Strangers on a Train (1951)
Alfred Hitchcock in de jaren 50

23 augustus 2014 · · Kritiek + Suspense Indien

Alfred Hitchcock was in de jaren 50 een zeer productieve en qua kwaliteit een niet te stoppen filmische kracht. Zeker de films die hij in de tweede helft van het decennium regisseerde staan zeer hoog aangeschreven en worden met grote regelmaat genoemd in lijstjes van beste films aller tijden. Maar al in 1951 regisseerde de Brit een meesterwerk die allicht niet valt onder de allerbekendste van zijn films, maar bomvol zit met razend knappe en spannende scènes die zo synoniem staan met de filmmaker: Strangers on a Train.

De succesvolle tennisspeler Guy Haines ontmoet in een trein zo op het eerste oog pardoes ene Bruno, maar wat in eerste instantie lijkt op een fan blijkt al vrij snel een tamelijk geflipte vent die van zijn vader af wil. Bruno luist Guy erin een dwaze deal te sluiten: Guy vermoordt Bruno’s vader en in ruil legt Bruno de vervelende vrouw van Guy om, iemand van wie Guy broodnodig wil scheiden. Guy weigert het uiteraard maar komt al gauw in een wespennest terecht als Bruno een jonge vrouw op een kermis doodt en Guy de schuld er van in de schoenen schuift en hem verplicht een moord te plegen. Aan Guy de taak om Bruno te ontmaskeren terwijl de druk rondom zijn vrouw en een tennistoernooi groot is.

Strangers on a Train is op en top Hitchcock suspense. Met meerdere briljante sequenties bouwt Hitchcock de spanning op en de deadline-structuur werkt toe naar een uitstekende climax. De al genoemde moord op de kermis bouwt tergend langzaam de spanning op en kent een van Hitchcocks meest bekende visuele trucs met een reflectie in een bril tijdens diezelfde moord. Ook de lange climax is Hitchcock op zijn allerbest. De tenniswedstrijd kent een door Guy vervloekte deadline en de manier waarop de regisseur het wedstrijdverloop manipuleert is heerlijk vilein en kent wederom een klassiek moment zodra Bruno de van Guy gejatte aansteker die hij op het eerdere plaats delict wil achterlaten, in een rioolput laat vallen. Zeker de volgers van de nieuwe HBO-serie The Leftovers zullen de inspiratie herkennen aangezien de serie dit moment bijna exact kopieert.

De hoofdrol wordt vertolkt door Farley Granger die al eerder een centrale rol in een Hitchcock-film speelde en wel in Rope (1948), maar het meest schittert – hoe verknipt ook – Robert Walker als Bruno. Het is een vertolking die kan wedijveren met de meest legendarische psychopaten uit de filmgeschiedenis. Niet alleen wil Bruno zijn eigen vader vermoorden en is hij bereid in ruil daarvoor een volstrekte onbekende te doden, hij kan ook om de haverklap van emotie veranderen waardoor je heel eventjes medelijden met hem kan hebben om vervolgens direct weer Bruno te vervloeken als totaal gestoord. Alsof dat nog niet genoeg was, tovert Hitchcock een derde troefkaart tevoorschijn en dat is Bruno’s vrij angstaanjagende en nooit echt uitgelegde moordlustige fetisjisme voor jonge vrouwen met een bril. Zeker het moment wanneer Bruno zo’n vrouw aankijkt en terugdenkt aan een eerdere moord is behoorlijk confronterend in beeld gebracht.

Strangers on a Train behoort wat mij betreft tot de absolute meesterwerken van Alfred Hitchcock en is een zeer duistere voorloper van films als Vertigo (1958) en Psycho (1960) die tot de echt uiterst psychologische klassiekers worden gerekend en de meest donkere kant van lust tonen. Het onbehagen gekoppeld aan visueel meesterschap is ook in Strangers on a Train alom aanwezig en is het eerste teken van hoe geniaal de komende 10 jaar qua Hitchcock-films zouden worden.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel