Renaissance (2006)
Visueel spektakel in extreem zwart-wit

23 maart 2014 · · Kritiek + Was Getekend

Een tamelijk recente animatiefilm die helaas weinig aandacht heeft gekregen buiten het festival-circuit is Renaissance, een Frans-Britse co-productie geregisseerd door de Fransman Christian Volckman (tot op heden zijn enige speelfilm) en vele beroemde Britse acteurs die hun stem verlenen aan de productie. Dat de film ondanks die aantrekkingskracht vrijwel geruisloos voorbij is getrokken heeft met een aantal redenen te maken die ik zal toelichten, maar ik zal ook zeker mijn punt maken de film meer onder de aandacht te krijgen.

We schrijven het futuristische Parijs van 2054 en politie-kapitein Karas (Daniel Craig in hetzelfde jaar dat hij als grote ster doorbraak met Casino Royale (2006) ) struint de duistere straten van de metropool af op zoek naar criminelen. Hij wordt op een zaak gezet omtrent de verdwijning van Ilona (Romola Garai), een superintelligente wetenschapper die een belangrijke medische doorbraak verborgen houdt dat de mensheid voor altijd zal veranderen. Karas stuit al gauw op louche wetenschappers (onder meer eentje die wordt ingesproken door Ian Holm) en ene Dellenbach (Jonathan Pryce), de CEO van superorganisatie Avalon die maar al te graag deze doorbraak wil bezitten. Het kat-en-muis-spel wordt alleen maar lastiger als andere criminelen zich met de zaak bemoeien, de big brother-achtige surveillance toeneemt en Karas ook nog wordt geconfronteerd met de bescherming van Ilona’s oudere zus Bislane (Catherine McCormack).

Renaissance is alleen al op puur visueel vlak vrij uniek te noemen. De motion capture techniek die de makers toepassen zijn gedaan in zwart-wit maar dan zonder grijs-tinten waardoor er een extreem contrast ontstaat die zeer minimalistisch is qua stijl en details. Dit punt alleen al is een reden voor veel filmliefhebbers om af te haken aangezien je erg je best moet doen alles te volgen en het soms niet helemaal duidelijk is waar de film zich afspeelt en met wie je op dat moment te maken hebt. En buiten een of twee scènes waarin we kleuren zien houdt de film rigoreus voet bij stuk. Dit neemt gelukkig niet weg dat de film er wel prachtig uitziet en de futuristische kijk op Parijs lijkt veel op de aanpak van films als Blade Runner (1982) en Brazil (1985). Oude symbolen als de Eiffeltoren, de Notre-Dame en de Sacré-Cœur staan nog overeind maar verder is Parijs veranderd in een gelaagde superstad die eindeloze dieptes kent, grote neon-schermen en een groezelige casbah.

Een ander punt waar destijds kijkers en critici over klaagden was het gecompliceerde verhaal dat vol zit met draaien en verassingen terwijl je in de basis gewoon te maken hebt met een vrij standaard politiefilm gezet in de toekomst. Soms neemt de film ook iets teveel hooi op de vork en was meer aandacht voor actie een betere insteek geweest, maar gelukkig blijft de intrige constant interessant en kun je in ieder geval niet vanaf het begin alles voorspellen. Het is wel duidelijk dat de makers er vooral een visueel spektakel van willen maken en daarin slagen ze met vlag en wimpel. Let bijvoorbeeld op een spectaculaire auto-achtervolging eindigend op een metrostation midden in de stad. De camera beweegt zich vrij wat zorgt voor intense actie en camerahoeken.

Uiteraard lijken de makers ook een soort van visie te willen geven op de nadelen van al te ver doorgeslagen medisch onderzoek omtrent levensduur dat in de handen valt van corrupte zakenlui en dat de balans tussen medicatie als goed bedoelde remedie aan de ene kant en medicatie puur als zakenmiddel om bakken met geld te verdienen aan de andere kant best wel zoek is geraakt in de loop der jaren. Maar buiten die meer serieuze en didactische toon is Renaissance vooral een uniek en provocatief visueel spektakel en eentje die zeker meer aandacht verdient dan de cult-status tot op heden.


Onderwerpen: , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel