Southland Tales (2): Baudrillard aan het eind
Apocalyps Nu (4)

Intertekstualiteit: Kiss Me Deadly

In de finale van de film zitten nog meer intertekstuele verwijzingen naar Hollywood, die de finale duidelijk neerzetten als een virtueel universum vol filmische simulacra. De eerste intertekstuele verwijzing, die als een rode draad door de film heen loopt en het einde vormgeeft, is Kiss Me Deadly (1955). Kiss me Deadly is een archetypische film-noir met een cynisch en satirisch einde. Boxer en Krysta kijken de film aan het begin, en Krysta wordt visueel gelinkt aan de femme fatale uit de film, wat logisch is voor de Hoer van Babylon.

Maar Southland Tales vervormt dit idee. Later in de film zien we Krysta in een leren regenjas, die archetypisch is voor de gemiddelde detective in de gemiddelde film-noir. Krysta Now blijkt niet alleen de femme fatale in de film-noir, maar ook de (anti-)held. Krysta Now blijkt een vervorming van de femme fatale, een vrouw die inderdaad de touwtjes in handen heeft, maar die daardoor niet meteen kwaadaardig of bedreigend is. Als één bijfiguur gelezen kan worden als sympathiek en gerechtvaardigd is dat Krysta, die op een positieve manier de luis in de pels blijkt.

Kiss Me Deadly komt nog op een andere, en opvallender manier terug: de film eindigt met het openen van een koffer met gloeiende inhoud. Er wordt gesuggereerd dat de inhoud van nucleaire aard is en de femme fatale die de koffer opent vliegt in brand. Het idee van een gloeiende inhoud van onbestemde aard keert later terug in de film Repo Man (1984) waarbij een kofferbak nucleaire inhoud bevat. Repo Man eindigt met een gloeiende, vliegende auto, die de lucht ingaat dankzij deze nucleaire, buitenaardse materie.

Southland Tales eindigt met beelden uit beide films. De vliegende auto uit Repo Man keert terug in de vorm van een gloeiende vliegende ijscokar. De gloeiende wagen wordt aangekondigd door een letterlijk fragment uit Kiss Me Deadly: de gloeiende koffer. Deze is te zien op een televisie in de zeppelin, die uiteindelijk vernietigd wordt door een schot vanaf de vliegende ijscokar. Het einde wordt ingezet door een filmische verwijzing naar Repo Man, dat weer een filmische verwijzing blijkt te zijn naar Kiss Me Deadly. En dit proces wordt aangekondigd door een visuele incorporatie van een fragment van Kiss me Deadly. Een verwijzing naar een verwijzing naar een verwijzing aangekondigd door een verwijzing naar de aankomende reeks verwijzingen. Het toppunt van een virtuele werkelijkheid vol simulacra.

Southland Tales wordt niet alleen veranderd door Kiss Me Deadly, Southland Tales verandert de visie op Kiss Me Deadly ook. Er was al sprake van een nucleaire explosie in Kiss Me Deadly, door de verwijzing in Southland Tales wordt men geneigd deze nucleaire explosie te lezen als dé apocalyps: het einde van de wereld.

Intertekstualiteit: Mulholland Drive

En als al niet duidelijk mocht zijn dat deze finale virtueel is, een volkomen simulacra, dan wordt dat wel duidelijk uit nog een intertekstuele verwijzing. Mulholland Drive (2001) blijkt een voorloper van Southland Tales. De kernscène in Mulholland Drive draait om de twee protagonisten, Betty en Rita die een nachtclub bezoeken: Club Silencio. In Club Silencio treedt Rebekkah Del Rio op. Van tevoren wordt gemeld dat alles wat in de club te zien nep is: er is geen band, er is geen zang. Maar dan begint Rebekkah Del Rio te zingen op werkelijk indrukwekkende wijze. Ze brengt Betty en Rita in vervoering en we zijn ons er niet meer van bewust dat het niet echt is. Tot Rebekkah Del Rio in elkaar zakt op het podium en de geluidsband door blijft draaien. We horen nog steeds de zang terwijl de bewegingsloze Del Rio van het podium afgesleept wordt.

In Mulholland Drive is dat een aankondiging dat de gebeurtenissen die we zagen in de club, maar ook in de rest van de film virtueel waren: nep. Het blijkt dat de film tot nu toe een hallucinatie was van Betty. In Southland Tales keert Del Rio terug en zingt ze het Amerikaanse volkslied. Door het gebruik van Del Rio construeert Southland Tales een verbinding met Mulholland Drive: een verbinding die er voor zorgt dat we het Amerikaanse volkslied en tengevolge ook geheel Amerika en het filmische universum kunnen lezen als virtueel. Rebekkah Del Rio onderstreept wat we al dachten: dit is een realiteit die even nep is als de zang van Del Rio in Mulholland Drive.

Bladzijdes: 1 2 3 4 5 6 7 8 9


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel