Wat de vervolgfilm kan leren van tv-series
Inleiding op themamaand van de sequels

6 mei 2014 · · Beschouwing + Sequeleritis

We leven in tijden van sequels. Niet per sé een statement van een nuffige filmliefhebber die deze week beziet wat er op de Pathé agenda staat; vervolgfilms in reeksen als The Amazing Spider-Man, Rio en Captain America en ook Tinker Bell en The Muppets rukken voor de zoveelste variatie uit. Het verhaal van financiële belangen en de noodzaak van op safe te spelen is bekend. Nee, ik moet vooral aan de populariteit van Amerikaanse series denken, waarbij aflevering op aflevering, seizoen op seizoen volgt, als een keten van sequels. Zo problematisch als de sequelmania in filmland vaak wordt gevonden (‘gebrek aan creativiteit’), zo vanzelfsprekend en zelfs positief wordt het concept van vervolg op vervolg rond series gewaardeerd.

Als gematigd seriekijker, moet ik bekennen dat de koek bij mij na 1, hooguit 2 seizoenen wel op is. Ik erken de mogelijkheid van verdieping als een serie seizoen na seizoen rond zelfde personages wordt opgebouwd. Ook de charme van het terugkeren naar personages, verhaallijnen, sferen is me niet vreemd. Overgehaald het toch nog eens met Mad Men te proberen, ben ik aardig verslingerd geraakt en kan ik al weer uitkijken naar de volgende aflevering.

Het moment dat ik begin af te haken, is meestal het moment waarop een serie aan compactheid verliest. Het moment dat wendingen steeds meer plaats lijken te vinden ter verlenging van de serie. Meer dan om de essentie van de serie daarmee beter uit te werken. Wanneer dat punt komt is natuurlijk sterk afhankelijk van het concept en de kwaliteit van de serie. De betere series lijken vanuit een langetermijnvisie gemaakt, waardoor over een lange reeks aan afleveringen en seizoenen gebouwd wordt aan wat als een eenheid voelt.

Ik denk dat het vooral dit aspect is dat node ontbreekt in sequels die het filmlandschap bepalen. En dat komt misschien ook wel door de zwakte van het medium film; kapitaalintensief en daardoor sterk afhankelijk van het succes van de afzonderlijke delen. En: tijdsintensief qua productie, waardoor vervolgdelen elkaar gewoonlijk na 2 of meer jaren opvolgen. En dat voor een verhaal van 2 uur. Beide factoren bemoeilijken een langetermijnplanning die nodig is voor het ontwikkelen van een groter, samenhangend geheel. En zo blijven sequels vaak aanvoelen als op zichzelf staande episodes. Met hooguit wat flauwe verwijzingen naar voorafgaande gebeurtenissen, maar zelden meer dan dat. Een herhaling van zetten is dan al snel het idee dat je bekruipt, omdat het gevoel van een continuerende eenheid te veel ontbreekt.

Wat mij betreft loopt cinema in dit opzicht hopeloos achter op de televisieserie. Of ben ik te pessimistisch en heeft de sequel een artistiek bestaansrecht in het filmlandschap? Op Salon Indien duiken we deze maand in de vervolgdelen, reeksen, kruisbestuiving tussen tv en film en uiteenlopende type sequels.


Onderwerpen: , , , ,


3 Reacties

  1. Beavis

    Je zou nog kunnen benoemen dat het gigantische succes van Marvel precies komt door de door jou gestelde these: lange termijn visie met een overkoepelend idee

    Dat films verder voor een meer losstaande identiteit gaan vind ik persoonlijk wel een goed ding, films worden hier namelijk ook sterk op beoordeeld terwijl een tv-serie best wel eens een mindere aflevering mag hebben. En ik vind het een prettige eigenschap van films, dat je niet uren van een seizoen gezien moet hebben om het te kunnen volgen en vooral om die door jou genoemde compactheid, de uitwerking van een afgerond idee, waardoor films mij altijd veel meer geven om op te kauwen dan de tv.

  2. Rik Niks

    Maar hoe zie je dat tav vervolgfilms, want je lijkt vooral de pre’s van de zelfstandige (één) film te benoemen? Ik hou ook erg van het afgeronde geheel dat één film is. Misschien mede daarom dat een vervolgfilm soms ‘verkeerd’ aanvoelt, want daarmee wordt die afronding als het ware weer doorbroken.

  3. Peter Cornelissen

    ik had het over sequels
    als ze volgens jou tekst “vaak blijven aanvoelen als op zichzelf staande episodes” dan zeg ik dat ik dit opzich wel begrijp en zelfs goed vind. De ultieme consequentie zou misschien wel zijn dat films helemaal niet meer volgens een sequel principe werken en altijd helemaal los en zelfstandig zouden staan… de andere kant dus van het spectrum waarbij film-reeksen meer en meer op een tv-show zouden gaan lijken (misschien ala de antieke serials :)) waar je zelf hier meer een voorstander van lijkt te zijn… maar opzich had ik het gewoon in reactie op jou stuk over sequels


Reageer op dit artikel