Remo Williams: The Adventure Begins (1985)

7 juni 2014 · · Actie!

Remo Williams

Ik kijk actiefilms eigenlijk zelden om het verhaal. Deze gaat immers vaak niet verder dan: schurk dreigt de wereld over te nemen/ de vriendin van de held te gijzelen en de held ontdekt het plan en probeert deze te verijdelen/ zijn vriendin te redden/ wraak te nemen voor de dood van een geliefde. Het is een standaard-ABC-structuur, die vooral als kapstok dient voor actiescènes. Het probleem met veel van de superheldenfilms tegenwoordig, wat nu toch wel zo’n beetje het grootste subgenre is in de actiefilm, is dat de actie er vrijwel altijd hetzelfde uitziet. Gestandaardiseerd door het gebruik van digitale effecten, zeg maar. De kapstok is hetzelfde, maar ook de jassen zijn altijd gelijk.

Dit valt vooral op als je kijkt naar één van de interessantste actiefilms uit de Jaren ’80: Remo Williams: The Adventure Begins (1985). De film volgt de typische structuur van een actiefilm: held ontdekt zijn eigen heldendom, moet een megalomaan plan verijdelen en zijn love-interest proberen te beschermen. Tegenwoordig zou dit de zoveelste bijdrage worden aan Hollywood-eenheidsworst. Onder de regie van Guy Hamilton is Remo Williams echter een fijne, unieke en afwijkende actiefilm geworden.

Remo Williams: The Adventure Begins is, zoals de titel aangeeft, bedoeld als het begin van een nieuwe reeks films. Deze zijn gebaseerd op de befaamde pulpavonturenreeks The Destroyer, van schrijvers Warren Murphy en Richard Sapir. Om een nieuwe reeks succesvol op poten te zetten werd Guy Hamilton ingezet, die al eerder succesvol een aantal James Bond-films regisseerde, waaronder het meer dan klassieke Goldfinger. Remo Williams: The Adventure Begins, werd geen succes, mede dankzij de casting van sub-ster Fred Ward, die net niet beroemd genoeg was om op eigen houtje mensen naar de bioscoop te lokken.

Dat is zonde, want Remo Williams heeft veel interessante elementen. Deze komen in het begin niet allemaal even sterk naar voren, want in de eerste drie kwartier focust men op het verhaal. Dit is, zoals het geval is in de meeste actiefilms, geen bijster interessant verhaal. Remo Williams begint als agent Samuel Makin, die word neergeschoten in de openingsscène. Hij word, vanuit zijn ziekenhuisbed, ingelijfd in een geheime organisatie, krijgt een make-over en een nieuwe naam (Remo Williams, vernoemd naar een fictief bedrijf voor plaspotjes), en word onder training gezet van een Koreaanse vechter genaamd Chiun. Deze laatste word, in een problematische verhaallijn, nogal stereotyp neergezet door de kaukasische Joel Grey en dateert de film aangezien dit soort oriëntalistische stereotypes in actiefilms toch echt het meest typerend zijn voor de jaren 80.

Het eerste uur is dus een origin-story, die bijster weinig weet toe te voegen aan de standaard verhalen in deze categorie. Pas als Remo Williams zelf initiatief begint te vertonen, en zich een goed vechter toont, weet de film zichzelf te onderscheiden van de massa. Het eerste vlak waarop de film afwijkt van de gemiddelde actiefilm uit de jaren 80 is de manier waarop Remo Williams vecht: er komt geen geweer in zijn handen. In tegenstelling tot de spierballerij van Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone, die hun eenmansleger vooral in stand houden met ammunitie, vecht Remo Williams enkel met zijn vuisten.

Dit levert een aantal fantastische scènes op, waarin Remo Williams inplaats van zijn tegenstanders neer te schieten vanaf een veilige afstand, zich door kogelregens heen moet vechten voor vuist tegen vuist-gevechten. Daarmee grijpt de actie erg terug op de ouderwetse adventure serials (en afgeleiden als Indiana Jones), de James Bond-films en ook van North by Northwest valt er een vleugje te bespeuren. De geest van de laatste is vooral te zien in een ijzersterke scène op en rondom het vrijheidsbeeld; een enerverende actiescène die creatief omgaat met ruimte en die geldt als het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de film. Er is ook een erg sterke scène waarbij Remo wordt aangevallen door honden. In plaats van een goed geplaatste kogel (wat het publiek hem niet in dank af zou nemen) moet Remo deze honden ontwijken, wat een heerlijk surrealistische en vreemde actiescène oplevert, met een protagonist die bij de pinken is.

Zeker in deze scènes komt het vreemde gevoel voor humor van Remo Williams naar voren. De film is bij vlagen erg vreemd, met kolderieke grappen en absurdistische one-liners. Ook de shotkeuze is bij vlagen erg sfeervol en evocatief. Het is in de afwijkende passages, waarbij de film de kunstmatigheid van het geheel benadrukt en plezier heeft met de pulpfactor van het materiaal, waar de film zich onderscheidt. Remo Williams laat zien dat een opvallende actiefilm zich niet persé hoeft te onderscheiden in het verhaal, maar in de kleine versiersels in de periferie. De vreemde grappen, de unieke shots, het omarmen van de pulpfactor. De kapstok kan hetzelfde blijven als in al die andere films: het gaat er om welke jassen je er aan ophangt.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel