The Secret Life of Walter Mitty (2013)
Narcisme ten voeten uit

3 januari 2014 · · Kritiek + Première

Ben Stiller maakte vooralsnog behoorlijk veel indruk als regisseur. De komiek regisseerde onder meer de inktzwarte en ongemakkelijke komedie The Cable Guy (1996), de kolderieke films Zoolander (2001) en Tropic Thunder (2008) en dus waren de verwachtingen best hoog gespannen voor Stillers nieuwste film The Secret Life of Walter Mitty, gebaseerd op een kort verhaal van James Thurber over een notoire dagdromer en tevens een losse remake van Danny Kaye’s gelijknamige vehikel uit 1947, geregisseerd door Norman Z. McLeod en verder met filmsterren als Virginia Mayo en Boris Karloff. Weet Stiller het aimabele en fantasierijke niveau van de voorgangers vast te houden of valt het juist in het niet?

Walter Mitty (Ben Stiller zelf) is zoals gezegd een dagdromer en werkt voor Life Magazine waar hij foto’s klaarstoomt voor onder meer de beroemde voorpagina. Vaak zijn deze foto’s geschoten door de mythische fotograaf Sean O’Connell (Sean Penn) en wanneer bij het ontwikkelen van de allerlaatste editie de door O’Connell hoogstpersoonlijk gekozen foto blijkt te ontbreken – althans, het negatief – breekt bij Mitty de paniek uit en zet hij zichzelf aan tot een krankzinnige reis dwars door de wereld op zoek naar O’Connell. Ondertussen heeft hij regelmatig contact met zijn collega Chreyl waarop hij smoorverliefd is (een rol van Kristen Wiig) en douchebag baas Ted (wie anders dan Adam Scott) en komt Mitty niet alleen dichter en dichter bij het mysterie van de verloren foto maar ook bij de zin van zijn eigen leven.

The Secret Life of Walter Mitty is een bizarre film. Je zou immers denken dat een film met een dergelijke titel in grote of zelfs maar redelijke mate gelijkenis zou vertonen met het korte verhaal dan wel de jaren 40 film. Danny Kaye’s versie is in zekere zin een opeenvolging van sketches die overeenkomt met het verhaal van Thurber: Mitty ziet bijvoorbeeld een poster of hoort een bepaald geluid en wat volgt is een tamelijk uitzinnige fantasie. Stillers film houdt dit ongeveer 20 minuten vol en laat vervolgens het fantasie-aspect helemaal los. Dat is op zich niet zo’n heel groot probleem, ware het niet dat de mensen die bekend zijn met de eerdere versies regelmatig denken dat Mitty op een gegeven moment wel weer terug zal keren naar de realiteit, ook omdat zijn avonturen minstens zo uitzinnig zijn als die eerdere varianten. In plaats van Walter Mitty een kluns te maken die juist door zijn malle gedrag problemen oplost, is Mitty in Stillers film een heuse superheld die op volle snelheid met een skateboard IJslandse heuvels af sjeest, vecht met haaien en zonder over enige klimervaring lijkt te beschikken het Himalya-hooggebergte trotseert.

Daarbij is het van belang te benadrukken dat dit een Ben Stillerfilm is. The Secret Life of Walter Mitty is een puur narcistisch product, zeker naarmate de film vordert. In het begin wordt Mitty nog enigszins neergezet als de originele kluns die hij is, maar uit het niets blijkt hij over bijna bovennatuurlijke krachten te beschikken. Dit is niet alleen verwarrend maar op een zeker punt ook erg vervelend. Meerdere personages benadrukken constant hoe geweldig Mitty (dus Stiller) wel niet is en het mondt zelfs uit in een finale onthulling die als stuitend zelfingenomen overkomt. De satire en intelligente culturele verwijzingen van bijvoorbeeld The Cable Guy en Tropic Thunder zijn volledig zoek (als ook het andere acteurs laten schitteren) en er blijft eigenlijk niet veel meer over dan een onlogische feel-good komedie. Want als je echt over het einde van The Secret Life of Walter Mitty na gaat denken, kun je je hevig afvragen in hoeverre dit buiten Mitty zelf – daar gaan we weer – voor de rest van de personages ook maar enige positieve uitkomst kent.

Het is ontzettend jammer dat The Secret Life of Walter Mitty zo’n egocentrische film is geworden. Het korte verhaal leent zich bij uitstek voor meerdere geinige interpretaties, zeker met het oog op hedendaagse special effects die inderdaad best behoorlijk zijn in deze film en de vergezichten met onder meer veel bergen en meren zijn indrukwekkend. Ook de soundtrack is prima te pruimen al wel erg geforceerd hier en daar (‘A Space Oddity’ van David Bowie en ‘Wake Up’ van Arcade Fire liggen er wel erg dik bovenop) en de rolverdeling is gevuld met ervaren komische talenten (zo zien we ook Shirley MacLaine als Mitty’s moeder). Het script en de nadruk op Ben Stiller helpt de film helaas danig om zeep en zou als waarschuwende blauwdruk moeten dienen voor de toekomst als in een acteur/regisseur/producent die teveel hooi op de vork neemt en zichzelf te belangrijk acht.
★★☆☆☆


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel