Scheermessen en Sasquatch
Imagine 2014 volgens Erwan (2)

Vandaag bespreek ik twee zeer uiteenlopende horrorfilms. De ene is een visueel uitbundige hommage aan giallo en de ander is de zoveelste found footage horrorfilm. Beiden weten op hun eigen manier een tamelijk unieke stempel te drukken binnen hun respectievelijke genre en zijn zonder meer de moeite om op het grote doek te aanschouwen. Ik heb het over L’étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013) en Willow Creek (2013).

L’étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2013)

Ondanks dat de hoogtijdagen van giallo alweer ver achter ons liggen (in de jaren 70 werden er in Italië ontelbaar veel van dit soort moord-mysteries geproduceerd) duikt er eens in de zoveel tijd weer zo’n typische Italiaanse genrefilm op. En dat deze films niet perse door Italianen geregisseerd dienen te worden bewijst het duo Cattet en Forzani. Hun eerste hommage aan giallo dateert uit 2009, Amer werd op diverse festivals vertoond en vooral geëerd vanwege de unieke en beeldschone visuele stijl. Nu is tijdens Imagine hun tweede speelfilm te zien en wederom betreft het een visueel uitbundig eerbetoon aan giallo. Een echt plot is er nauwelijks, Dan komt terug van een zakenreis en beseft dat zijn vrouw is verdwenen. Wat volgt is een reeks aan bizarre ontmoetingen uitmondend in lange flashbacks en tergend lange en nagelbijtende scènes die regelmatig eindigen met nare close-ups van scheermes-geweld.

L’étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (internationale titel: The Strange Colour of Your Body’s Tears) is zeker niet voor iedereen. Zoals gezegd is er nauwelijks een coherent plot te bespeuren en de film kent veel herhalende momenten. Tel daarbij een hoop experimentele beelden op wat betreft kleurgebruik, stroboscopische effecten en niet te vergeten het behoorlijk intense geweld wat niet alleen bloederig is maar door benadrukte geluidseffecten extra confronterend wordt. Gelukkig zijn deze meeste aspecten elementen waarmee het giallo genre zo groot is geworden.

Over giallo gesproken. L’étrange Couleur des Larmes de Ton Corps zit boordevol verwijzingen naar verschillende films uit het genre. Hoe fraai is het dat de vrouw om wie het mysterie draait Edwige heet (een duidelijk hommage aan giallo-queen Edwige Fenech), maar ook klassiekers als Profondo Rosso (1975), The Strange Vice of Mrs. Wardh (1971) en talloze andere gialli krijgen een al dan niet klein moment van herkenbare glorie. En wat te denken van de obsessie dat het genre heeft met ogen en getallen, in het bijzonder het getal zeven? Het is een getal dat een zeer belangrijke inneemt in de film. En net als Amer is ook L’étrange Couleur des Larmes de Ton Corps bezaaid met muziek van eerdere gialli, van Ennio Morricone tot Bruno Nicolai. Het is een feest der herkenning voor de liefhebber en een mogelijke kleine visuele parel voor ieder ander.
★★★★½

Willow Creek (Bobcat Coldthwait, 2013)

Found footage horror. Sinds het mega-succes van The Blair Witch Project (1999) zijn er verschillende fraaie en zeker ook minder fraaie horrorfilms gemaakt die hetzelfde concept toepassen. Je weet wel, een klein groepje mensen gaat met een camera op pad en na een vaak ellenlange introductie van nutteloze (vakantie)beelden ontstaat er ineens grote paniek vanwege een onbekend en levensgevaarlijk gevaar. Willow Creek is de nieuwste toevoeging in dit inmiddels flink uitgekauwde subgenre van de horrorfilm. Een verliefd stel gaat in een nationaal park in het noordwesten van de Verenigde Staten op zoek naar de mystieke Bigfoot alias Sasquatch. Na interviews en ontmoetingen met de lokale bevolking wandelen de twee het bos in op weg naar de zogeheten Patterson-Gimlin site, een plek waar Bigfoot in 1967 al dan niet gezien en gefilmd is. Wat volgt is uiteraard een confrontatie, maar met wie of wat?

Willow Creek is binnen het found footage horror genre een unieke film, want daar waar vrijwel alle voorgangers het bloed onder je nagels vandaan haalden met een zinloze en vooral eindeloze introductie is dit frappant genoeg het sterkste deel van Willow Creek. Ja, je hoort het goed. Deze found footage horrorfilm is op zijn best wanneer de horror ver te zoeken is. De chemie tussen de twee acteurs die het stel vormen valt te prijzen, alsof je daadwerkelijk naar een enerverende vakantiefilm zit te kijken. Het is grotendeels geïmproviseerd waardoor iedere nieuwe scène van de eerste helft van de film erg vermakelijk is en nooit vervelend. Een extra pluspunt is dat de lokale lui ook echt lokale lui zijn, dit zijn geen acteurs maar zowaar de mensen zelf waardoor je eerste helft van Willow Creek bijna een documentaire zou kunnen noemen.

Zodra de nacht valt in het bos en het stel in een tent zit en het dus echt horror wordt, zakt de film wat weg in het standaard found footage gebeuren. Maar ook hier onderscheidt Willow Creek zich toch weer enigszins, aangezien deze nacht is samengevat in een 19 minuten durend shot waarin we enge geluiden horen, dan ver weg en dan weer dichtbij. Het is een interessante stijloefening, maar het shot duurt echt veel te lang en daardoor verliest het soms aan kracht tijdens de pure schrikeffecten. Ik zal uiteraard niet gaan verklappen waar het allemaal naar toe werkt, maar laat ik zeggen dat het een uitwerking kent waarover je flink met medekijkers kan discussiëren. Al met al is Willow Creek binnen het genre van found footage horror een best wel behoorlijke titel (zeker gezien de eerste helft), maar het had zo veel beter kunnen zijn als regisseur Goldthwait wat economischer te werk was gegaan en het de originele insteek in de tweede helft had kunnen doortrekken. Maar binnen het inmiddels vaak vervloekte subgenre is het toch een lichte aanrader.
★★★☆☆


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel