Sequels: van Film naar TV
en vice versa.

27 mei 2014 · · Sequeleritis

Fargo

In het kader van de sequel-themamaand kijken Erwan en Theodoor vandaag naar films die sequels kregen in televisievorm en vice versa.

Theo: Tegenwoordig bestaat het filmlandschap in de bioscopen, zeker in de
grote ketens, voornamelijk uit sequels, prequels, spin-offs, reboots
en remakes. Televisie wordt vaak gezien als het domein van nieuwe
originaliteit, waar interessante en creatieve ideeën momenteel de
meeste voedingsbodem vinden. Toch zijn er ook op televisie een groot
aantal remakes te vinden, en sequels en spinoffs, en vaak zijn dit
situaties waarbij een succesvolle film gestekt wordt in de vorm van
een televisieserie. “Hannibal the Cannibal” is nu te zien in een
prequel/reboot van de originele verhalen, Bad Teacher kende een matige
spin-off als sitcom (en is inmiddels gecanceld), Psycho heeft een
prequel in de vorm van Bates Motel, en ook de romcom About a Boy is
inmiddels te zien als een mild succes op televisie. En het Marvel
Cinematic Universe
heeft een tv-tak in de vorm van Marvel’s Agents of
S.H.I.E.L.D.
(en binnenkort Agent Carter, Daredevil, A.K.A Jessica
Jones, Luke Cage, Iron Fist en The Defenders
). En dit is slechts het
tipje van de sluier.

Een mooi en interessant voorbeeld vind ik FX’s Fargo, een serie die
niet alleen dient als een reboot in de stijl van de cultklassieker van
The Coen Brothers, [SPOILERS], maar die in een recente aflevering ook
direct bleek te volgen op enkele gebeurtenissen van de film zelf.
Laten we het er op houden dat de zak met geld die zoekraakt in Fargo,
de film, in Fargo, de serie, een bestemming heeft gevonden [/
SPOILERS]. Daarmee is Fargo een redelijk uniek voorbeeld, maar wel
vaker is er onduidelijkheid bij deze kruisbestuivingen of dit
vervolgen zijn, of remakes of een beetje van het één en een beetje van
het ander. Erwan, wat denk jij van Fargo en het fenomeen van
Tv-sequels in het algemeen, en wat valt jou verder op?

From Dusk Till Dawn

Erwan: Het is absoluut geen nieuw fenomeen om films via sequels naar de TV te brengen, zo waren er in het verleden al televisie-sequels van Rosemary’s Baby, The Birds en The French Connection. Wat nieuw is, is dat het in tegenstelling tot vroegere televisiefilms nu echt gaat om jarenlange expansie. Het zijn er inderdaad een hoop en in de nabije toekomst komen er alleen maar extra televisieseries bij die een opvolger dan wel toevoeging van een film(serie) worden, zo worden de universa van Batman en The Terminator binnenkort wederom naar het kleine scherm verplaatst. En zo gek is dat eigenlijk ook niet aangezien televisieseries de laatste jaren echt een revolutie hebben ondergaan en momenteel hier en daar zelfs cinema overtreffen. Het is zeker geen doorslaand succes, want ik ben bijvoorbeeld van mening dat de sequels of aanzet daartoe van films naar televisie vooralsnog echt sterk zijn bij series waarvan de film tamelijk tot zeer serieus van toon was. Hannibal is momenteel het beste voorbeeld daarvan, al is ook Fargo zeer zeker van hoge kwaliteit maar nog niet zo lang bezig om daar echt een goede mening over te hebben. Aan de andere kant heb je series als From Dusk Till Dawn en Agents of S.H.I.E.L.D. waarvan ik me iedere keer moet afvragen of de aflevering wel of niet zal werken, de continuïteit in termen van kwaliteit is met deze series veel minder. Wat overigens wel zeer opvallend is, is dat deze sequels allemaal gebaseerd zijn op zeer populaire en geprezen films waarbij de kans op harde kritiek veel hoger ligt dan wanneer de televisiemakers zich zouden richten op een matige of tamelijk obscure titel of reeks. Het enige geslaagde voorbeeld is Les Revenants, een Franse serie die gebaseerd is op de gelijknamige film die niet zo bijzonder was terwijl de televisieserie echt heel goed is.

Een relatief klein probleem met de sequels is de kennis van zaken waarbij ik Fargo als voorbeeld aan wil halen. Nogmaals, het is een erg sterke serie maar het feit waar we het hier over hebben was mij ontgaan. Net als waarschijnlijk veel andere mensen had ik de film bij de door Theo besproken aflevering al jaren niet meer gezien en was de link bij mij niet opgevallen. Dus of het nu van impact zal zijn in het vervolg of puur bedoeld als knipoog, ik merkte het niet op en had het aldus geen effect. Het grootste probleem van deze televisie-sequels is de kans op herhaling. Neem From Dusk Till Dawn bijvoorbeeld die bomvol zit met scènes die regelrecht uit de film komen maar dan uitgebreider. Dat is ook een van de redenen waarom ik me nog steeds afvraag of deze specifieke serie echt nut heeft. Hannibal is wellicht nog interessanter aangezien we (hoogstwaarschijnlijk) volgend jaar in bekend terrein gaan belanden, namelijk de Red Dragon-periode bekend als boekvorm en de gelijknamige film of het superieure Manhunter. Dit zal het grootste obstakel voor deze vooralsnog uitmuntende serie worden: kan Hannibal zich op dat moment echt onderscheiden van het boek/de film of wordt het net als From Dusk Till Dawn een hele lange versie van een al bestaand werk?

Hannibal

Theo: Ik weet niet of ik het helemaal met je eens ben over je suggestie dat een langere expansie van bestaand materiaal een nieuw fenomeen is. Zo is een van de meest befaamde voorbeelden van een serieel vervolg op een film het langlopende en klassieke MASH. Ook andere verhalen maakten de overstap van film naar televisie, of vice versa, waaronder Star Trek, Buffy the Vampire Slayer, The Naked Gun, Star Gate, Alice Doesn’t Live Here Anymore en The Dukes of Hazzard (dat begon als film, doorging als serie, en later geremaked werd als film). Wat ik wel met je eens ben is dat het fenomeen steeds meer voeten in de aarde krijgt. Waar de voorbeelden voorheen jaarlijks op een hand te tellen waren is een groot gedeelte van de nieuwe, en de nieuw aangekondigde series een remake of vervolg op een product met een bewezen fanbase. Zo hadden we dit jaar inderdaad Fargo, Hannibal, From Dusk Till Dawn, Rosemary’s Baby en Agents of SHIELD, en kunnen we ook wachten op Sin City, Ghost, Rambo, American Psycho en The Adjustment Bureau.

Het fenomeen wat je beschrijft, dat veel series werken als ze gebaseerd zijn op serieuze originelen en tegelijkertijd proberen af te wijken van het te slaafs volgen van het origineel is inderdaad opvallend. Ik wil daar aan toe voegen dat Fargo en Hannibal voor mij ook juist werken omdat ze losjes omgaan met het origineel, zonder de banden volledig door te snijden. Fargo speelt inderdaad met onze kennis van het origineel, en voor elk personage in de serie is er een precedent in de film: Lester Nygaard lijkt op Jerry Lundegaard, Molly Solverson lijkt op Marge Gunderson. Maar waar Fargo voor mij het meest in het oog springt is dat zij deze verwachtingen keer op keer ondermijnen. Het is een kat en muisspel met het publiek, waarbij juist onze voorkennis van het origineel op de kop wordt gezet. Daarom komt [SPOILERS] de moord van Lester Nygaard op zijn vrouw in aflevering 1 ook zo onverwacht. We verwachten een kidnapping als verhaallijn, maar krijgen een moord. [/SPOILERS]. Dit soort afwijkingen van de gebaande paden werkt extra goed wanneer er ook juist duidelijke onderdelen van het origineel aangesleept worden op het moment dat we het niet verwachten. Omdat Fargo constant afwijkt van het origineel, [SPOILERS] verwachtten wij als kijker niet meer dat het zich in hetzelfde universum afspeelt. Wanneer die onthulling komt is dat ook een mooie verrassing voor de fans[/SPOILERS].

Hannibal doet dit ook, en seizoen 2 is stukken sterker nog dan seizoen 1, omdat hier bepaalde verhaallijnen compleet durven af te wijken van het origineel. Dat wij op een gegeven moment gaan twijfelen aan de loyaliteit en/of veiligheid van personages die we kennen uit de films, bewijst hoe sterk showrunner Bryan Fuller zijn eigen pad durft te banen, zonder daarbij de essentie van de personages en de verhaallijn uit het oog te verliezen. Het maakt de serie voor mij tot must-watch televisie, en een deel van de spanning komt juist voort uit het feit dat ik al bekend ben met wat er komen gaat, en de manier waarop Fuller daar van afwijkt. Ik maak me dus niet echt zorgen over een seizoen waarin hij Red Dragon onder handen neemt, want ik weet dat hij er zijn eigen ding van zal maken. In tegenstelling tot Robert Rodriguez, die van From Dusk Till Dawn toch vooral een te dun uitgesmeerde herhalingsoefening van het origineel maakt, hoe heerlijk pulpy het ook allemaal is. Dat is wat me ook bevalt aan Fargo en Hannibal: ze zijn niet bang om het origineel op de hak te nemen, op een humoristische zwart-komische manier, zonder daarbij in het gebied van parodie te belanden, in tegenstelling tot From Dusk Till Dawn.

En wat vind jij van het tegenovergestelde: welke films gebaseerd op tv-series werken wel, en welke werken niet? En waarom? Kan zo’n film alleen werken met een dikke knipoog, omdat deze veelal gebaseerd zijn op series uit de jaren zeventig? En kunnen we nu de gloriedagen van de televisie weer aangebroken zijn meer serieuze films verwachten in navolging van de Veronica Mars film? Of moeten we er rekening mee houden dat (online) televisie volledig het terrein van film over gaat nemen?

X-Files

Erwan:
Hannibal en Fargo zijn inderdaad zeer positieve uitzonderingen en als ik zo een lijst doornam van films die gebaseerd zijn op televisie-series kreeg ik niet het gevoel dat er ook maar een film tussen zat dat qua niveau deze series kan evenaren. Er zijn heus wel geslaagde varianten te vinden, zo heb ik erg veel waardering voor films als The Untouchables, The Fugitive, 21 – en hopelijk ook 22 – Jump Street en zeker de vierde Mission Impossible film aangezien deze titels niet luie cash-ins zijn maar een serieuze poging ondernemen een echt goede film af te leveren. Maar regelmatig heb ik het idee dit soort films puur en alleen zijn gemaakt met het oogpunt van merchandising of simpel cashen op het succes van de serie. In de jaren 80 had je bijvoorbeeld Masters of the Universe die enkel en alleen leek te zijn gemaakt voor de merchandise en het werkte want ik heb naar aanleiding van die He-Man film aardig wat poppetjes en wat al niet in huis gekregen.

Helemaal treurig wordt het voor mij pas als het zoals ik al zei lui wil cashen. Neem de X-Files films bijvoorbeeld. Een uitstekende serie (zeker de eerste paar seizoenen) maar de films zijn echt heel slecht en concentreren zich juist op dat element wat The X-Files in eerste instantie de das omdeed, namelijk de veel te grote aandacht voor Mulders zusje en al die onduidelijke complotten rondom buitenaardse wezens. Een ander voorbeeld is Bean. Deze film is gewoon niet grappig en aartslui, het heeft totaal geen meerwaarde en is bijna een belediging in de richting van de liefhebbers van de televisie-serie, Mr. Bean. In tegenstelling tot bijvoorbeeld series als Fargo en Hannibal voegt dit werkelijk niets toe.

Ik denk eigenlijk ook wel dat we in de nabije toekomst niet veel van het filmfront hoeven te verwachten en dat de originele en risicovolle projecten omtrent kruisbestuivingen op het televisiefront blijft. En laten we wel zijn, films zijn in eerste instantie gemaakt om veel geld aan te verdienen. Je moet een kaartje kopen en bij sommige titels is merchandise van groot belang. Daarom zal je denk ik over het algemeen van die vervelende cash-ins blijven houden terwijl aan televisie – en ik kan het helemaal mishebben – niet echt veel geld te verdienen valt en de artistieke waarde van film naar televisie een groot goed blijft, zeker tijdens deze gouden periode. Al was het maar om de kijker aan je te binden voor een langere periode.

Veronica Mars

Theo: Ik vraag me af in hoeverre series inderdaad drijven op afzonderlijke verdiensten, want bij televisie-zenders gaat het toch over het algemeen om het totale kostenplaatje. Dat is waarom het weinig succesvolle Community het redelijk lang volhield, denk ik, aangezien andere series genoeg geld in het laatje brachten. In filmland geld dat natuurlijk ook wel een klein beetje, de tentpole films (grote titels met bewezen fanbase) dragen de kleinere films, maar daar geld een flop toch echt zwaarder als een flop. Zie, de hang naar sequels.

Ik vermoed dan ook dat de overstap van film naar televisie vaak ook lukratiever is dan andersom. Ik vermoed dat een goed ontvangen serie als Breaking Bad meer baat heeft bij de mogelijkheden die televisie bied, terwijl deze als film waarschijnlijk niet veel furore had gemaakt. Breaking Bad had artistiek baat bij de televisie als vertelvorm, en kon daarmee dingen doen die in film niet mogelijk zouden zijn, en was als film waarschijnijk verdwenen tussen al het Transformer-vuurwerk. Ik denk dat dat ook de reden is dat de X-Files-films niet de artistieke en commerciële indruk hebben achter gelaten hebben die de televisie-serie wel deed, en hetzelfde geld voor Twin Peaks: Fire Walk With Me (al vind ik de film écht heel sterk). Een tekenend voorbeeld is het recente Veronica Mars: vroegtijdig gecancelled als serie, een nieuwe kans gekregen op het witte doek. Maar dan wel met geld van de fans, via kickstarter, omdat de studio’s er geen brood in zagen. En de film haalde bij lange na niet het hoge niveau van de serie, waarin er veel meer ruimte was voor meanderende terzijdes en ironische humor. Sommige dingen werken nu eenmaal beter op televisie, en sommige dingen werken beter in film, en maar weinig verhaallijnen overleven de transplantatie, op artistieke en/of commerciële wijze.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel