Magnum Force (1973)
De sequels van Ted Post (2/2)

25 mei 2014 · · Kritiek + Sequeleritis

Na Beneath the Planet of the Apes (1970) kreeg Ted Post nogmaals de kans een succesvolle film van een vervolg te dienen. Dirty Harry sloeg in 1971 in als een bom, het Amerikaanse publiek had behoefte aan een no-nonsens figuur die het tuig van de straat aanpakte. Het land was in sociale misère vanwege de Vietnam-oorlog en ook in de Verenigde Staten zelf ging het er behoorlijk gewelddadig aan toe. Intrede voor Harry Callahan, gespeeld door Clint Eastwood die met deze rol een heuse superster werd. Het vervolg liet niet lang op zich wachten en heette Magnum Force.

In een korte tijd worden in San Francisco verschillende criminelen geëxecuteerd door een mysterieuze motoragent. De moorddivisie van de stad tast in het duister wie in vredesnaam achter deze moorden zit. Is het politie die vigilante is gegaan of is er een grote criminele bende die erachter zit? Harry Callahan – die in conclaaf is met zijn meerdere Lt. Briggs – licht er in eerste instantie zijn schouders voor op omdat immers het geteisem van San Francisco verminderd raakt. Maar gaandeweg krijgt Callahan meer en meer interesse in de zaak en duiken er in zijn directe omgeving enkele motoragenten op. Zijn vriend MccCoy heeft problemen thuis en komt erg agressief over en Callahan ontmoet vier jonge motoragenten die indruk maken vanwege hun kwaliteiten als schutters.

Magnum Force is een intrigerende sequel omdat het niet klakkeloos het origineel kopieert. Dit is een film – net als Beneath the Planet of the Apes trouwens – die het originele concept wel degelijk omarmt maar het aanvult met verschillende interessante ideeën. Ondanks dat Mangum Force een half uur langer duurt dan Dirty Harry voelt de film niet als langer aan. Dit is te danken aan een zeer strak geschreven script van de hand van niemand minder dan Michael Cimino en John Milius. Waar Dirty Harry veel aandacht schonk aan zijverhalen waarin Callahan opgeroepen werd het vuile werk op te knappen, besteedt Magnum Force eigenlijk de volledige film – op een leuk zijdelings plotje op een vliegveld na – aan het centrale verhaal. Dirty Harry mag dan wel de fraaier geschoten en klassiekere film zijn, Magnum Force zit als verhaal beter in elkaar.

Magnum Force voelt alles behalve gedateerd aan. Sterker nog, de film werkt zeker met het heden in het achterhoofd uitstekend. Je zou de film kunnen omschrijven als een parabel van de huidige conservatieve Amerikaanse politiek. Er is geen twijfel, Harry Callahan is een conservatief icoon. De macho vecht tegen het systeem, heeft geen problemen met het doden van criminelen en kan behoorlijk racistisch uit de hoek komen. Magnum Force voegt echter een extra dimensie toe aan zijn conservatisme. Callahan is nog steeds de norse inspecteur die baalt van het systeem, maar hij houdt zich in ieder geval aan de normen van de wet. De tegenstander heeft hier totaal geen boodschap en gooit het recht overboord, pure vigilante stijl. Callahan is in feite de ouderwetse Republikein en de vijand is de naar zeer rechts doorgeslagen variant hiervan, de neo-conservatief of zo je wilt Tea Party aanhanger. In een verbluffende scène wordt Callahan geconfronteerd met de tegenstander die bijna letterlijk een quote van George W. Bush gebruikt om zijn punt te maken: “Either you are with us, or you are with the terrorists.” Het komt bijna profetisch over.

Maar buiten de boeiende concepten is Magnum Force ook nog eens een ontzettend vermakelijke politiefilm. De film kent eigenlijk alleen maar sterke scènes en zet Callahan meer dan in het origineel als mens neer, niet enkel de keiharde inspecteur. Hier en daar verliest Callahan zelfs een strijd en sterven er dierbare mensen in zijn leven. Qua actie is het ook allemaal piekfijn en Ted Post weet het allemaal zeer gedegen in beeld te brengen. Magnum Force kent niet de virtuoze visuele stijl van Don Siegels origineel, maar zo goedkoop en matig als latere Dirty harry-sequels is de film allerminst. De climax is er eentje om echt voor te blijven zitten en voelt als zeer voldaan aan. Daarbij worden we getrakteerd op de gebruikelijke Clint Eastwood one-liner, in deze film “a man’s got to know his limitations.” Deze one-liner past misschien ook wel precies bij Ted Post die tot tweemaal toe een meesterwerk een vervolg gaf en ondanks dat in beide gevallen het origineel niet wordt overtroffen, zijn beide films zeer fijne voorbeelden van geslaagde sequels. En in een wereld waarin sequels vaker wel dan niet slecht tot zelfs rampzalig zijn is dit zeker bewonderenswaardig.


Onderwerpen: , , , , , , ,


2 Reacties

  1. Kaj van Zoelen

    Het is al een hele tijd geleden, maar ik had toch de indruk dat de Callahan van de eerste film min of meer de leider van de gang van de tweede film zou zijn. Is hoe hij veranderd is in de tweede film dan een verrijking/uitdieping van het personage of is het inconsequent?

  2. Erwan

    Een directe link heb ik nooit zo gezien, maar er zijn wel degelijk overeenkomsten. Bijvoorbeeld wanneer Callahan tekeer gaat tegenover de moordenaar in het football-stadion. Maar ik zie het vooral als uitdieping van zijn personage, omdat de gang in Magnum Force toch echt een stap verder gaat met dodelijke uitroeiing zonder ook maar enige rekening te houden met de wet.


Reageer op dit artikel