The Party’s Over (1965)
BFI Flipside (3)

22 februari 2014 · · De SI-xties + Kritiek

BFI Flipside The Party's Over

Guy Hamilton maakte faam met de vier films over James Bond die hij regisseerde. The Party’s Over verscheen kort na het verschijnen van zijn Bond-debuut Goldfinger (1964), maar de film werd gemaakt voor hij aan zijn Bond-avontuur begon. Aanvankelijk zou Hamilton de regie doen voor Dr. No (1962), maar dat wuifde hij weg voor het regisseren van dit grimmige Beatnik-drama. Gevechten met de studio zorgden ervoor dat The Party’s Over (1965) een jaar na Goldfinger toch verscheen, in een door de censuur gemangeld versie, en zonder Hamiltons naam op de op- en aftiteling. De film verscheen alsnog in volledige versie op de BFI Flipside Collection, na zoveel jaren. Na het zien van deze versie is het redelijk begrijpelijk dat de censuur voor problemen zorgden en gezien de grimmige sfeer is het misschien goed dat Guy Hamilton zijn naam niet op de aftiteling stond. Hoe goed de film ook is, de kater waar The Party’s Over over gaat had de carrière van Hamilton koppijn kunnen bezorgen.

De belangrijkste rol in The Party’s Over gaat naar Oliver Reed, aan het begin van zijn carrière, maar met de intensiteit van een oude rot in het vak. Hij speelt Moise, en door de film heen gaat deze Beatnik van dronken sadist naar het morele hart van de film. Ondanks dat hij aan het begin van de film een feestganger in een dronken bui van het dak dreigt te flikkeren, is hij degene die met de kater overblijft en die besluit dat het feest toch echt voorbij is. Het voorbijgaan van het feest gebeurt officieel wanneer een Amerikaanse man, de dag na het feest, zijn verloofde komt opzoeken, en niemand precies wil vertellen waar zij is. Bij het opsporen van zijn verloofde stuit de Amerikaan, Carson genaamd, op een complot waar Moise, ondanks dat hij de leider is van de groep Beatniks, deels buiten staat. Dat complot opent een beerput aan naargeestige gebeurtenissen op het feest, SPOILERS, inclusief seksuele uitspattingen als prostitutie, verkrachting en necrofilie. De kater is groot.

Uiteindelijk was het de necrofilie die voor problemen zorgde met de censuur, zeker omdat we deze daad een aantal keer terug zien keren, in een andere context. EINDE SPOILERS. Het idee van The Party’s Over is dat we de ware toedracht van de gebeurtenissen op het feest leren via flashbacks van verschillende personages, die elkaar regelmatig tegenspreken. Het is Rashômon (1950) met Beatniks, als het ware.

Een grote inspiratiebron voor Guy Hamilton dan Kurosawa lijken de misdaadfilms en horrorfilms uit de jaren vijftig van Amerikaanse bodem. Er zijn hints van Val Lewton en Jaques Tourneur te bespeuren, maar ook van Orson Welles, Fritz Lang en Howard Hawks. De invloeden van de film noir zijn te zien in de harde schaduwen van doorrookte kroegen waar het feest zich afspeelt. De jazzy soundtrack lijkt ook beïnvloed door het door de film noir geïnspireerde Ascenseur Pour L’Échafaud (1958)en de score van Miles Davis.

Sterker nog is de invloed van de zombiefilm. Niet de door Romero vereeuwigde vleesetende levende doden, die pas later zouden volgen, maar de Haitiaanse zombies, zoals de voornoemde Jacques Tourneur ze vereeuwigde in I Walked With A Zombie (1943). De feestgangers worden een aantal keer in de dialogen vergeleken met deze Haitiaanse zombies, die voor zich uit strompelen, zonder doel. Ze ageren tegen de controle van de maatschappij, die voor hun een soort zombiewereld is, maar zelf zitten ze onder een roes van drank. De boodschap is dat ageren tegen de maatschappij geen zin heeft als het enige wat je er mee doet is om jezelf te verliezen in hedonistisch gedrag. De verantwoordelijkheid wordt niet genomen, en daardoor is het feest voorbij voor ze er erg in hebben.

Visueel verandert de film ook langzaam aan in de horrorfilm waarin de personages zich moreel lijken te begeven. Als de walk of shame aan het begin van de film al iets sinisters heeft is de grimmige dodenmars van de personages pas echt duidelijk bij de gëimproviseerde “begrafenisoptocht” na het wilde feest. De link tussen de beatniks en de levende doden word duidelijker wanneer SPOILERS de necrofilie plaatsvindt terwijl de verkrachter denkt van doen te hebben met een levend, maar comateus, iemand. EINDE SPOILERS. De kater achteraf is hier de horror, het schuldbesef wat komt na de daad. Guy Hamilton ziet de Beatniks als levende doden omdat ze bezig zijn met het nu, niet met het achteraf. Uiteindelijk vindt er een eindoordeel plaats, en daarna bevinden de beatniks zich in een morele hel. The Party’s Over is een moraalvertelling zoals de beste horrorfilms dat zijn, en ondanks dat er geen monsters of seriemoordenaars hun opwachting maken is de film met zijn grimmige onderwerpen en compromisloze sfeer een duister, doch ietwat moralistisch meesterwerkje.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel