Next of Kin (1984)
Atom at Random (6)

Next of Kin (1984)

Slechts 22.000 Canadese dollar kostte Next of Kin, die ondanks de speelduur van nog geen 70 minuten gezien mag worden als het speelfilmdebuut van de excentrieke Atom Egoyan. Een film die niet karakteristiek voor de rest van zijn oeuvre is qua sfeer en mysterie maar wel qua thematiek. Egoyan zou zich zeker nog doorontwikkelen als filmmaker, maar zijn talent en durf was met deze productie meteen zichtbaar.

Wat als je je gezin opnieuw zou kunnen uitzoeken? De protagonist van Egoyans debuutfilm doet het. Als enig kind van een lichtelijk apatisch stel is de 23-jarige Peter zich nodeloos gaan vervelen bij zijn ouders. Hij speelt zijn rol als kind het meeste van de tijd, en waar hij eerder nog kon genieten van zijn ruziënde ouders heeft irritatie bij hem de overhand gekregen. Gedurende een therapiesessie geeft Peter aan een tijdje los te willen zijn van zijn ouders. Zo geschiedde en om de tijd te verdrijven doet hij zich voor als het afgestane kind van een Armeens stel die daarmee denken hun verloren zoon weer teruggevonden te hebben.

Het Armeens gezin waarin Peter zich laat opnemen is in eerste instantie enigszins gebroken. Hun, naast de afgestane zoon, enige dochter ligt wat overhoop met haar vader. Peter weet dit, want hij heeft een video van een therapiesessie van dit gezin bestudeerd. Wanneer hij zijn ‘nieuwe’ ouders ontmoet blijkt zij van huis te zijn weggelopen. De terugkeer van haar ‘broer’ maakt dat ze het ouderlijk huis weer opzoekt en langzaam herstelt de harmonie in het gezin. Peter voelt zich zeer geliefd en maakt naast zichzelf, nog drie mensen dolgelukkig, zo gelukkig dat de waarheid vertellen geen optie meer lijkt te zijn.

Gezinsproblematiek en het voyeuristisch bestuderen van video’s, het zou nog vaak terugkomen in de carrière van Egoyan. In deze film weet de filmmaker één en ander vrij simpel te houden, dat wil zeggen, geen mysteries of onbegrepen motivaties die zich tegen het einde openbaren maar een redelijk rechttoe rechtaan verhaal over het ervaren van gezinsharmonie. Tevens lijkt hij kritiek te uiten op het gezinsleven zoals dat in de Westerse wereld soms wordt beleefd. Egoyan, zelf van Armeense afkomst, weet hierin de vinger op de zere plek te leggen door Peter te laten ervaren hoe hartverwarmend een gezin kan zijn en hoe het herstellen van een vader-zoon-relatie een onbeschrijfelijke impact kan hebben op een persoon.

Een intens en authentiek debuut, zo valt Next of Kin wel te noemen. Egoyan spreidt een duidelijke stijl tentoon die niet voor iedereen zal zijn, maar een voorbode van een aantal uitstekende films zou blijken. Met hartverwarmende en soms zelf grappige karakters en een lineaire verhaallijn een bijna atypische aftrap van zijn oeuvre. Wel een aftrap met veel zelfvertrouwen en gevoel voor dramatiek, dat zeker.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel