral de laatste 15-20 minuten van de film voor zijn bewerking, met in enkele flashbacks wat verwijzingen naar het voorafgaande. Hoewel Tarantino letterlijk shots en situaties in zijn film overnam, is City on Fire eerder vergelijkbaar met een film als Donnie Brasco. Chow Yun-fat speelt een undercover agent die zijn baan zat is aangezien de vrienden die hij ervoor maakt telkens dood gaan of achter de tralies verdwijnen. Als bij een roofoverval de zoon van zijn kapitein om het leven komt, moet Chow (ook de naam van zijn personage) infiltreren in de bende overvallers.

Langzamerhand wordt de band met zijn nieuwe doelwit steeds inniger, terwijl zijn werkelijke liefdesleven uiteenvalt vanwege zijn undercover verplichtingen. Lam benadert dit verhaal behoorlijk rechttoe-rechtaan, zonder de stilistische hoogstandjes van John Woo. Zoals Lam zelf zegt over het verschil tussen hen: “His stuff is more heroic, and mine is more realistic… My characters never do any flipping while they shoot!” Het levert misschien iets minder spektakel op dan je zou verwachten van een politiefilm met Chow Yun-fat, maar niet minder emotie of spanning in de actiescènes (of in de jazzy montages).

Full Contact

Voor de bullettime in The Matrix (1999) was er zeven jaar al eerder “bulletcam” in Full Contact (1992). Een practical effect waarbij de camera afgevuurde kogels volgt tot de inslag in obstakels of mensen, zoals in iemands voorhoofd in het plaatje hierboven. Het vormt het hoogtepunt van een shoot-out in een club die kan wedijveren met die in films van Mann of De Palma. Een eerdere autoachtervolging na een overval op een brug mag er ook wezen (overigens, de achtervolging door nauwe, neon-verlichte straten in nachtelijk Hong Kong in City on Fire deed daar weinig voor onder). Realistischer dan Woo is deze trashy film echter zeker niet, met flamboyante homoseksuele gangsterbaas (een jonge Simon Yam), psychopatische rechterhand en nymfomane ondergeschikte die telkens held Chow Yun-fat probeert te verleiden of zijn maatje, Anthony Wong met paardenstaart. Vermakelijk is het wel.

Dat laatste geldt ook zeker voor Twin Dragons (1992) uit hetzelfde jaar, hoewel het nog maar de vraag is wat precies de input van Ringo Lam was. Hij wordt samen met Tsui Hark genoemd als regisseur van de film, maar volgens Tsui deed Lam vooral de actiescènes. Die draaien echter allemaal om Jackie Chan, en hij had toch ook wel regelmatig input in zijn gevechtsscènes in die tijd, dus wat bleef er dan nog over voor Ringo Lam? In de stijl valt verder ook niet enorm veel te herkennen van die van de bovenstaande films, hoewel deze film er wel beter uitziet dan de meeste films met Jackie Chan. Die hier een tweeling speelt, gescheiden bij geboorte, die elkaar voor het eerst tegenkomen, met alle verwarring en ongein van dien. Natuurlijk is de één een straatvechter en de ander dirigent, en moeten ze per ongeluk elkaars rollen vervullen, en kunnen hun geliefden hen niet uit elkaar houden. Origineel is het niet, maar de uitvoering is leuk en de actie spectaculair.

Full Alert (1997) is een van de latere films van Lams carrière, uit een tijd dat hij overwoog de handdoek in de ring te gooien. Had hij dat na Full Alert gedaan, dan was het een waardige afsluiter van zijn oeuvre geweest. Maar hoewel hij de afgelopen tien jaar slechts één derde van één film regisseerde (Triangle (2007), samen met Johnny To en Tsui Hark), ishij inmiddels een nieuw project aan het filmen: Hustle. Bijna twintig jaar geleden was Full Alert ondertussen misschien wel zijn sterkste film. Lokale ster Lau Ching Wan speelt een agent die jaagt op bankovervaller Francis Ng. De twee ontwikkelen een band terwijl ze door de stad heen een kat en muis spel spelen, doordat ze beide getraumatiseerd zijn door het doden van anderen. Tussen een spectaculaire autoachtervolging, shootouts, een achtervolging te voet en een zinderende finale door bouwen ze een band én beginnen door hun trauma aan hun beroepskeuze te twijfelen. Uiteraard volgt een toepasselijk melodramatische climax. Een dramatisch overtuigende film met sterke actiescènes, waarin Lam zoals beloofd veel met de beelden verteld (op heel toegankelijke wijze).


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel