Om je dood te lachen…
De 10 grappigste sterfscènes

28 oktober 2014 · · Salon Mort

Na een reeks vrij serieuze artikelen over de dood, is het wat mij betreft ook tijd om te kijken naar de luchtige kant. Hier volgt een top 10, in de ruimste zin van het woord, van de sterfscènes die ik het grappigst vind, of die in hun uitvoering of concept inherent lachwekkend zijn. Laat vooral in de comments je eigen suggesties achter. Voor alle titels geldt uiteraard: SPOILERS.

10. De kast – Burn After Reading

The Coen Brothers hebben vaker erg grappige sterfscènes, zelfs in een films als Intolerable Cruelty, of The Ladykillers, die volledig stoelt op ludieke manieren om de pijp uit te gaan. De meest grappige is wat mij betreft de dood van Chad Feldheimer (Brad Pitt) in Burn After Reading (2008), en dat is grotendeels te danken aan de onverwachtheid. Zo komt Brad Pitt nog met een stupide grijns op zijn gezicht zeer letterlijk uit de kast, een paar seconden later is hij een lijk in de kast. De kracht van verrassing.

9. De Walvis en de Bloempot – Hitchhikers Guide to the Galaxy

Toegegeven, de betreffende sterfscène uit Hitchhikers Guide to the Galaxy (2005) is letterlijk overgenomen uit het boek. Maar de opzet is briljant: twee raketten veranderen door middel van de universum-veranderende Improbability Drive in respectievelijk een walvis en een bloempot. De walvis legt in zijn fatale weg richting de grond de gehele existentiële crisis af van leven naar dood: voordat hij te pletter stort vind hij zijn eigen identiteit. De bloempot denkt: “not again”.

8. “No Capes” – The Incredibles

De grappigste scène in het verzamelde oeuvre van Pixar moet toch de galerij aan stervende capedragers in The Incredibles (2004) zijn. Mode-icoon Etna Mode veegt in één beweging de vloer aan met het superheldengenre, wanneer ze in een montage uitlegt dat superhelden met cape vrijwel altijd het dragen van dit mode-item met de dood moeten bekopen. Het is niet alleen een sterke scène, omdat realistische gevolgen verbonden worden aan een sterk onrealistisch genre, maar ook vanwege de hysterische intonatie van Brad Bird als Etna Mode. “DAAAAHLING”.

7. Russische Roulette – Kiss Kiss Bang Bang

Het verrassingseffect van Burn After Reading, wordt hier gecombineerd met de deconstructie van genre, alá The Incredibles. Het stoere machismo van vele buddy-cops voor hun word fataal wanneer detectives Harry Lockhart en Gay Perry, in Kiss Kiss Bang Bang (2005), een bekentenis proberen te ontlokken aan een verdachte door te bluffen met één kogel én vijf lege kamers. Het gaat bij de eerste keer de trekker overhalen al mis. De voor de protagonisten onverwachte gebeurtenis is grappig voor de kijker: dit hoort niet te gebeuren in films.

6. Serial Suicide-Groundhog Day

Groundhog Day (1993) is zonder meer één van de grappigste komedies aller tijden. Maar men vergeet vaak hoe venijnig de humor in de film kan zijn. Wanneer we Phil, die constant op dezelfde dag wakker word en derhalve helemaal doordraait, zelfmoord zien plegen, om weer op dezelfde vermaledijde dag wakker te worden, is dit het toppunt van leedvermaak. Zeker wanneer de zelfmoordpogingen maar door blijven gaan, steeds grimmiger en absurder. Zwarte humor op zijn best.

5. De sprong – The Other Guys

“Dit hoort niet te gebeuren in films”. Kiss Kiss Bang Bang haalde daar humor uit, maar The Other Guys (2010) net zo zeer. Hier is het echter de onvermijdelijkheid, niet het onverwachte, wat de dood van The Rock en Samuel L. Jackson grappig maakt. Eerst lijken zij de protagonisten in een buddy-cop film, voordat ze plaatsmaken voor Will Ferrel en Mark Wahlberg, en ze volgen aanvankelijk de regels van de Michael Bay-leerschool perfect. Maar wanneer ze van het dak afspringen in de hoop op een miraculeuze redding wordt het in de ellenlang durende afdaling voor de kijker steeds duidelijker: ze gaan eraan. Dit hoort niet te gebeuren in films, maar het rekken van deze scène maakt de breuk nog grappiger.

4. Krijg nou tieten – Deadly Weapons

Er zijn films die in hun concept zo stupide en absurd zijn, dat deze niet anders kan dan indruk maken. De werkelijk incompetente regisseur Doris Wishman, heeft een killer van een premisse in Deadly Weapons (1973), ook bekend als Borsten als Dodelijke Wapens. De gigantische borstpartij van actrice Chesty Morgan, word gebruikt als moordwapen, maar grappiger in Deadly Weapons is de omslachtigheid waarmee dit gebeurt. Eerst drogeert ze de drankjes van de mannen op wie ze wraak neemt, daarna stikt ze hun tussen haar borsten. Waarom niet meteen arsenicum? Zowel in basis als uitvoering is Deadly Weapons zo glorieus stupide, dat je borstpijn krijgt van het lachen.

3. “Never bring a sword to a gunfight” – Raiders of the Lost Ark

De koning van de onverwachte sterfscènes, en ook één van de grappigste. Een zwaardvechter toont zijn kunsten om te imponeren, Indiana Jones trekt zijn geweer. Saillant detail: deze scène in Raiders of the Lost Ark (1981), misschien wel de meest klassieke in een film vol klassieke momenten, hebben we te danken aan de buikloop van Harrison Ford. Hij had vanwege spetterpoep geen tijd voor een uitgebreide zwaardroutine, dus werd deze grap uit noodzaak bedacht.

2. Ultimate Frisbee – Hard Ticket To Hawaii

.

Er zijn films waarin de sterfscènes zelf in wezen niet zo absurd grappig zijn, maar waar het vooral de incompetentie is, van cast of crew, die op de lachspieren werkt. Van de goedkope natuurbeelden in combinatie met greenscreen in haaienfilm Shark Attack 3: Megalodon, tot de absurde doodsangsten van de bebrilde nerd in Troll 2. Leuker nog is het als de premisse wél zichzelf al absurd is: het hilarische Hard Ticket To Hawaii (1987) combineert slecht acteerwerk, flets camerawerk, synthesizerpop en warrige montage met misschien wel het meest briljant foute moordwapen ooit: een frisbee met scheermesjes aan de zijkant.

1. Ex-Pythons – Monthy Python’s Meaning of Life/ Life of Brian/ Monthy Python and the Holy Grail.

De koningen van de hilarische sterfscène zijn de mannen van Monty Python. Dat kunnen ze afzonderlijk ook, zoals de fantastisch cynische dood van de ouders in Terry Gilliams Time Bandits, maar gezamenlijk zijn ze toch het best. Ik weiger te kiezen tussen de drie films van de mannen, of de sterfscènes daarin, maar noem er het liefst een aantal op: “Always look on the Bright Side of Life”, “The Killer Rabbit”, “The monster of AAAAAAARGH”,”He who would cross the Bridge of Death, Must answer me, These questions three, Ere the other side he see”, “Mr. Creosote”, “Live Organ Transplants”, “Choose your own execution”. Het houdt niet op met de briljante vondsten van de Python-crew.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Erwan Ticheler

    Raiders of the Lost Ark is inderdaad een klassiek moment van onverwacht schaterlachen. Een andere grote favoriet van mij is de dood van Major Kong in Dr. Strangelove wat niet alleen een hilarisch levenseinde is met een rodeo op een atoombom, maar ook het inluiden van nucleaire apocalypse. Geniaal en inktzwart. Ook zo’n beetje iedere sterfscène uitgevoerd door Charles Bronson in Death Wish 3 scoort hoog bij mij, zeker het gortdroge “it’s my car” moment.


Reageer op dit artikel