Vampyros Lesbos (1971) & Vierges et Vampires (1971)
Erotische vampiers in de jaren 70

13 november 2014 · · Beschouwing + Salon Erotica

1971 was een behoorlijk indrukwekkend jaar voor erotische vampiers in cinema. Tijdens dat jaar kwamen onder meer twee van mijn favoriete (erotische) vampierfilms uit met Twins of Evil en bovenal Les Lèvres Rouges. Voor dit artikel heb ik twee andere titels uit dat jaar bekeken die ook flink het subgenre hebben doen opschudden. Ik bespreek Vampyros Lesbos van de ongehoord productieve en vorig jaar overleden Spanjaard Jesús Franco en Vierges et Vampires van de Franse cineast Jean Rollin. Twee films die ik ondanks mijn fascinatie voor de cinematische vampier nog niet eerder had gezien.

Wie (enigszins) bekend is met het werk van beide regisseurs zal het niet verbazen dat zowel Vampyros Lesbos als Vierges et Vampires nauwelijks een plot kent. Beide filmmakers staan bekend om hun nadruk op stijl en sfeer en beide films doen hun uiterste best hier zoveel mogelijk de nadruk op te leggen. Sterker nog, Vierges et Vampires kent nauwelijks dialoog en is daarom een bijna pure visuele reis met een nadrukkelijke soundtrack. Niet dat Franco’s film zoveel meer tekst kent, ook deze film moet het bovenal hebben van de beelden en wederom een geluidsband die hier en daar zo overdonderend en eclectisch is, dat het afleidt van wat je ziet. Zoals gezegd stellen de verhalen van beide films weinig voor, in Vampyros Lesbos volgen we een jonge vrouw die om verder totaal onbelangrijke redenen in Turkije wordt verleidt door een vrouwelijke vampier terwijl Vierges et Vampires gaat over twee – laten we zeggen – late tieners die in een door vampiers bewoond kasteel achterna gezeten worden omdat ze nog maagd zijn.

Laat ik direct bekennen dat ondanks dat ik weet dat er veel fans van zowel Franco als Rollin zijn, ik met beide regisseurs niet al te veel op heb. Zeker Franco kan nogal eens goedkoop en ongeïnteresseerd uit de hoek komen (wat wil je ook met meer dan 200 geregisseerde films op je naam) met zijn talloze nutteloze zooms en afgeraffelde verhaaltjes. Wat dat betreft is Vampyros Lesbos een echte Franco film. Er zijn de vele zooms die al dan niet ergens naartoe leiden, close ups van mannen die met boze blikken naar vrouwelijk naakt gluren en de nadruk op het vrouwelijk schoon liegt er sowieso niet om waarbij Franco’s billen-fetisjisme weer eens hoogtijdagen viert. En dan is er nog Franco zelf. Ik weet niet wat het was met de beste man, maar ook in Vampyros Lesbos meent de regisseur het nodig te vinden om zichzelf in de film te casten en wederom speelt hij een enorm pervers persoon. Wat Franco wel goed doorheeft is de tragiek van de vampier en de seksuele lust die van dit wezen afdruipt. Vampyros Lesbos is in feite een tragisch liefdesverhaal van een vrouw die haar seksuele gevoelens niet kan uiten en de noodlottige verleiding met de vrouwelijke vampier niet kan weerstaan.

Vierges et Vampires steekt heel anders in elkaar en is vooral visueel volstrekt verschillend. Al vanaf het eerste shot – midden in een auto-achtervolging – merk je direct op dat de film een stuk fraaier geschoten is en zeker het uitzinnige kleurgebruik is gedurende de gehele film indrukwekkend. Ga maar na, de twee meiden om wie het verhaal draait zijn in het begin verkleedt als clowns en zodra ze het kasteel van de vampiers betreden en de twee morbide kelders binnensluipen hangt er een rode gloed over het geheel heen. Het draagt ontzettend bij aan de sfeer die dan nog lekker mysterieus is. Helaas verzandt de film hierna in minutenlange martelingen en verkrachtingen – zei het nog enigszins chique in beeld gebracht – wat de eerdere scènes bijna doet vergeten. Daarnaast is Vierges et Vampires ook nog eens gedurende bijna de gehele film een ren-je-rot-show waarbij hoe snel de meiden ook proberen weg te rennen van de wandelende vampiers, zodra deze wezens je in het vizier hebben: vergeet het maar. Het doet wat dat betreft qua sfeer en traag noodlot sterk denken aan Tombs of the Blind Dead (1972) ware het niet dat Rollins film net als Franco de tragiek van de vampier gaandeweg benadrukt in tegenstelling tot de ondode kruisvaarders van Tombs.

Ondanks dat beide films het wat mij betreft in de verste verte qua kwaliteit en vooral scenario niet halen bij titels als Les Lèvres Rouges of Twins of Evil, valt er hier en daar toch nog het nodige te genieten. Het is bijvoorbeeld erg geinig dat Franco in zijn film het personage Dr. Seward plaatst, in Bram Stokers Dracula directeur van een psychiatrische inrichting en ook in Vamyros Lesbos heeft hij diezelfde rol zei het in een ander land en met een andere voornaam. Het meest fascinerende aspect is echter de krankzinnige soundtrack met veel Indiase invloeden maar ook een schreeuwende man wat wel lijkt op een radiobericht van een eerdere oorlog. Het draagt bij aan de psychedelische sfeer van de film. En Vierges et Vampires heeft het visuele oog van Rollin als sterkste punt, want het ziet er allemaal erg fraai uit. Het is alleen jammer dat beide films niet alleen nauwelijks een plot kennen, maar dat in beide gevallen de plot ook nog eens ontzettend herhalend is. Nee, voor het betere erotische vampier-werk uit de vroege jaren 70 ben je aan een beter adres bij Hammer en onze zuiderburen.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel