Pang Ho-cheung, Hong Kongs toekomst?
Helden van Hong Kong (11)

Pang Ho-cheung

Pang Ho-cheung is de jongste Held van Hong Kong die tot nu toe in deze rubriek de revue passeert. In het kader van ons thema deze maand, een terugblik op de afgelopen vijf jaar, richt ik ditmaal mijn blik op een regisseur die juist in die periode zeer actief is en keer op keer goed scoort bij het (Hong Kongse) publiek. In het eerste decennium van het nieuwe millennium doet Pang het al goed in het festivalcircuit met films als Isabella (2006) en Exodus (2007) en diverse andere low-budget zwarte komedies. Hij breekt echter pas echt commercieel door met Love in a Puff (2010), waarna hij met het vervolg Love in the Buff (2012) en Vulgaria (2012) zijn status als succesvol regisseur bevestigt (hoewel hier in Nederland geen van deze films verder komt dan het IFFR).

Love in a Puff (2010) & Love in the Buff (2012)

Love in a Puff
Pangs doorbraak is een fijne romantische komedie over een koppel dat elkaar ontmoet tijdens rookpauzes. In vergelijking met de uitbundige(re) romantische films van bijvoorbeeld Johnnie To is Love in a Puff stilistisch minder opvallend en meer “naturalistisch”, maar nog altijd visueel aangenaam zoals films uit Hong Kong dat doorgaans zijn. Het is een stijl die past bij hoe de twee charmante rokers verliefd worden. Chang laat ons de kleine momenten zien waarin ze nader tot elkaar komen, waarbij hij ten volle gebruik maakt van Hong Kong als stad met haar diverse locaties.

Conceptueel is Love in a Puff misschien een simpelere film dan een groot deel van zijn eerdere werk, maar de subtiele personages en de manier waarop ze elkaar in enkele dagen leren kennen (bijna altijd rokend) is allesbehalve simplistisch. Dat is deels te danken aan de dialogen van Heiward Mak, die zo realistisch grof zijn dat de film in Hong Kong voor boven de 18 werd verklaard (hoewel het vele roken daar ook iets mee te maken heeft). Maar ook vooral aan de fijnzinnige benadering van een opbloeiende relatie, van het vrolijke flirten aan het begin tot aan al serieuze vragen van definitie en toekomst.

Love in the Buff

Love in the Buff pikt het verhaal meer dan een half jaar later op, en de relatie tussen Cheri en Jimmy loopt spaak. De twee gaan uit elkaar, maar belanden door allebei werk te krijgen in Beijing weer in elkaars vaarwater. Ondanks dat ze beiden een nieuwe relatie in deze nieuw stad hebben, worden ze toch weer tot elkaar aangetrokken. Love in the Buff heeft hier en daar een iets serieuzere toon dan Love in a Puff, door de nog volwassener behandeling van liefde en relaties. Desalniettemin levert het vervolg geen charme in. De twee hoofdrolspelers en hun personages hebben misschien niet meer de nieuwheid en frisheid van de eerste keer, ze zijn er niet minder charmant op geworden. Dat geldt voor Shawn Yue (Jimmy), maar vooral voor Miriam Yeung (Cherie), die ook het dramatische gedeelte draagt op haar net wat oudere schouders. Het vervolg is iets meer gestileerd en minder uit de losse hand geschoten, wat bij de inhoud ten opzichte van de eerste film past. Samen zijn het twee zeer aangename romantische films.

Vulgaire vooruitgang

Vulgaria
Het in hetzelfde jaar gedraaide Vulgaria (2012) is minder sterk. Een zeer zelfbewuste komedie over de Hong Kongse filmindustrie die hier en daar wel leuk is, maar vaak ook behoorlijk flauw. Hong Kong humor is al iets wat je als westerling wellicht een beetje moet leren waarderen, en hoewel ik inmiddels wel aardig ‘geleerd’ ben op dat gebied naar mijn gevoel is dit niet het beste voorbeeld van deze humor. Zo nu en dan komt er echter wel een rake grap voorbij, die niet over bestialiteit gaat. Daarnaast gaan er vele insidersgrappen compleet langs mij en de meeste niet Hongkongers heen. Als grove satire over de moderne filmproductie in Hong Kong en de onontkoombare inmenging van het Chinese vasteland is de film echter wel geslaagd. Vulgaria werd dan ook buiten Hong Kong niet in China uitgebracht, dat stond de censuur niet toe.

Aberdeen
Aberdeen (2014) is dan weer een heel ander soort film, een onverwacht serieus ensembledrama van een soort dat Pang nog niet eerder maakte. Visueel is het verreweg de meest indrukwekkende film die ik tot nu toe van hem zag. Pang verzamelde een sterrenensemble met o.a. Louis Koo, Miriam Yeung, Gigi Leung, Eric Tsang en Carrie Ng. Samen vormen zij een familie waarbinnen iedereen zijn eigen problemen heeft. Miriam Yeung worstelt met het idee dat haar overleden moeder niet van haar hield, haar broer Louis Koo vermoedt dat zijn dochter niet de zijne is, zijn vrouw Gigi Leung is een ouder wordende actrice die geconfronteerd wordt met de schaduwkant van de filmindustrie, om slechts enkele verhaallijnen en personages te noemen. Helaas werken alleen die Miriam Yeung en Gigi Leung echt, en dat is grotendeels te danken aan het sterke werk van de actrices.

Anderhalf uur is namenlijk te kort voor al deze inhoud, en het gevolg is dat de afwerking en uitwerking ervan meestal te mager of te makkelijk is. Het gevolg is dat de personages hun interne strubbelingen iets te veel moeten uitleggen in monologen. Dat is jammer, want op andere momenten laat Pang zien dat hij met stille, poëtische beelden en blikken ook veel kan zeggen, en dat zijn vaste cinematograaf Jason Kwan die heel mooi kan filmen. Wederom speelt de stad Hong Kong daarbij een belangrijke rol, van de architectuur tot de kleurrijke belichting, en zelfs in de fijne fantasiesequenties waarin een papieren Hong Kong aan het werk van Michel Gondry doet denken. Ondanks dat Aberdeen dramatisch niet helemaal werkt, valt er visueel veel te genieten, en is het een interessante nieuwe richting voor Pang, waar ik in de toekomst meer van hoop te zien.

Aberdeen


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel