The General (1926)
Actie: De jaren '20

31 juli 2014 · · Actie!

The General

The General van Buster Keaton is niet de allereerste film die invloedrijk was voor het actie-genre, en zoals altijd is het moeilijk een precieze origine aan te wijzen. Maar Buster Keaton’s The General bevat wel een zeer vroege blauwdruk van hedendaagse aktiespektakels. Als we dan, voor onze decennialijst rondom actiefilms, toch ergens in de twenties een prototype voor de actiefilm moeten uitkiezen, dan is de komediefilm The General geen slecht beginpunt. Sterker nog, er valt een directe lijn te trekken van The General, via Errol Flynn, Star Wars en Indiana Jones richting films als Pirates of the Caribbean, vrijwel alle blockbusters van Marvel Studios en uiteraard The Lone Ranger.

Het interessante aan de laatst genoemde titel en The General is niet alleen dat Gore Verbinski’s The Lone Ranger’s laatste akte wel heel veelvuldig kopieert bij de film van co-regisseurs Buster Keaton en Clyde Bruckman, maar ook dat de ontvangst van de twee films zeer vergelijkbaar is. Zowel Buster Keaton en Clyde Bruckman’s film, als Gore Verbinski’s hedendaagse update ontvingen extreem lauwe kritieken, en werden gezien als mild amusante versies van werk dat beide auteurs beter hadden uitgevoerd. En beide films waren tijdens het maken subject van rumoer dat het budget groteske vormen aannam, wat in beide gevallen waar bleek te zijn. Het budget was ruim 750.000 dollar, wat tegenwoordig vergelijkbaar is met pakweg 10,5 miljoen. Dat is natuurlijk niets vergeleken met het absurde bedrag wat Disney in The Lone Ranger stak, 215.000.000(!), maar toch praten we voor toentertijdse begrippen over een relatief groot bedrag.

Buster Keaton gebruikte dat bedrag onder andere om een gigantische stoom-locomotief, zonder verdere ensceneringen, volledig in het water te laten storten wanneer een brug explodeert. Het is tekenend voor de aanpak van Keaton, die vrijwel geen gebruik maakt van special effects, maar zoveel mogelijk vertrouwt op stunts. De stunts zijn ongelooflijk, en Keaton stelde meerdere keren zijn leven in de waagschaal. Een aantal relatief onschuldige komische momenten bleken het gevaarlijkst, waaronder de scène waarin Keaton meelift op de zijspaken van de treinwielen, met zijn bekende stoïcijnse blik.

De hang naar realiteit, de opoffering voor het vak, en de warsheid van special effects geven de film een aura mee dat nog steeds na-echoot. Ondanks deze bijna krankzinnige ambitie naar waarschijnlijkheid lijkt de film erg op voornoemde blockbusters, in de afwisseling van komische terzijdes en stunts, en een spel met de omgeving in het actiespektakel.
Vergelijkbaar met de Marvel-films eindigt de film ook met verreweg het minst boeiende stuk, waarbij de humor moet plaatsmaken voor algehele destructie. In het geval van Keaton wekt de destructie nog ontzag op, gezien de werkelijke materiële schade.

Dat Keaton’s film nog steeds recent aanvoelt komt waarschijnlijk door de enorme schatplichtigheid van hedendaagse films aan The General. In een recent artikel in een zeer speciale editie van Empire Magazine mochten regisseurs hun zegje doen. Regisseur en scriptschrijver Christopher McQuarrie, die onder andere bijdragen leverde aan Jack The Giant Slayer, The Usual Suspects, Edge of Tommorow en het aankomende Mission Impossible 5, verhaalt daarin over de filmopvoeding van zijn dochters. Zijn oudste wou als tienermeisje in de dop erg graag de Pirates of the Caribbean-films zien, maar vader stemde enkel toe als zij ook enkele van zijn suggesties zou kijken. Enige regel was dat ze minstens tien minuten moest aankijken, waarna zij mocht beslissen of ze de film uitkeek of niet.

Het artikel besluit met een wilde gok voor The General, die McQuarrie zelf nog niet gezien had, en waar hij huiverig voor was. Beide dochters blijken gelukkig gebiologeerd te zijn door Keaton, en de jongste doopt The General direct na afloop tot haar favoriete film aller tijden. Het is aan de ene kant een pleidooi voor de tijdloosheid van goede films, maar aan de andere kant zit er ook een suggestie in het artikel die McQuarrie zelf niet hardop uitspreekt, maar die wel in mijn hoofd opkwam na een herkijk van The General. Met het gevaar op mijn vijfentwintigste al als een ouwe bal te klinken: wie heeft er nog behoefte aan Johnny Depp en Orlando Bloom, of Johnny Depp en Armie Hammer, als je kunt kiezen voor de superieure Keaton?


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel