Southland Tales (2): Baudrillard aan het eind
Apocalyps Nu (4)

Het postmoderne eind: Fluid Karma

Zelfs de tijd die Boxer Santaros terugreist in de tijd is een symbool, een teken. Hij reist exact 69 minuten terug in de tijd. Het getal 69 keert terug door de film heen als onderdeel van zowel popcultuur áls politiek. 1069 is de zender van Krysta Now, die dit nummer heeft gekozen vanwege de seksuele connotatie met het getal: standje 69. 69 staat ook voor Proposition 69, het belangrijke referendum in de film die gaat over de toenemende macht van Usident. Boxer, simulacrum van de politiek en de popcultuur, reist terug met een tijdspanne die eveneens een simulacrum is. En Fluid Karma, de oorzaak van de scheur in de vierde dimensie is eveneens terug te zien in de laatste akte als simulacrum. Op een televisie in de corridors van de zeppelin zien we de volgende beelden: het logo van Fluid Karma, een reuzengolf en een nucleaire explosie.

In volgorde vormen deze een boodschap: Fluid Karma, de energiebron die de energie uit de zee haalt, zorgt voor de complete vernietiging van de aarde. Het einde wordt voorspeld op meerdere wijzen, waardoor het einde terugverwijst naar deze scène wanneer deze plaatsvindt en tengevolge een simulacrum wordt. En ook het einde van God, Nana Mae Frost, wordt ironisch becommentarieerd. Haar beeldschermen bloeden wanneer zij sterft. Popcultuur vermoordt zelfs de mogelijkheid tot een reële dood.



Welcome to the Void

Baudrillard stelt dat het apocalyptische einde van de aarde niet plaatsvindt, maar wel dat de aarde verdwijnt in een void, een hyperreëel vacuüm. Southland Tales onderstreept dit beeld visueel. De gehele film door zien we plaatsaanduidingen die op dezelfde manier zijn opgebouwd: een achtergrond met gekleurde mist, met daarbovenop een landkaart en een plaatsaanduiding: Abeline en de kaart van Texas, Los Angeles en de kaart van California. Één van de laatste beelden die we zien is van de gekleurde mist.
Hier is echter geen plaatsaanduiding meer: de plaats en de naam zijn verdwenen, maar de gekleurde mist blijft over. Een leegte zonder plaatsen en namen, maar die wel ergens naar verwijst. Dit is een plaatsaanduiding voor The Void. Dames en heren, doe uw riemen vast, we gaan het hyperreële vacuüm in.

Maar voordat we bereiken bij dit einde begint de aftiteling. En het enige wat we horen voor de aftiteling begint, is een plof. Geen knal, maar een sisser. Een plof die klinkt alsof er vacuüm getrokken wordt. We krijgen de nieuwe hemel niet te zien en het laatste wat we horen is het betreden van een vacuüm. Het einde blijft uit. Southland Tales beweert bij hoog en laag dat het einde een knal zal zijn, niet de sisser van Elliot. Maar het einde is de sisser. Passend genoeg eindigt de film dus met een simulacrum van een dichter die schreef over voortbouwen op je voorgangers. Richard Kelly doet dat, en maakt daar, om Baudrillard gelijk te geven, het einde van de geschiedenis van.



Bladzijdes: 1 2 3 4 5 6 7 8 9


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel