Hitchcock (2012)

9 augustus 2014 · · Suspense Indien

Hitchcock

Alfred Hitchcock heeft een imago dat bijna groter is dan zijn films. Hij is een van de weinige regisseurs die meteen herkenbaar is voor de gemiddelde persoon met algemene culturele kennis, samen met modernere namen als Steven Spielberg en Quentin Tarantino. Sterker nog, hij is één van de weinige regisseurs die een aantal keer opduikt als gefictionaliseerd personage in een film. De komende weken bespreek ik films waarin Hitchcock een personage is, en de aftrap is natuurlijk voor de biopic die zijn nomenclatuur draagt: Hitchcock (2012) van regisseur Sacha Gervasi.

Hitchcock wordt in deze film vertolkt door Anthony Hopkins, die zichzelf een fatsuit aan moest meten, vanwege het corpulente postuur van de iconische regisseur. Één van de meest herkenbare elementen van Hitchock is zijn omvangrijke buik en onderkin, die in silhouet opduiken in door Hitchcock geproduceerde series als The Alfred Hitchock Hour. Hitchcock was een schaamteloos zelfpromotor, en naast de talloze cameo’s in zijn eigen films, maakte hij zijn naam en postuur tot een handelsmerk dat zijn weerga niet kende. Hitchcock, de film, gaat in op de cultus die mede door de man zelf gepropageerd werd, en toont hoe deze ingezet moest worden tijdens het maken van Psycho (1960).

Psycho is als film evenzeer iconisch als Alfred Hitchcock zelf, maar dat kwam vooral door de ingenieuze wijze waarop Alfred Hitchcock zijn publiek bespeelt. In de kernscène in Hitchcock zien we hoe Hitchcock buiten de zaal bij de première van Psycho als een dirigent de geschokte reacties van zijn publiek voorspelt. Het is één van de beste scènes uit de film, die inspeelt op dit publieke imago van Hitchcock.

De rest van de film probeert Hitchcock duisterder kwaliteiten toe te schrijven. Namelijk die van een obsessieve man die zijn vrouw Alma tot wanhoop (en potentieel overspel) drijft, en die zijn leading ladies terroriseerde met stalkerig gedrag en ongewenste aandacht. De inzet van Hitchcock is om het iconische imago, waar de film in de sterkste scènes op teert, door te prikken, en de duistere onderlaag achter het laagje glamour te tonen.

De film slaagt daar zelden in. Sterker nog, zodra de film de duisternis achter Alfred Hitchcock probeert te tonen, begeeft de film zich op nog iconische vlak. De latente duisternis die in Alfred Hitchcock schuilt word namelijk getoond door te lenen bij Hitchcock’s eigen films. De scène waarin Hitchcock Janet Leigh en Vera Miles bespied is shot voor shot geleend van de scène in Psycho waarin Norman Bates (Anthony Perkins) Marion Crane (Janet Leigh) bespiedt.

Ook de scène waarin Hitchcock bewijsmateriaal probeert te verzamelen voor de vermeende affaire van zijn vrouw is geframed als de obsessieve schoonmaaksessie van Norman Bates na de sterfscène van Marion Crane. En de scène waarin Hitchock de douchescène opneemt en daarbij Janet Leigh angst aanjaagt door zelf het mes in handen te nemen, is ge-edit en geframed als de beroemde douchescène zelf.

Zelfs originelere aspecten zoals de achtergrondscènes rondom de moorden van Psycho-inspiratie en beruchte seriemoordenaar Ed Gein zijn in beeld gebracht gelijk de bekende advertenties voor Psycho (en andere Hitchcock-films) en afleveringen van The Alfred Hitchcock Hour, waarin Hitchcock op ironische wijze de duisternis presenteert. De overeenkomsten met een andere film over Ed Gein, Deranged, waarin eveneens de vierde wand doorbroken wordt met een verslaggever van de duistere moorden, zijn ook niet te onderdrukken. Het grote dilemma van Hitchcock is dat men probeert de iconografie rondom Psycho en Hitchcock te reconstrueren en deconstrueren, door te teren op diezelfde iconografie. Hitchcock biedt, door deze emulatie, niets wat de oorspronkelijke film, en de marketing van, Psycho al niet beter deed. Het is een film over een showman, die enkel bestaansrecht verdient vanwege het aura van deze showman, maar die op eigen houtje niet blijft drijven.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel