La Bestia Uccide a Sangue Freddo (1971) & Nude per l’Assassino (1975)
Giallo als erotisch tussendoortje

18 november 2014 · · Beschouwing + Salon Erotica

Vorige week besprak ik twee vampierfilms die werden gemaakt tijdens de hoogtijdagen van het subgenre. Twee Europese films ook, uit respectievelijk Spanje en Frankrijk. Deze week is het de beurt aan Italië en we blijven in de jaren 70 met het zo kwantitatief rijke genre van de giallo. De meest bekende films in dit genre – te weten van Mario Bava, Dario Argento en Sergio Martino – zijn qua erotiek redelijk tam te noemen, maar zoals het Italiaanse genrefilms betaamt werd ook hier de grens flink opgezocht. Ik bespreek in dit artikel twee zeer verschillende gialli die spelen met de erotische hype van de jaren 70 en vraag me af of deze films kunnen wedijveren met de klassiekers van giallo.

Giallo is van zichzelf al een behoorlijk sensueel genre waarin wonderschone en vaak schaars geklede vrouwen worden gestalkt door een mysterieuze moordenaar met zwarte leren handschoentjes. Veel gialli kennen ook al zat naakt al blijft het in de meeste films nog redelijk binnen de perken voor een breed publiek acceptabel niveau. Hoe anders is de vroege giallo La Bestia Uccide a Sangue Freddo – ook wel bekend onder Engelse titels als Slaughter Hotel, Asylum Erotica of zoals ik de film zag Cold Blooded Beast. In tegenstelling tot vele andere giallo films waar het mysterie rondom de moordenaar en diens intenties een centrale rol inneemt kent La Bestia… nauwelijks een plot en wat er van over blijft slaat vrijwel nergens op. Plaats van handeling is een psychiatrische inrichting voor zeer welgestelde vrouwen welke door mag gaan als minste verantwoorde instelling ooit. Er wordt whisky gedronken bij de vleet (het blijft immers een giallo) en het pand kent zowaar een heuse trofeeën-kamer gevuld met middeleeuwse wapens die door een curieus gemaskerde moordenaar met cape wordt gebruikt om een voor een de dames bruut om te leggen.

Tussen deze moordscènes neemt regisseur Fernando Di Leo nauwelijks de moeite om een oorzaak uit de doeken te doen. In plaats van ook maar enige expositie te geven laat Di Leo zijn camera liever kamers inglijden alwaar de patiënten met medewerkers seksuele escapades hebben. Deze scènes zijn opvallend expliciet en de passende cheesy muziek maakt het tot bij tijden een heus erotisch moordmysterie waarbij het mysterie duidelijk tweede plaats inneemt. Ondertussen loopt Klaus Kinski zo nu en dan rond, maar verwacht van hem niet al teveel, zijn naam hangt meer over de film dan zijn aanwezigheid zelf. Het aparte aan La Bestia… is dat ondanks dat het hier en daar een pure soft-porno aangelegenheid is, je de film ook zonder meer kan omschrijven als proto-slasher. Dit is een van de eerste films waarin een voor een groepen mensen worden afgeslacht op een specifieke locatie. Dat uiteindelijk de hele motivatie op zijn best lachwekkend is, is wat dat betreft een hard gelag al wordt de kijker hierna nog wel getrakteerd op een extreem naargeestig einde.

Nude per l’Assassino (ook bekend als Strip Nude for Your Killer) is van de Italiaanse exploitatie-regisseur Andrea Bianchi en zij die de uitzinnige zombiefilm Le Notti del Terrore (1981) hebben gezien weten dat Bianchi niet een man van de nuance is. Dat is ook zonder meer het geval met deze relatief late giallo (in 1975 was het genre al wel over het hoogtepunt heen) die in tegenstelling tot Di Leo’s film meer aandacht schenkt aan het mysterie al is het net als bij de meeste gialli altijd wel zo dat de uitleg te wensen overlaat. Een moordenaar met motorhelm heeft het gemunt op medewerkers van een model-agentschap en iedereen is verdacht. Het is een klassiek giallo-gegeven en dus is het Bianchi vooral te doen om de naakte lichamen, in het bijzonder dat van giallo-koningin Edwige Fenech die er ook in deze film geen punt van maakt uit de kleren te gaan. Het is allemaal wat beschaafder dan de expliciete beelden van La Bestia…, maar dat neemt niet weg dat veel van de actrices in Nude per l’Assassino de facto naakt in beeld verschijnen. En Bianchi zou Bianchi niet zijn als hij er een flinke dosis politieke incorrectheid ingooit. Vrouwen worden in de film geregeld tamelijk tegen hun zin in verplicht seks te hebben en het is wat dat betreft een typisch voorbeeld van de machismo benadering van Italiaanse genrecinema uit die tijd, om nog maar over de slotscène te zwijgen.

Toch zijn beide films – zeker voor de liefhebber van het genre – als vermakelijke tussendoortjes zeker de moeite. Vooral La Bestia… kent qua regie en montage enkele interessante momenten met jump cuts en parallelle montage terwijl Nude per l’Assassino een essentiële guilty pleasure is onder giallo films. Het zijn allebei geen thrillers die het niveau van de grote gialli halen en je hebt ook geen moment het gevoel dat de regisseurs dit ten doel hebben. Het visuele meesterschap of de interessante verhalen van de beste films van Bava, Argento of Martino kennen de twee films niet, maar je krijgt in ruil daarvoor wel de nodige erotische spanning en seksuele avonturen.


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel