Jeugdsentiment: Top 15 memorabele actiefilms (2/3)
Nummers 10 t/m 6

22 juni 2014 · · Actie! + Lijst

Sudden Death (1995)

Na vorige week de de eerste vijf parels van actiefilms gepresenteerd te hebben naderen we langzaam de films die in mijn jeugd voor louter plezier gezorgd hebben en waarmee een onvoorwaardelijke filmliefde gecreëerd is. Waar voor anderen Star Wars, Indiana Jones of Clint Eastwood vormend zijn geweest zijn voor mij mannen als Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone en Jean-Claude van Damme bepalend geweest. Deze week zal laatstgenoemde zijn entree maken en passeren er een aantal bijzonder creatieve en zorgbarende kapsels de revue.

10. Sudden Death (1995)

Dit was de eerste film waarmee ik met the muscles from brussels in aanraking kwam, en wat vond ik hem te gek. Wie deze film gezien heeft zal zich een vechtscène met een als vogel verklede mascotte in een keuken herinneren. Ik was verkocht en verknocht. Verder heeft deze film alles wat dit genre maakt wat het is: een held die per ongeluk ter plaatse is wanneer een duivelse terrorist (een uitstekende Powers Boothe) de royal suite gewelddadig bezet houdt tijdens een belangrijke ijshockeywedstrijd. Wanneer hij van Damme’s dochtertje gegijzeld houdt en blijkt dat hij ook nog eens het gehele stadion van C4-explosieven heeft voorzien wordt het hard werken voor onze atletische spierbundel. Uiteraard is dit aan hem toevertrouwd. Vaak gezien, maar qua Van Damme is er een film die ik nog vaker gezien heb en ietsje hoger heb zitten.

9. Speed (1994)

Speed (1994)

Een bus die niet langzamer dan 80 km/h mag rijden anders ontploft ie. Briljant concept en je zou bijna denken dat Tony Scott hier achter de camera zou zitten. Nee hoor, het was de Nederlander Jan de Bont, die zich met deze film toch redelijk onsterfelijk gemaakt heeft in mijn boekje. Tevens was deze film mijn eerste kennismaking met Dennis Hopper. Later zou ik hij met films als Blue Velvet (1986) en True Romance (1993) niet meer kapot kunnen. Los hiervan, een film die ik, ook op VHS, vaak gezien heb en me keer op keer prima mee wist te vermaken. Dat Keanu Reeves niet kan acteren had ik op jonge leeftijd nog niet zoveel problemen mee. Dit is actie zoals actie bedoeld is, snelheid en veel spanning. Mag daarom niet ontbreken in deze lijst.

8. Demolition Man (1993)

Demolition Man (1993)

Misschien wel de aller grappigste film uit de gehele lijst. Een sciencefictionfilm met Wesley Snipes als superschurk die met Sylvester Stallone wordt ingevroren. Snipes behoort tot de beste antagonisten in deze lijst. Als held misstaat hij niet (denk aan Passenger 57 (1992), Drop Zone (1994) of Money Train (1995)) maar als schurk is hij werkelijk ongekend. Geef hem een blonde spoeling en een carte blanche om gestoord te doen en er kan eigenlijk al meer weinig misgaan. Stallone doet wat hij moet doen en samen met Sandra Bullock is het allemaal niet ongekend, maar des te vermakelijk wanneer Stallone moet vloeken om boetes te produceren zodat hij ouderwets zijn kont kan afvegen. Voldoende actie, naast Snipes nog een standaard rijke schurk die Snipes ook niet in de hand kan houden. Niet heel erg innovatief maar wat een lol en wat een heerlijke film in deze lijst.

7. Hard Target (1993)

Hard Target (1993)

Jean Claude van Damme met een kamperkapsel in een gestileerde actiefilm van John Woo. De eerste Hollywoodfilm van de regisseur uit Hong Kong is samen met Face/Off (1997), die mijn lijst net niet haalde, meteen zijn beste. Op de keper beschouwd heeft ook deze film alle ingrediënten voor een spetterende actiefilm: een verdwaalde vechtersbaas, een veel te knap meisje en niet één maar maar liefst twee superschurken (John Vosloo en Lance Henriksen) die deze film een bijzonder donker en grimmig randje weten te geven. De actie is flitsend en de cinematografie is in vergelijking met de meeste films uit dit lijstje van hoge kwaliteit.

6. Commando (1985)

Commando (1985)

Wanneer je als actieheld iemand die “fuck you, asshole” naar je hoofd slingert gevat van repliek kan dienen met eveneens “fuck you, asshole” kun je werkelijk niks fout meer doen. Commando is ultiem grappig en episch slecht, zo slecht, dat deze al als parodie op het genre gezien kan worden, een genre wat nog maar net was geboren. Wie anders dan Arnold Schwarzenegger is de man die zo’n concept kan dragen. Het plot? Niet echt relevant. Arnolds dochtertje wordt ontvoerd en hij gaat haar bevrijden en komt onderweg een honderdtal stumpers met proppenschieters tegen. Onze held wijkt voor niemand, zelfs niet voor de ronduit nichterig uitgedoste Vernon Wells. Alleen al qua one-liners loont het om YouTube te raadplegen, of natuurlijk de film weer eens op te zetten. Voor wie er geen genoeg van kan krijgen:


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Kaj van Zoelen

    Commando, ja! Hoewel Speed tot nu toe de enige is van de tien die ik echt als jeugdsentiment kan rekenen, Commando kwam toch pas rond de zeventien bij mij binnen.


Reageer op dit artikel