Need for Speed (2014)
Hersenloos racen

12 maart 2014 · · Kritiek + Première

Video game-adaptaties zijn vrijwel per definitie gedoemd te mislukken. In het verleden werd de bioscoopbezoeker opgezadeld met meuk als Super Mario Bros. (1993), Street Fighter (1994) en Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life (2003). Om nog maar te zwijgen over de varianten die Uwe Boll op de markt bracht. De nieuwste toevoeging binnen deze niche is Need for Speed, een film die niet alleen – en zeer basaal – is gebaseerd op de autorace-franchise van Electronic Arts maar vooral ook lijkt te te willen profiteren van het succes van de Fast and the Furious filmreeks.

Tobey Marshall (Aaron Paul in zijn eerste grote filmrol sinds zijn doorbraak met Breaking Bad) is een jongeman die overdag dienst doet als automonteur en eens in de zoveel de tijd ‘s nachts meedoet aan illegale straatraces. Zijn garage staat echter op het punt failliet te gaan en uit pure geldnood gaat Tobey in zee met de louche Dino (Dominic Cooper), een gladjanus die met oud geld allerlei duistere auto-deals sluit en ook nog eens een relatie heeft met Tobeys ex-vriendin. Zodra duidelijk wordt dat Tobey tijdens de deal Dino de loef afsteekt besluit Dino wraak te nemen tijdens de zoveelste straatrace en een tragisch ongeval is het gevolg. Nog verder weggezakt gaat Tobey over tot extreme maatregelen en besluit hij met een supersnelle Ford Mustang dwars door de Verenigde Staten te scheuren op weg naar San Francisco waar hij deel zal nemen aan een beruchte straatrace die hem van alle geldproblemen zal verlossen. Hij wordt hierin vergezeld door Julia (Imogen Poots), een snuggere zakenvrouw, en uiteraard is Dino nooit ver weg om roet in het eten van Tobey te gooien.

Need for Speed het computerspel kent als franchise nauwelijks een verhaal, het is eigenlijk niet meer dan racen. Vandaar dat de film buiten de naam om maar weinig met het spel van doen heeft. In feite is Need for Speed veel meer een hedendaagse remake van Vanishing Point (1971) in dat een getroebleerde antiheld dwars door Amerika met een noodgang naar San Francisco rijdt, met vrijwel constant de politie op de hielen. De film kent een aantal subplots, maar die doen eigenlijk nauwelijks ter zake en zijn bovenal zeer mager uitgewerkt. Need for Speed moet het echt hebben van de spectaculaire achtervolgingen en stunts. En wat dat betreft valt Need for Speed best te pruimen. De makers hebben duidelijk hun best gedaan zo uitzinnig mogelijk uit de hoek te komen met letterlijk rondvliegende auto’s en grootschalige crashes. Dit is overigens allemaal vrijwel zonder CGI gedaan wat het visueel extra indrukwekkend maakt.

Stukken problematischer is het werkelijk stupide verhaal dat niet alleen cliché na cliché aaneenrijgt en net zo goed Fast and the Furious nummer zoveel had heten, maar ook weinig boeiend is. Je geeft nauwelijks om de personages aangezien ze stuk voor stuk verveeld voor zich uit staren en van enige spanning is buiten de stunts om geen sprake. Maar het allergrootste euvel van Need for Speed is zonder meer het totale gebrek aan respect voor mensenlevens. Deze film kent minstens 20 overduidelijke sterfgevallen in de vorm van racers, politieagenten en onschuldige omstanders en buiten een centraal personage dat overlijdt geeft de film werkelijk geen moer om deze slachtoffers. Het is best wel aanstootgevend dat Need for Speed het allemaal ter kennisgeving aanneemt. De meest bizarre rol is hierin weggelegd voor ene Monarch die de grote straatrace organiseert en in wezen de aanzet geeft voor een redelijk massaal bloedbad. Deze figuur wordt met groot vertoon voor schmieren vertolkt door Michael Keaton die in principe de radio-DJ van Vanishing Point een extra laag overdrijving meegeeft.

Nee, je moet bij Need for Speed niet teveel nadenken want dan komen de grove tekortkomingen op zeer negatieve wijze bovendrijven. Het is echt verstand op nul zetten en ruim twee uur kijken naar peperdure bolides, mooie jonge mannen en vrouwen en best fraai in beeld gevatte actie. Liefhebbers van het genre zullen de overigens weinig subtiele verwijzingen naar onder meer Bullitt (1968) en Speed (1994) best waarderen en je verveelt je heus niet. Helaas is het verhaal een aantasting voor je geestelijk vermogen en nemen de makers meer dan regelmatig een loopje met logica of de naam der wet. En de 3D-conversie voegt ondanks de potentie met achtervolgingen op de weg helemaal niets toe. Al met al is Need for Speed volstrekt geen originele variant binnen het genre en een film die twee uur lang best te kijken valt (zeker als video game-adaptatie) maar ook eentje waar je zowel tijdens als na de film er van staat te kijken hoe dom het allemaal wel niet is.
★★½☆☆


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel